Εγκαινιάστηκε το Μουσείο Αργυροτεχνίας στα Ιωάννινα

Το περασμένο Σάββατο, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Κύριος Προκόπιος Παυλόπουλος, εγκαινίασε το Μουσείο Αργυροτεχνίας στα Ιωάννινα, το 9ο Μουσείο του Πολιτιστικού Ιδρύματος Ομίλου Πειραιώς (ΠΙΟΠ), στον δυτικό προμαχώνα του κάστρου της πόλης.Το αναξιοποίητο μέχρι σήμερα τμήμα του Κάστρου διαμορφώθηκε με βάση τις σύγχρονες επιταγές της μουσειολογίας. Οι εργασίες αποκατάστασης του προμαχώνα έγιναν υπό την αιγίδα της οικείας Εφορείας Αρχαιοτήτων. 

img_2415

Πηγή εικόνας: http://www.ergosyn.gr/

Ο κύριος θεματικός άξονας της μόνιμης έκθεσης του Μουσείου αφορά την αργυροχοΐα στην Ήπειρο, από τον 15ο αι. και εξής, με αναφορές στην μικροτεχνία των βυζαντινών χρόνων. Σκοπός του Μουσείου Αργυροτεχνίας είναι η διάσωση της γνώσης για την ηπειρώτικη αργυροτεχνία. Στην είσοδο του Μουσείου, ο ήχος του μεταλλοτεχνικού σφυριού υποβάλλει τον θεατή. Τα Ιωάννινα, η πόλη των παραδόσεων και της ιστορίας, υπήρξε σημαντικό κέντρο αργυροχοΐας κατά τους μεταβυζαντινούς χρόνους.

25 Σεπτεμβρίου-Οσία Ευφροσύνη

 

64

Πηγή εικόνας: apantaortodoxias.blogspot.com

Η Οσία Ευφροσύνη καταγόταν από εύπορη οικογένεια και έζησε στα χρόνια του Θεοδοσίου του μικρού (5ος αι. μ. Χ.). Από μικρή, αγαπούσε τον Θεό. Έτσι, αντιτάχθηκε στην επιθυμία του πατρός της να την παντρέψει. Μοίρασε την περιουσία της στους φτωχούς και, μεταμφιεσμένη σε άνδρα, κατέφυγε σε ανδρικό μοναστήρι, όπου μόνασε επι 38 έτη με το όνομα Σμάραγδος. Διακρίθηκε για την αυταπάρνηση και την αγάπη προς τον πλησίον.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος πλ. δ’.
Ἐν σοὶ Μῆτερ ἀκριβῶς διεσώθη τὸ κατ᾽ εἰκόνα· λαβοῦσα γὰρ τὸν σταυρόν, ἠκολούθησας τῷ Χριστῷ, καὶ πράττουσα ἐδίδασκες, ὑπερορᾷν μὲν σαρκός, παρέρχεται γάρ· ἐπιμελεῖσθαι δὲ ψυχῆς, πράγματος ἀθανάτoυ· διὸ καὶ μετὰ Ἀγγέλων συναγάλλεται, Ὁσία Εὐφροσύνη τὸ πνεῦμά σου.

Έσβησε εχθές η περίφημη συγγραφέας Γαλάτεια Γρηγοριάδου – Σουρέλη (1930-2016)

dsc09719

Πηγή εικόνας: www.synodoiporia.gr

Πέθανε εχθές, Παρασκευή 23 Σεπτεμβρίου, η συγγραφέας παιδικής λογοτεχνίας Γαλάτεια Γρηγοριάδου-Σουρέλη. Ήταν 86 ετών.

Γεννημένη στην Καβάλα το 1930, σπούδασε στη Σχολή Κοινωνικών Λειτουργών και σε σχολή δημοσιογραφίας. Εμφανίστηκε στα γράμματα το 1954, στο συλλογικό βιβλίοΚόκκινη κλωστή δεμένη και στη συνέχεια, στα επίσης συλλογικά έργα Παραμύθι ν’ αρχινήσει (1955) και Ο καλός φίλος (1956). Ήταν μέλος της συντακτικής επιτροπής των περιοδικών Χελιδόνια και Διαδρομές, μέλος της Εθνικής Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών, του Κύκλου του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου και της Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς.
Πολυγραφότατη, ανήκει στη γενιά των γυναικών, κυρίως, συγγραφέων που καλλιέργησαν μεταπολεμικά το αφήγημα με ιστορικό, κοινωνικό, θρησκευτικό και φυσιολατρικό περιεχόμενο και τις βιογραφίες προσωπικοτήτων της Ιστορίας.
Άφησε ποικίλο έργο που περιλαμβάνει παραμύθια, διηγήματα, μυθιστορηματικές βιογραφίες, μυθιστορήματα, θέατρο. Στα κείμενά της η φαντασία και το χιούμορ συνδυάζονται με μια κοινωνική και ιστορική ματιά στην πραγματικότητα και στη ζωή, γεμάτη αισιοδοξία, ελπίδα και πίστη στις ανθρώπινες και χριστιανικές αξίες: Ο μικρός μπουρλοτιέρης (1965), Χορεύοντας στο δάσος (1966), Στις ρίζες της λευτεριάς (1968),Φουρφουρής ο κότσυφας (1969), Καπετάν Κώττας (1969), Ο Σπουργίτης με το κόκκινο γιλέκο (1970), Ρήγας Φεραίος. Ο τροβαδούρος τής λευτεριάς (1971), Ζήτουλας για το γένος(1971), Τα δώδεκα φεγγάρια (1971), Ο Αλέξης με το ξύλινο άλογο (1972), Το δαχτυλίδι του αυτοκράτορα (1973), Δημήτριος ο Νεομάρτυρας (1976), Εμένα με νοιάζει (1976), Ο αγέρας παίζει φλογέρα (1977), Παιχνίδι χωρίς κανόνες (1982), Συντροφιά με τον άνεμο (1983), Τα σκυλιά του Αγίου Βερνάρδου (1985), Καυτές μνήμες από τη Σμύρνη (1985), Κατερίνα (1987),Τρελοβάπορο χωρίς τιμόνι (1987), Το φεγγάρι, το γραμματόσημο κι εγώ (1987), Ντο-ρε-μι κι ένα σκυλί (1988), Τα 24 παιδιά της Καλομάνας (1988), Πριν από το τέρμα (1988), Ο μεγάλος αποχαιρετισμός (1990), Οι μάγοι της κασέτας (1991), Είναι κανείς εδώ; (1994), Σκύλος με σπίτι (1998), Μνήμες της Σμύρνης (1998), Άφρικα Wi Mwega – Καλημέρα (2001), Κι ο κόσμος ήρθε τα πάνω κάτω (2001), Τα δώδεκα φεγγάρια (2002), Τέλος δεν έχει η αγάπη(2002), Πόσα λέει η ελιά, πόσα ακούει ο λαγός… (2005), Κομπιουτεράκι, αγάπη μου (2005),Τα παραμύθια της Γαλάτειας (2007), Οι μύθοι του Λα Φοντέν (2008), Ελάτε να διαβάσουμε παραμύθια (2012), Αγκαλιά με παραμύθια (2013), Δρόμο παίρνω… δρόμο αφήνω (2015) κ.ά.
Είχε βραβευθεί για έργα της από τη Γυναικεία Λογοτεχνική Συντροφιά, από τον Κύκλο του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου και από το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο της Πάντοβα. Το όνομα της αναγράφηκε στον τιμητικό πίνακα του Διεθνούς Βραβείου Άντερσεν. Για το σύνολο του έργου της και την προσφορά της στην παιδική λογοτεχνία τιμήθηκε το 1980 από το Ίδρυμα Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών και για την προσφορά της στα ερτζιανά κύματα και στην παιδική λογοτεχνία τιμήθηκε το 2005 από την Εκκλησία της Ελλάδας.
Βιβλία της κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Πατάκη, Ψυχογιός, Ακρίτας, Άγκυρα, Αστήρ κ.ά.
Πηγή: www.tovima.gr

Το ιστορικό “τάμα του Έθνους” πρόκειται να εκπληρωθεί ως το 2021

%cf%84%ce%bf-%cf%84%ce%b1%ce%bc%ce%b1-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%b3%ce%b5%ce%bd%ce%bf%cf%85%cf%822

Πηγή εικόνας: http://3.bp.blogspot.com/

 

Έκκληση στους Χριστιανούς πιστούς σε όλη την Ελλάδα να βοηθήσουν ώστε να πραγματοποιηθεί το αποκαλούμενο «Τάμα του Έθνους», που φέρεται ότι έκαναν οι οπλαρχηγοί της Επανάστασης πριν από 185 χρόνια, απευθύνουν τα μέλη του Σωματείου «Οι Φίλοι του Τάματος του Έθνους».

Για όσους δεν γνωρίζουν στην Δ’ Εθνοσυνέλευση του 1827, οι Έλληνες αγωνιστές αποφάσισαν να κάνουν ένα Τάμα ώστε να ευχαριστήσουν τον Σωτήρα Χριστό για την απελευθέρωση της Ελλάδας από τους Τούρκους. Τι ήταν αυτό; Να κατασκευαστεί ένας μεγάλος ναός του Σωτήρος, το «ευχαριστήριο δώρο του Έθνους προς τον Θεό» 
Φυσικά, το «τάμα» δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ, αλλά το 1968 το ξέθαψε η Χούντα, σχεδιάζοντας την ανέγερση ενός φαραωνικού Ναού του Σωτήρος στην Αττική που θα ήταν ορατός από παντού. Ήταν τόσο μεγαλεπήβολα τα σχέδια των χουντικών που έλεγαν ότι ο Ναός αυτός θα ήταν ορόσημο αντίστοιχο του Παρθενώνα («Ηχώ των Ενόπλων Δυνάμεων» (3.6.1973).
Τελικά, δεν έγινε τίποτε ενώ το θέμα καταγράφηκε ως ένα από τα λεγόμενα «σκάνδαλα της Χούντας» καθώς το Ειδικό Ταμείο που συστάθηκε εισέπραξε 453 εκατ. -τότε- δραχμές (από τον Προϋπολογισμό, δωρεές και δάνεια) αλλά το μεγαλύτερο μέρος εξαφανίστηκε…

Στη συνέχεια, πριν μερικά χρόνια, ένας πλούσιος επιχειρηματίας από τα Καλάβρυτα και η γυναίκα του, το ζεύγος Αναγνωστοπούλου, αποφάσισαν να δωρίσουν την περιουσία τους για το Τάμα. Προϋπόθεση να χτιστεί ο καθεδρικός Ναός του Σωτήρος στο Αττικό Άλσος μέχρι το 2021.

Κάπως έτσι το θέμα ξαναήρθε στην επιφάνεια και μάλιστα υιοθετήθηκε εν μέσω κρίσης από την επίσημη Εκκλησία.  Στις αρχές του Ιουνίου, η Ιερά Σύνοδος αποφάσισε «την ανέγερση μεγάλου Συνοδικού Κέντρου Πνευματικής Παραδόσεως, με μεγαλοπρεπή καθεδρικό ναό, αφιερωμένο στον Σωτήρα Χριστό, μάλιστα εις εκπλήρωσιν του Τάματος του Έθνους» μέχρι το 2021, όταν συμπληρώνονται 200 χρόνια από την Εθνεγερσία…

Τώρα, έχει ιδρυθεί και το Σωματείο «Οι Φίλοι του Τάματος Του Έθνους», τα μέλη του οποίου μέσω εκδηλώσεων, συναντήσεων με Ιεράρχες, ενημερωτική ιστοσελίδα, περιοδικό και μηνύματα προς τους πιστούς, επιχειρούν να προχωρήσουν στην κατασκευή ενός μεγαλεπήβολου και κολοσσιαίου ναού στην Αττική. Γι’ αυτό έχουν εκδώσει μια «Διακήρυξιν του Τάματος του Έθνους» ενώ το περιοδικό τους, «Φωτεινὴ Γραμμὴ» διανέμεται δωρεάν σε όλες τις εκκλησίες με απόφαση της Ιεράς Συνόδου.

Όπως λένε οι ίδιοι, ο στόχος είναι η ανέγερση του Τάματος που αποκαλούν «το μεγαλεπήβολο καὶ κολοσσιαῖο μνημεῖο δοξολογίας, εὐχαριστίας, εὐγνωμοσύνης καὶ λατρείας στὸν Ἐλευθερωτὴ Σωτῆρα Χριστὸ» το οποίο μπορεί να είναι και Μητροπολιτικὸς Ναός αλλά και Συνοδικό Μέγαρο. Και όλα αυτά θέλουν να γίνουν σε εννιά χρόνια, έως την 25η Μαρτίου 2021, χωρίς να επιβαρυνθεί το ελληνικό κράτος. Κι αυτό γιατί τότε είναι η επέτειος «τῶν 200 ἐτῶν ἀπὸ τὴν ἔναρξι τοῦ ἀπεγνωσμένου ἀγῶνος γιὰ τὴν ἀποτίναξι τοῦ λίαν δυσβαστάκτου τουρκικοῦ-μωαμεθανικοῦ ζυγοῦ». Ωστόσο, όπως τονίζουν, αντιμετωπίζουν «σατανικές αντιξοότητες»…

Διαβάστε την ανακοίνωση του Σωματείου:

ΠΟΡΕΙΑ ΤΟΥ ΤΑΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ ΟΣΟΙ ΠΙΣΤΟΙ ΠΡΟΣΕΛΘΕΤΕ, ΔΙΟΤΙ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΥΜΕ ΣΑΤΑΝΙΚΕΣ ΑΝΤΙΞΟΟΤΗΤΕΣ

7.12.2012

Η ΙΔΕΑ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΣΕΩΣ  ΤΟΥ ΤΑΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ  ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ  ΑΠΛΩΝΕΤΑΙ ΠΑΝΤΟΥ

1. Ἀδυνατοῦντες νὰ ἐνημερώνωμε τὶς χιλιάδες εὐλαβεῖς καὶ ταπεινοὺς κληρικοὺς καὶ λαϊκοὺς ἀτομικῶς καὶ ἐκτενῶς, εἴμεθα ὑποχρεωμένοι νὰ τοὺς διαφωτίζωμε μὲ ἀναρτήσεις στὴν ἱστοσελίδα μας καὶ μὲ ἀποστολὲς χιλιάδων ἠλεκτρονικῶν μηνυμάτων σὲ ὅσους ἔχουν ἠλεκτρονικὸ ταχυδρομεῖο.

2. Παραλλήλως δὲν λησμονοῦμε, ὅτι οἱ πρωτεργάτες τοῦ Τάματος τοῦ Ἔθνους εἶχαν δημιουργήσει καὶ τὴν «Φιλικὴ Ἑταιρεία», ποὺ προετοίμασε τὴν νικηφόρα πορεία τους. Κατὰ τὴν ἰδία ἔννοια πρέπει καὶ ἐμεῖς νὰ διοργανώσωμε ἀπὸ κληρικοὺς καὶ λαϊκοὺς ἀνὰ περιοχὴ ὀργανωτικὲς ἐπιτροπές, ὅπως θὰ τὶς προσδιορίσουν οἱ ἐθελοντές, γιὰ νὰ ὑποστηρίξωμε ὅλοι καὶ προωθήσωμε τὸ μεγάλο Πατριωτικὸ καὶ Χριστιανικὸ ἔργο τοῦ Τάματος τοῦ Ἔθνους.

3. Κόμματα, ἀκόμη καὶ ὅταν δὲν ὑπῆρχαν διαδίκτυα καὶ ἠλεκτρονικὰ ταχυδρομεῖα, ἦταν εἰς θέσι νὰ ἐνημερώνουν καὶ ἐπιστρατεύουν ἑκατοντάδες χιλιάδες μέλη καὶ ὀπαδούς τους ἐντὸς ὀλίγων ὡρῶν.
Οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ ὀφείλουν νὰ μιμοῦνται τὸν Ἀπόστολον τῶν Ἐθνῶν Παῦλον, ποὺ ἔλεγε «Ἕλλησί τε καὶ βαρβάροις, σοφοῖς τε καὶ ἀνοήτοις ὀφειλέτης εἰμί» (Ρωμ. 1, 14) (Γιὰ τοὺς Ἕλληνες καὶ γιὰ τοὺς βαρβάρους καὶ τοὺς εὐφυεῖς καὶ τοὺς μὴ εὐφυεῖς εἶμαι ὑπεύθυνος νὰ εἶναι πάντα ἐνημερωμένοι). Νυχθημερὸν ἐργαζόταν ἐντατικώτατα γιὰ τὴν διάδοσι τοῦ Χριστιανισμοῦ τονίζων : «…ἡ καθ’ἡμέραν, ἡ μέριμνα πασῶν τῶν ἐκκλησιῶν. τὶς ἀσθενεῖ, καὶ οὐκ ἀσθενῶ; τὶς σκανδαλίζεται καὶ οὐκ ἐγὼ πυροῦμαι ;» (Β΄Κορ. 11, 26-29) (… καθημερινῶς μὲ ἀποσχολοῦν τὰ προβλήματα ὅλων τῶν Χριστιανῶν. Ποιὸς ἀσθενεῖ καὶ δὲν συμπάσχω,  ποιὸς σκανδαλίζεται καὶ δὲν θλίβομαι, καίομαι ; ).
Ἐμεῖς φρονοῦμε ὅτι οἱ πραγματικὰ ἐνσυνείδητοι Χριστιανοὶ ὀφείλουμε νὰ μιμούμεθα τὸν Θεάνθρωπο, τοὺς Ἁγίους Ἀποστόλους καὶ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, γιὰ νὰ διακρινώμεθα τόσο γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία, ὅσο καὶ γιὰ τὴν Ὀρθοπραξία· νὰ ἀπαλλαγῶμε ἀπὸ τὶς ψευδαισθήσεις καὶ τὴν πλάνη τοῦ Σατανᾶ, ὅτι, μεταβαίνοντες στὶς Ἐκκλησίες ἢ τὰ πανηγύρια καὶ ἀνάβοντες ἕνα κεράκι, εἴμαστε οἱ καλλίτεροι Χριστιανοί. Ὑπὸ αὐτὴ τὴν ἄποψι εἴμαστε ὄχι μόνο καλοὶ ἀλλὰ ἄριστοι ὄχι ὅμως γιὰ τὸν Παντεπόπτη- ἅπαντα βλέποντα Θεό, ἀλλὰ γιὰ τὸ «καλοπωλεῖο» τοῦ Σατανᾶ.

4. Ἀπὸ πέρυσι «ἐρρίξαμε» τὴν ἰδέα τῆς δημιουργίας ἑνὸς Εἰδικοῦ Συμβουλίου (Γνωμοδοτικοῦ) τοῦ Σωματείου «Οἱ Φίλοι τοῦ Τάματος τοῦ Ἔθνους».

5. Στὴν Γενικὴ Συνέλευσι τοῦ Σωματείου «Οἱ Φίλοι τοῦ Τάματος τοῦ Ἔθνους» τὴν 5.7.2012 προσῆλθε πληθώρα προσωπικοτήτων, ὡς π.χ. οἱ Σεβασμιώτατοι Συνοδικοὶ Θήρας, Ἀμοργοῦ καὶ Νήσων κ. Ἐπιφάνιος, Κυθήρων καὶ Ἀντικυθήρων κ. Σεραφείμ (ὁ ὁποῖος προσεκόμισε τὸ μήνυμα τῆς Δ.Ι.Σ. γιὰ τὴν πραγματοποίησι τοῦ Τάματος τοῦ Ἔθνους), ὁ Γόρτυνος καὶ Μεγαλοπόλεως κ. Ἱερεμίας (ὁ ὁποῖος κατενθουσίασε τοὺς πάντας, ἀναπτύξας τὴν ἀνάγκη νὰ πραγματοποιηθῇ ἐπὶ τέλους τὸ Τάμα τοῦ Ἔθνους εἰς λίαν περίοπτο καὶ δεσπόζουσα θέσι τοῦ Ἀττικοῦ Ἄλσους ἢ σὲ ἄλλη δεσπόζουσα θέσι), ὁ Σεβασμιώτατος Βελεστίνου κ. Δαμασκηνός, θερμὸς ὑποστηρικτὴς τοῦ Τάματος τοῦ Ἔθνους, οἱ Πρόεδροι τῶν Ἀπογόνων τῶν Ἀγωνιστῶν τοῦ 1821 κ. Κων/νος Πλαπούτας καὶ τῆς Παγκαλαβρυτινῆς Ἑνώσεως κ. Γεώργιος Κοσμάς καὶ πληθώρα ἄλλων σπουδαίων προσωπικοτήτων.

6. Ὡς ἀνέπτυξε ὁ Σεβασμιώτατος Κυθήρων καὶ Ἀντικυθήρων κ. Σεραφείμ, ὁ Κολοκοτρώνης ἔκανε τάματα γιὰ τὴν ἀπελευθέρωσι τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους, ὅπου καὶ ἐὰν περνοῦσε καὶ ὅλα τὰ ἐπραγματοποίησε ὁ ἴδιος. Π.χ. εἰς τὰ Κύθηρα τὸ 1803 ἔκανε ἕνα τάμα νὰ ἐπιδιορθώσῃ τὸν κατεστραμένο Ἱερὸ Ναὸ τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίας Μόνης καὶ τὸ 1823 τὸ ἐπραγματοποίησε.
Ὁ Κολοκοτρώνης ἔκανε καὶ ἕνα Τάμα γενικὸ γιὰ ὅλη τὴν Ἑλλάδα.

7. Ἄν δὲν τὸν ἐφυλάκιζαν καὶ δὲν συνέβαιναν τόσα καὶ τόσα κακὰ  στὸν Ἀρχιστράτηγο τοῦ ἀγῶνα Θεόδωρο Κολοκοτρώνη (μὲ ἀποκορύφωμα τὴν «στημένη» δολοφονία τοῦ υἱοῦ του), βεβαίως ἡ τύχη τῆς Ἑλλάδος θὰ ἦταν διαφορετικὴ καὶ τὸ Τάμα τοῦ Ἔθνους θὰ εἶχε ὁλοκληρωθῆ ἀπὸ ἐκεῖνον, διότι ὁ  Ἀρχιστράτηγος ἐγνώριζε τὶς ἀδυναμίες καὶ τὰ ἀρνητικὰ τῆς φυλῆς μας.
Τὶς ὑποσχέσεις τους ἐτήρησαν καὶ οἱ ἄλλοι ἀγωνιστὲς Στρατηγοί μας (π.χ. ὁ Καραϊσκάκης ἐπιχρύσωσε τὴν εἰκόνα τῆς Παναγίας τῆς Προυσιώτισσας). 
 
8. Μεταξὺ τῶν ἄλλων ἡ Γεν. Συνέλευσις ἐνέκρινε καὶ τοὺς ὅρους γιὰ τὴν προκήρυξι ἐθελοντῶν τοῦ Εἰδικοῦ Συμβουλίου. Αὐτὸ τὸ ἀναρτήσαμε στὴν ἱστοσελίδα μας www.fotgrammi.gr καὶ διεδόθη ἀπὸ ἑκατοντάδες ἄλλες ἱστοσελίδες τοῦ ἐσωτερικοῦ καὶ τοῦ ἐξωτερικοῦ, καθὼς καὶ ἐδημοσιεύθη σὲ ἑκατοντάδες χιλιάδες ἀντίτυπα τοῦ τεύχους 52 τῆς «Φωτεινῆς Γραμμῆς».

9. Τὴν Διακήρυξι τοῦ Τάματος τοῦ Ἔθνους προτιθέμεθα νὰ τὴν ἐπανεκδόσωμε ἐπανειλημμένως καὶ νὰ τὴν ἀποστέλωμε σὲ ὅλους τοὺς εὐλαβεῖς καὶ ταπεινοὺς κληρικοὺς καὶ λαϊκοὺς τοῦ ἐσωτερικοῦ καὶ τοῦ ἐξωτερικοῦ, γιὰ νὰ διαφωτίζωνται ὅλοι οἱ καλοπροαίρετοι ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι ἔχουν παραπληροφορηθῆ περὶ τοῦ θέματος τοῦ Τάματος τοῦ Ἔθνους ἀπὸ τοὺς διαστροφεῖς τῆς ἀληθείας, ψευδοδιανοουμένους…

10. Ἔγκριτα καὶ εὐλαβῆ ὀρθοφρονοῦντα πρόσωπα ἔδειξαν ἐνδιαφέρον. Εἰς αὐτὲς τὶς προσωπικότητες ἐπροτάθη νὰ προσέλθουν τὴν 8.11.2012 γιὰ νὰ ἀναδειχθοῦν διὰ κληρωτίδος, διότι ἐμεῖς δὲν ἐπιθυμοῦμε νὰ διορίσωμε συγγενεῖς καὶ «κολλητούς», ἀλλὰ διὰ προσευχῆς νὰ ἀναδεικνύωνται μέσῳ κληρωτίδος μὲ ἀπόλυτο διαφάνεια οἱ ἐνδεδειγμένοι.
Ἡ ἀπόλυτος διαφάνεια εἶναι καὶ θὰ παραμείνῃ δόγμα ὅλων τῶν ἐνεργειῶν μας.

Τὴν 21.11.12 συνῆλθαν σὲ σῶμα οἱ κληρωθέντες:

Ἐννέα (9) τακτικὰ μέλη: 

ΣΠΥΡΙΔΗΣ ΣΑΒΒΑΣ, Πολιτικός μηχανικός, ΠΡΟΕΔΡΟΣ

ΜΠΟΥΜΗ ΕΛΕΝΗ, Πολιτικός μηχανικός, Α΄ ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ

ΦΩΤΕΙΝΟΥ ΓΕΩΡΓΙΑ, Ὑποψήφια Διδάκτωρ Παν/μίου Πατρῶν Πολιτικῆς καὶ Κοινωνιολογίας, Β΄ ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ

ΣΤΑΒΑΡΗΣ ΗΡΑΚΛΗΣ, Δικηγόρος, ΓΕΝΙΚΟΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

ΚΑΡΑΒΑΖΑΚΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ, Οἰκονομολόγος,
ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ ΤΥΠΟΥ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ

ΣΦΑΚΙΑΝΑΚΗΣ ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ , Χημικὸς Μηχανικὸς Ε.Μ.Π., ΜΕΛΟΣ

ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ ΣΠΥΡΙΔΩΝ, Ἔμπορος, ΜΕΛΟΣ

ΣΑΝΙΔΑΣ ΕΥΘΥΜΙΟΣ, Τυπογράφος, ΜΕΛΟΣ

ΜΑΜΑΡΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ, Γεωπόνος, Τεχνικὸς Ἱστοσελίδων,
ΜΕΛΟΣ

καὶ Ἐννέα (9) ἀναπληρωματικὰ μέλη:
ΔΗΜΟΥΤΣΟΣ ΧΑΡΗΣ, Ἐκδότης
 
ΣΜΥΡΛΗΣ ΣΤΕΡΓΙΟΣ, Ταξίαρχος ἐ.ἀ.

ΡΑΦΑΛΕΤΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ, Συνταξ. Δημοσιογράφος

ΒΑΓΕΝΟΥΔΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ, Ἀστυνομικός

π. ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ, Καθ. Παν/μίου

ΚΟΝΙΔΑΡΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ, Ἰατρός Ἐνδοκρινολόγος

ΚΑΛΠΟΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ

ΛΟΥΜΑΚΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ

     
Ἀναμνηστικὴ φωτογραφία ἀπὸ τὴν 8.11.2012.

11. Ἐν τῷ μεταξὺ ἐπληροφορήθημεν ὅτι ὁ Σεβασμιώτατος Μεσογαίας καὶ Λαυρεωτικῆς κ. Νικόλαος ἐπρότεινε στὸν Μακαριώτατο καὶ συνεστήθη μὲ ἔγγραφον τῆς Ἱερᾶς Συνόδου ἀπὸ 27.9.12 μία 8μελὴς Ἐπιτροπή, μεταξὺ τῶν ὁποίων ἐπροτάθη καὶ ὁ Πρόεδρος τοῦ Ἱδρύματος Προασπίσεως Ἠθικῶν καὶ Πνευματικῶν Ἀξιῶν.

12. Πλὴν ὅμως ἐκεῖνος διακηρύσσει πάντοτε «ἔχω παύσει πρὸ πολλοῦ νὰ δρῶ ἀτομικῶς καὶ αὐταρχικῶς καὶ δρῶμε συλλογικῶς μὲ ἀπόλυτη διαφάνεια». Προσεύχεται δὲ νὰ τὸν ἀξιώσῃ ὁ Θεὸς νὰ ἀνέβῃ στὸ σκαλοπάτι τῆς τελειότητος καὶ νὰ μὴ λέγῃ οὔτε κἄν «ἐμεῖς» καὶ νὰ ἐξαιρῇ τὸν ἑαυτό του καὶ νὰ λέγῃ «ἐσεῖς». Διότι κατὰ τὸν Ἱερὸ Χρυσόστομο «τὸ ἐμὸν καὶ τὸ σὸν εἶναι ἀλλότριον ρῆμα παρὰ τοῖς Χριστιανοῖς».

13. Πρὸς τοῦτο ἐπροτείναμε στὸν Μακαριώτατο νὰ διευρυνθῇ ἡ 8μελὴς Ἐπιτροπή, ποὺ ὥρισε, καὶ νὰ προστεθοῦν καὶ 8 μέλη ἀπὸ τὸ «Σωματεῖον οἱ Φίλοι τοῦ Τάματος τοῦ Ἔθνους».

14. Συνεχίζοντες τὶς προσπάθειές μας γιὰ ἀγαστὴ καὶ εὐρεία συνεργασία μὲ τὸν Μακαριώτατον, τὴν Δ.Ι.Σ. καὶ ὅλους τοὺς Σεβασμιωτάτους ἀλλὰ καὶ ταπεινοὺς κληρικούς, αἰτούμεθα συνεχῶς καὶ ἀκαταπαύστως συστράτευσι γιὰ τὴν ἔγκαιρο καὶ ὀρθόδοξο εὐόδωσι τοῦ σκοποῦ, γιὰ νὰ μὴ ἔχῃ ἐφαρμογὴ ἡ λαϊκὴ ρῆσις: «ὅ,τι παραπέμπεται σὲ Ἐπιτροπή, διαιωνίζεται καὶ καταποντίζεται».
Ἀναμένομε.

15. Ἕτερον δόγμα μας εἶναι νὰ μὴ ἐπιβαρύνωμε τοὺς καθ᾿ ὕλην ὑποχρέους, Πολιτεία καὶ Ἐκκλησία, καὶ νὰ μὴ δώσουν οὔτε μίαν δεκάρα.
Ὅμως ἀπαιτοῦμε:
Α. Ἡ μὲν Ἐκκλησία νὰ πρωτοστατῇ καὶ νὰ εὐλογῇ
Β. Ἡ δὲ Πολιτεία νὰ νομοθετῇ διευκολύνουσα.

16. Μόνο τοιουτοτρόπως θὰ δυνάμεθα, μὲ τὴν βοήθεια τοῦ Θεοῦ, τὴν 25ην Μαρτίου 2021, κατὰ τὴν ἐπέτειο τῶν 200 ἐτῶν ἀπὸ τὴν ἔναρξι τοῦ ἀπεγνωσμένου ἀγῶνος γιὰ τὴν ἀποτίναξι τοῦ λίαν δυσβαστάκτου τουρκικοῦ-μωαμεθανικοῦ ζυγοῦ, νὰ πραγματοποιηθοῦν τὰ ἐγκαίνια τοῦ Τάματος τοῦ Ἔθνους…

17. Ὅπως ἔχομε τονίσει κατὰ κόρον, τὸ μεγαλεπήβολο καὶ κολοσσιαῖο μνημεῖο δοξολογίας, εὐχαριστίας, εὐγνωμοσύνης καὶ λατρείας στὸν Ἐλευθερωτὴ Σωτῆρα Χριστὸ δύναται νὰ συνδυασθῇ μὲ Μητροπολιτικὸ Ναὸ ἀκόμη καὶ μὲ Συνοδικὸ Μέγαρο. Ἀκόμη καὶ σὲ αὐτὴ τὴν περίπτωσι ἡ Ἐκκλησία νὰ μὴ δώσῃ τὴν παραμικρὰ δεκάρα. Μὲ τὴν βοήθεια τοῦ Θεοῦ καὶ μὲ τὴν δική μας καθημερινὴ ἐντατικώτατη προσπάθεια καὶ προπαντὸς μὲ τὴν ἀπόλυτο διαφάνεια, θὰ καταφέρωμε νὰ πραγματοποιηθῇ ἐπὶ τέλους ἡ Ἱερὰ ὑπόσχεσι τῶν ἡγετῶν ἡρώων τῆς Ἐθνικῆς μας Παλιγγενεσίας· μὲ δυνατὴ πίστι καὶ ἔμπρακτη θέλησι εἶναι τοῦτο ἐφικτό, κατὰ τὸν ἀδιάψευστο λόγο τοῦ Θεανθρώπου καὶ «ὄρη μεθιστάνειν».
Ὅλοι μαζί, εὐλαβὴς λαός, Ἐκκλησία καὶ Πολιτεία, θὰ μπορέσωμε νὰ ἀντιμετωπίσωμε ὅλα τὰ «βουνὰ» τῶν σατανικῶν ἀντιξοοτήτων.

18. Στὰ πλαίσια αὐτὰ ζητοῦμε συνεργάτες γιὰ ὅλη τὴν Ἑλλάδα, καὶ σὲ ὅλους τοὺς Πανέλληνες καὶ Φιλέλληνες τῆς Ὑφηλίου.

19. Τὸ Διοικητικὸ Συμβούλιο τοῦ Σωματείου οἱ Φίλοι τοῦ Τάματος τοῦ Ἔθνους κρίνει πολὺ ἐπιβεβλημένο νὰ διευρυνθῇ ὁ φορέας μας καὶ πέραν τῆς Ἀττικῆς, καὶ νὰ ὑπάρξουν «ζωντανά» στελέχη σὲ ὅλη τὴν Ἑλλάδα, γιὰ νὰ δροῦν ἐντατικῶς γιὰ τὴν ἀφύπνισι ὅλων τῶν Ὀρθοδόξων Ἑλλήνων καὶ νὰ διαδίδουν τὶς ἰδέες καὶ ἀρχὲς τοῦ Σωματείου μας, μέχρι ποὺ νὰ ἐμπεδώσουν οἱ πάντες τὴν ἱστορία μας, τὴν ἐπίγνωσι τῆς καταγωγῆς μας καὶ τοῦ προορισμοῦ μας. Ἰδιαιτέρως δὲ τὸ ἄγνωστο στοὺς πολλοὺς Τάμα τοῦ Ἔθνους πρέπει νὰ γίνῃ τὸ σύμβολο ἑνότητος τῶν νέων ἀγώνων ὅλων, ὅσων θέλουν νὰ πραγματοποιηθῇ.

20. Ἀπὸ τὴν Διακήρυξιν τῶν Φίλων τοῦ Τάματος τοῦ Ἔθνους θὰ ἐνημερωθῆτε ἐκτενῶς γιὰ αὐτὴ τὴν ἐθνική μας κληρονομιά.

21. Ἐμεῖς μὴ φειδόμενοι κόπων καὶ ἐξόδων, παρ᾿ ὅλον ὅτι στενάζομε κάτω ἀπὸ τοὺς λίαν δυσβαστάκτους ὄγκους ἐργασίας καὶ ἐξόδων, ἐπανεκδώσαμε τὴν Διακήρυξιν τῶν Φίλων τοῦ Τάματος τοῦ Ἔθνους σὲ ἄλλα 50.000 ἀντίτυπα καὶ προτιθέμεθα νὰ τὴν ἐπανεκδίδωμε συνεχῶς, γιὰ νὰ τὴν ἀποστέλωμε, ὥστε νὰ διαφωτίζωνται ὀρθῶς οἱ πάντες.

22. Ὅσοι θέλουν νὰ ἐργασθοῦν ἐθελοντικῶς σὲ αὐτὸ τὸν τομέα καὶ νὰ μᾶς συναγωνισθοῦν σὲ αὐτὴν τὴν δραστηριότητα διαφωτίσεως, εὐχαρίστως νὰ τοὺς ἀποστέλωμε μεγάλο ἀριθμὸ ἀντιτύπων, γιὰ νὰ τὰ διανέμουν σὲ ἀγαθοπροαιρέτους ἀνθρώπους μὲ πνευματικὰ ἐνδιαφέροντα.

23. Ὡς γνωστόν, ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἔχει ἐκδόσει τὴν εἰδικὴ ἀπόφασι ὑπ᾿ ἀριθμ. Πρωτ. 3948/7.9.2005, ὅτι ἡ «Φωτεινὴ Γραμμὴ» ἠμπορεῖ νὰ διανέμεται σὲ ὅλους τοὺς Ἱεροὺς Ναοὺς τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας δωρεάν.

Ἐν ἀναμονῇ

 

Πηγή: iefimerida.gr

Οι Έλληνες της Κριμαίας και της Οδησσού

17739355_koronaios-limghandler
Πηγή εικόνας: http://nstatic.tanea.gr/
Η ελληνική παρουσία στις βόρειες και δυτικές ακτές του Ευξείνου Πόντου, στη Χερσόνησο της Κριμαίας και γύρω από την Αζοφική Θάλασσα χρονολογείται ήδη από τον 8ο π.Χ. αιώνα. Η Ηράκλεια Ποντική ή Χερσώνα Ταυρίας (σημερινή Σεβαστούπολη) και η Ολβία ήταν μερικές μόνο από τις πόλεις και τους οικισμούς που ίδρυσαν οι έλληνες άποικοι από τη Μικρά Ασία και ιδίως τη Μίλητο. Σιτηρά, ψάρια, ξυλεία και δέρματα προμηθεύονταν κυρίως οι Ελληνες από τους ντόπιους, ενώ πουλούσαν συνήθως κρασί, ακριβά υφάσματα και πολύτιμα κοσμήματα.
Δίπλα στις αρχαίες εγκαταστάσεις από τους Δωριείς και τους Ιωνες προστέθηκαν νέες την περίοδο του Βυζαντίου, όταν καλλιεργήθηκαν στενές πολιτιστικές και εκκλησιαστικές σχέσεις ανάμεσα στην Κωνσταντινούπολη και το Κίεβο. Η πόλη της Χερσώνας εξελίχθηκε τότε στο πιο σημαντικό εμπορικό και πολιτισμικό σημείο επαφής ντόπιων και Βυζαντινών έως και την καταστροφή της από τους Τατάρους, τον 15ο αιώνα. Ουσιαστικά, το μεταναστευτικό ρεύμα από την ελληνική χερσόνησο προς την περιοχή του Ευξείνου – με εμπορικό κυρίως περιεχόμενο – δεν ανακόπηκε ποτέ.
Από το δεύτερο μισό του 15ου αιώνα η περιοχή της Κριμαίας – η Ταυρική των αρχαίων – όπως και γενικότερα η γύρω περιοχή, αναβαθμίστηκε σημαντικά ως τελικός προορισμός ελλήνων πραματευτάδων και ναυτικών. Οι πόλεις Νέζιν και Λβοφ εξελίχθηκαν σε σημαντικά κέντρα ελληνικής παιδείας αλλά και εμπορικής δραστηριότητας. Στη Νέζιν ήταν μάλιστα εγκατεστημένη η οικογένεια των Ζωσιμάδων από τα Γιάννενα, οι οποίοι έγιναν γνωστοί για τις μεγάλες δωρεές τους αλλά και το εν γένει φιλανθρωπικό τους έργο τόσο στον τόπο διαμονής τους όσο και στη γενέτειρά τους. Σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία, μόνο στη Νότια Κριμαία ο ελληνορθόδοξος πληθυσμός έφτασε στις αρχές του 16ου αιώνα τις 19.000 σε σύνολο 36.000. Ωστόσο, τις επόμενες δεκαετίες άρχισε σταδιακά η συρρίκνωσή του, καθώς πολλοί ορθόδοξοι Ελληνες εγκατέλειψαν μαζικά την περιοχή για να προφυλαχθούν από τους μουσουλμάνους. Αμεση απόρροια στάθηκε η ανάπτυξη νέων αστικών κέντρων προς την ενδοχώρα.
Η «πριγκίπισσα Οδησσός»
Την άνοιξη του 1780 ξεκίνησε η οικοδόμηση της Μαριούπολης. Εναν χρόνο αργότερα οι Ελληνες της πόλης και των γειτονικών είκοσι χωριών ξεπέρασαν τις 15.000. Αρκετοί από αυτούς είχαν έρθει από τις περιοχές της Σινώπης και της Τραπεζούντας. Το 1794 ιδρύθηκε η «πριγκίπισσα Οντέσσα», η Οδησσός. Ηταν η εποχή της αυτοκράτειρας Αικατερίνης Β’ της Μεγάλης, η οποία προώθησε με συνέπεια τη ρωσική διείσδυση προς τις βόρειες ακτές της Μαύρης Θάλασσας και τη Χερσόνησο της Κριμαίας. Η πληθωρική τσαρίνα υπήρξε γενναιόδωρη προς τους Ελληνες, αφού φρόντισε για την εγκατάσταση στην Οδησσό εκατοντάδων προσφύγων από την Πελοπόννησο και τον Μοριά μετά την αποτυχία των Ορλωφικών και του Λάμπρου Κατσώνη, παραχωρώντας τους σειρά προνομίων. Τουλάχιστον 15.000 Ελληνες εγκαταστάθηκαν μέσα στην επόμενη δεκαπενταετία. Σύντομα η πόλη εξελίχθηκε στο σπουδαιότερο εμπορικό και πολιτιστικό κέντρο του Ελληνισμού της περιοχής. Οι Θεόδωρος Ροδοκανάκης, Στέφανος Ράλλης, Αλέξανδος Ζαρίφης, Γρηγόριος Μαρασλής, Νικόλαος Μαυροκορδάτος, Δημήτριος Βικέλας και Γιάννης Ψυχάρης υπήρξαν ορισμένοι μόνο από τους Ελληνες που δραστηριοποιήθηκαν στην Οδησσό. Η κορυφαία, ωστόσο, στιγμή του Ελληνισμού της πόλης αποτέλεσε η σύσταση το 1814 της Φιλικής Εταιρείας, η οποία προετοίμασε ιδεολογικά την Επανάσταση του 1821. Η περίοδος της Ελληνικής Επανάστασης υπήρξε χρονικά η τελευταία, κατά την οποία διατηρήθηκε το μεταναστευτικό ρεύμα από την ελληνική χερσόνησο προς τα βόρεια παράλια του Ευξείνου Πόντου. Μάλιστα ο 20ός αιώνας εγκαινίασε μία περίοδο σταδιακής συρρίκνωσης των ελληνικών ερεισμάτων.
Ο Κριμαϊκός Πόλεμος
Το 1854 ο νεαρός ιρλανδός δημοσιογράφος Sir William Howard Russel στάλθηκε από τους Times του Λονδίνου ως πολεμικός ανταποκριτής στη Χερσόνησο της Κριμαίας όπου μαίνονταν οι συγκρούσεις ανάμεσα σε Ρώσους από τη μια μεριά και Αγγλους και Γάλλους από την άλλη. Για είκοσι δύο ολόκληρους μήνες ο Russel παρακολούθησε εκ του σύνεγγυς τις εχθροπραξίες, καταγράφοντας στις ανταποκρίσεις του τα δεινοπαθήματα του βρετανικού στρατού καθώς και το δράμα των στρατιωτών που πέθαιναν μαζικά από χολέρα. Οι ανταποκρίσεις του νεαρού Ιρλανδού συζητήθηκαν και στο βρετανικό Κοινοβούλιο, προκαλώντας ένταση ανάμεσα στους βουλευτές και οξεία κριτική εναντίον της κυβέρνησης. Συνετέλεσαν επίσης στην αποστολή στην Κριμαία μερικών δεκάδων βρετανίδων νοσοκόμων με επικεφαλής την Florence Nightingale.
Ο Κριμαϊκός Πόλεμος (1853-1856) υπήρξε επακόλουθο του Ανατολικού Ζητήματος, της διαμάχης δηλαδή των Μεγάλων Δυνάμεων της εποχής – κυρίως των Αγγλων, των Γάλλων, των Ρώσων και των Αυστριακών – για την τύχη του «μεγάλου ασθενούς», της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, η οποία είχε ήδη από τα τέλη του 18ου αιώνα εισέλθει σε μία προϊούσα παρακμή, μη αναστρέψιμη, όπως εκ των πραγμάτων αποδείχθηκε. Αν και ο πόλεμος ξεκίνησε με αφορμή τη διαμάχη ορθοδόξων και καθολικών για τα θρησκευτικά προσκυνήματα στους Αγίους Τόπους, τα αίτιά του θα πρέπει να αναζητηθούν στο επίπεδο της γεωστρατηγικής, αφού οι Ρώσοι ήδη από την εποχή της Μεγάλης Αικατερίνης καταλαμβάνοντας την Κριμαία και οχυρώνοντας τη Σεβαστούπολη είχαν την πρόθεση να μετατρέψουν τον Εύξεινο Πόντο σε σφαίρα ρωσικής επιρροής και από εκεί, διαμέσου του ελέγχου των Στενών, να διεισδύσουν στη Μεσόγειο. Ενα τέτοιο ενδεχόμενο, όμως, υπονόμευε τα οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα της Αγγλίας στον χώρο της Νοτιοανατολικής Μεσογείου, αλλά και της Γαλλίας που παραδοσιακά διατηρούσε προνομιακές οικονομικές σχέσεις με την Υψηλή Πύλη. Ετσι ο πόλεμος ήταν αναπόφευκτος όσο και μοιραίος.
Τα μέτωπα του πολέμου υπήρξαν πολλά, ωστόσο η εκστρατεία των αγγλογαλλικών στρατευμάτων στην Κριμαία, η οποία ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο του 1854, με αντικειμενικό στόχο την κατάληψη της Σεβαστούπολης όπου βρισκόταν ελλιμενισμένος ο ρωσικός στόλος, έλαβε τη μεγαλύτερη δημοσιότητα. Η πολιορκία της Σεβαστούπολης διήρκεσε έναν περίπου χρόνο.. Αγγλοι και Γάλλοι στρατιώτες, παρά την ηρωική αντίσταση των Ρώσων, κατέλαβαν τελικά την πόλη. Ωστόσο οι απώλειές τους υπήρξαν τεράστιες, προσεγγίζοντας τους 130.000 άνδρες. Αξίζει επίσης να αναφερθεί πως στη διάρκεια της πολιορκίας της Σεβαστούπολης αρκετοί Ελληνες αλλά και εθελοντές, με επικεφαλής τον συνταγματάρχη Πάνο Κορωναίο, πολέμησαν στο πλευρό των Ρώσων.
Παρόμοια δράση ανέπτυξε και το ελληνικό Τάγμα της Μπαλακλάβα, που ήδη από τις αρχές του 19ου αιώνα προσέφερε στρατιωτικές και αστυνομικές υπηρεσίες στους Ρώσους. Ιστορική έχει μείνει και η Μάχη της Μπαλακλάβα, τον Οκτώβριο του 1854. Η μάχη συγκλόνισε τη βρετανική κοινή γνώμη λόγω του αποδεκατισμού της βρετανικής ταξιαρχίας ελαφρού ιππικού, πιθανόν εξαιτίας παρερμηνείας των διαταγών που της είχαν δοθεί. Παρ’ όλο που η εκστρατεία στην Κριμαία έληξε χωρίς ουσιαστικό νικητή, η Ρωσία εξήλθε διπλωματικά ηττημένη καθώς με τη Συνθήκη των Παρισίων που υπεγράφη το 1856 η Μαύρη Θάλασσα ανακηρύχθηκε ουδέτερη περιοχή.
Οι συνολικές απώλειες των αντιμαχομένων μόνο στα μέτωπα της Κριμαίας υπήρξαν τεράστιες. Αγγλοι και Γάλλοι έχασαν περίπου 350.000 άνδρες, ενώ οι Ρώσοι άλλους 230.000. Πολλά από τα θύματα όμως δεν έπεσαν στα πεδία των μαχών, έχασαν τη ζωή τους από μολυσματικές ασθένειες και την έλλειψη επαρκούς νοσοκομειακής περίθαλψης. Η χρήση του τηλέγραφου – για πρώτη φορά σε τόσο ευρεία κλίμακα στην ευρωπαϊκή ιστορία -, η αποστολή πολεμικών ανταποκριτών καθώς και η προσπάθεια συγκρότησης έστω και υποτυπωδών νοσοκομείων δικαιολογημένα έχουν αναδείξει την εκστρατεία στην Κριμαία ως τον πρώτο σύγχρονο πόλεμο, με τους όρους βέβαια του 19ου αιώνα.
Οι στρατιώτες
του Βενιζέλου
Οι Ελληνες της Νότιας Ουκρανίας και της Κριμαίας υπέστησαν τις συνέπειες του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου και της Επανάστασης των Μπολσεβίκων, όταν ο Λένιν με τη Συνθήκη του Μπρεστ-Λιτόφσκ παραχώρησε τις συγκεκριμένες περιοχές στους Γερμανούς. Με το τέλος του πολέμου τα εδάφη αυτά κατακτήθηκαν από τους Μπολσεβίκους και ενσωματώθηκαν στην ΕΣΣΔ. Τον Ιανουάριο του 1919, κατόπιν εντολής του πρωθυπουργού Ελευθέριου Βενιζέλου, ελληνικό εκστρατευτικό σώμα συνολικής δύναμης 23.551 ανδρών αποτελούμενο από τρεις μεραρχίες του Α’ Σώματος Στρατού με επικεφαλής τον υποστράτηγο Κωνσταντίνο Νίδερ αποβιβάστηκε στην Οδησσό έπειτα από αίτημα των Γάλλων με σκοπό να εμπλακεί στον ρωσικό εμφύλιο πόλεμο συνδράμοντας τις αντικομμουνιστικές και πιστές στον τσάρο δυνάμεις που πολεμούσαν εναντίον των Μπολσεβίκων.
Η παραπάνω απόφαση του Βενιζέλου στόχευε στην εξασφάλιση της γαλλικής υποστήριξης στις ελληνικές εθνικές διεκδικήσεις στο Συνέδριο της Ειρήνης στο Παρίσι, που θα επαναχάραζε τον εδαφικό και συνοριακό χάρτη της Ευρώπης μετά το τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Το δέλεαρ υπήρξε αναμφίβολα μεγάλο, ωστόσο οι εξελίξεις στο μέτωπο δεν δικαίωσαν τις ελληνικές προσδοκίες. Οι σχετικές μελέτες έχουν καταδείξει την προχειρότητα στον σχεδιασμό αλλά και στην εκτέλεση της εκστρατείας. Οι Μπολσεβίκοι απέστειλαν ισχυρές δυνάμεις εναντίον των συμμαχικών στρατευμάτων, οι οποίες παρά την ηρωική αντίσταση που προέβαλαν γύρω από την Οδησσό και τη Χερσόνησο της Κριμαίας υποχρεώθηκαν να αναδιπλωθούν.
Τελικά, τον Απρίλιο του 1919 υπεγράφη ανακωχή ανάμεσα στους αντιμαχόμενους και δόθηκε στις στρατιωτικές δυνάμεις Ελλήνων και Γάλλων η εντολή απαγκίστρωσης. 398 νεκροί και 657 τραυματίες στάθηκε ο βαρύς φόρος αίματος που πλήρωσαν οι Ελληνες. Ομως το τίμημα αποδείχθηκε τελικά πολύ μεγαλύτερο. Κατά τη διάρκεια της Μικρασιατικής Εκστρατείας, όταν ο Μουσταφά Κεμάλ προσέγγισε τους Σοβιετικούς αναζητώντας βοήθεια, οι τελευταίοι ανταποκρίθηκαν παρέχοντάς του όπλα και πυρομαχικά. Προσέθεσαν έτσι κι αυτοί με τον τρόπο τους ένα λιθαράκι στην καταστροφή του μικρασιατικού Ελληνισμού.
Οι σταλινικές διώξεις
Στη διάρκεια του Μεσοπολέμου οι ελληνικές κοινότητες παρουσίασαν μία αξιοσημείωτη πολιτιστική ανάπτυξη. Πέτυχαν ακόμη και την ανακήρυξη αυτόνομων σοβιετικών ελληνικών περιοχών (τρεις στην περιοχή της Μαριούπολης και μία στη Νότια Ρωσία). Ομως η πλήρης επικράτηση του σταλινισμού ανέτρεψε τις θετικές κατακτήσεις. Ιδιαίτερα τη διετία 1937-1938 οι Ελληνες αποτέλεσαν στόχο της αντιμειονοτικής πολιτικής του καθεστώτος, ενώ η ελληνική παιδεία τέθηκε εκτός νόμου και οι αυτόνομες περιοχές καταργήθηκαν. Υπολογίζεται ότι περίπου 20.000 Ελληνες από όλη την ΕΣΣΔ έχασαν τη ζωή τους την περίοδο αυτή. Οι διώξεις συνεχίστηκαν και στη δεκαετία του 1940. Το 1944 εκτοπίστηκαν στην Κεντρική Ασία μαζί με τους Βουλγάρους, τους Αρμενίους και τους Τατάρους 28.000 Ελληνες της Κριμαίας. Σήμερα τουλάχιστον 100.000 Ελληνες εξακολουθούν σε πείσμα των σειρήνων να πορεύονται στις ίδιες σχεδόν λεωφόρους που είχαν ακολουθήσει οι αρχαίοι και οι βυζαντινοί πρόγονοί τους. Ας ελπίσουμε ότι το ταξίδι τους στο εξής θα είναι ανέφελο και ειρηνικό.
Ο Ιάκωβος Δ. Μιχαηλίδης είναι αναπληρωτής καθηγητής Νεότερης και Σύγχρονης Ιστορίας στο ΑΠΘ
Πηγή: http://www.tanea.gr/

Διεθνές επιστημονικό συνέδριο για τα γλυπτά του Παρθενώνα

alnto-kornexo-na-epistrepsoun-ta-marmara-tou-parthenona

Πηγή εικόνας: http://www.naftemporiki.gr/

«Τα γλυπτά του Παρθενώνα: 200 χρόνια από την ιδιοποίησή τους από το Βρετανικό Μουσείο» είναι ο τίτλος του διεθνούς επιστημονικού συνεδρίου που διοργανώνει ο «Σύλλογος των Αθηναίων» στο Μουσείο της Ακροπόλεως, το Σάββατο, 24 και την Κυριακή, 25 Σεπτεμβρίου 2016.   Στο συνέδριο, το οποίο τίθεται υπό την αιγίδα του Προέδρου της Δημοκρατίας, Πρ. Παυλόπουλου, θα συμμετάσχουν διακεκριμένοι Έλληνες και ξένοι αρχαιολόγοι, αναστηλωτές – μηχανικοί και έγκριτοι νομικοί, οι οποίοι θα παρουσιάσουν τα αποτελέσματα των νεώτερων ερευνών και των τελευταίων εξελίξεων που αφορούν τα γλυπτά του Παρθενώνα.   Επίσης, για πρώτη φορά σχεδόν μετά από δυο δεκαετίες, θα παραστούν εκπρόσωποι από 14 Εθνικές Επιτροπές χωρών που υποστηρίζουν την επιστροφή τους, ενώ θα ανανεωθεί -μέσω αρχαιρεσιών και σε διεθνές επίπεδο- η λειτουργία της Διεθνούς Επιτροπής για τη Διεκδίκηση και Επιστροφή των Γλυπτών, γνωστή ως IARPS (International Association for the Reunification of the Parthenon Sculptures).   Νέα στοιχεία από τα αρχεία του Λόρδου Έλγιν, ο τρόπος που τεμαχίστηκε η Ζωφόρος του Παρθενώνος, τα αρχιτεκτονικά μέλη που βρίσκονται στο Βρετανικό Μουσείο και τα προβλήματα αντικαταστάσεως τους, το ναυάγιο του Μέντορα και η έρευνα στα Οθωμανικά Αρχεία της Κωνσταντινουπόλεως, είναι μερικά από τα θέματα των επιστημονικών παρουσιάσεων, ενώ θα παρουσιαστεί και πλήθος νομικών πτυχών του θέματος. 

Πηγή: www.lifo.gr

Του νεκρού αδελφού (Δημοτική ποίηση, απαγγελία: Δημήτρης Φιλελές)

f100

Πηγή εικόνας: manosstefanidis.blogspot.com

Μάνα με τους εννιά σου γιους και με τη μια σου κόρη,

την κόρη τη μονάκριβη την πολυαγαπημένη,

την είχες δώδεκα χρονώ κι ήλιος δε σου την είδε!

Στα σκοτεινά την έλουζε, στ’ άφεγγα τη χτενίζει,

στ’ άστρι και τον αυγερινό έπλεκε τα μαλλιά της.

Προξενητάδες ήρθανε από τη Βαβυλώνα,

να πάρουνε την Αρετή πολύ μακριά στα ξένα.

Οι οχτώ αδερφοί δε θέλουνε κι ο Κωσταντίνος θέλει.

«Μάνα μου, κι ας τη δώσομε την Αρετή στα ξένα,

στα ξένα κει που περπατώ, στα ξένα που πηγαίνω,

αν πάμ’ εμείς στην ξενιτιά, ξένοι να μην περνούμε.

– Φρόνιμος είσαι, Κωσταντή, μ’ άσκημα απιλογήθης.

Κι α μόρτει, γιε μου, θάνατος, κι α μόρτει, γιε μου, αρρώστια,

κι αν τύχει πίκρα γή χαρά, ποιος πάει να μου τη φέρει;

– Βάλλω τον ουρανό κριτή και τους αγιούς μαρτύρους,

αν τύχει κι έρτει θάνατος, αν τύχει κι έρτει αρρώστια,

αν τύχει πίκρα γή χαρά, εγώ να σου τη φέρω».

Και σαν την επαντρέψανε την Αρετή στα ξένα,

κι εμπήκε χρόνος δίσεχτος και μήνες οργισμένοι

κι έπεσε το θανατικό, κι οι εννιά αδερφοί πεθάναν,

βρέθηκε η μάνα μοναχή σαν καλαμιά στον κάμπο.

Σ’ όλα τα μνήματα έκλαιγε, σ’ όλα μοιρολογιόταν,

στου Κωσταντίνου το μνημειό ανέσπα τα μαλλιά της.

«Ανάθεμά σε, Κωσταντή, και μυριανάθεμά σε,

οπού μου την εξόριζες την Αρετή στα ξένα!

το τάξιμο που μου ‘ταξες, πότε θα μου το κάμεις;

Τον ουρανό ‘βαλες κριτή και τους αγιούς μαρτύρους,

αν τύχει πίκρα γή χαρά, να πας να μου τη φέρεις».

Από το μυριανάθεμα και τη βαριά κατάρα,

η γης αναταράχτηκε κι ο Κωσταντής εβγήκε.

Κάνει το σύγνεφο άλογο και τ’ άστρο χαλινάρι,

και το φεγγάρι συντροφιά και πάει να της τη φέρει.

Παίρνει τα όρη πίσω του και τα βουνά μπροστά του.

Βρίσκει την κι εχτενίζουνταν όξου στο φεγγαράκι.

Από μακριά τη χαιρετά κι από κοντά της λέγει:

«Άιντε, αδερφή, να φύγομε, στη μάνα μας να πάμε.

– Αλίμονο, αδερφάκι μου, και τι είναι τούτη η ώρα;

Αν ίσως κι είναι για χαρά, να στολιστώ και να ‘ρθω,

κι αν είναι πίκρα, πες μου το, να βάλω μαύρα να ‘ρθω.

– Έλα, Αρετή, στο σπίτι μας, κι ας είσαι όπως και αν είσαι».

– Κοντολυγίζει τ’ άλογο και πίσω την καθίζει.

Στη στράτα που διαβαίνανε πουλάκια κιλαηδούσαν,

δεν κιλαηδούσαν σαν πουλιά, μήτε σαν χελιδόνια,

μόν’ κιλαηδούσαν κι έλεγαν ανθρωπινή ομιλία:

«Ποιος είδε κόρην όμορφη να σέρνει ο πεθαμένος!

– Άκουσες, Κωσταντίνε μου, τι λένε τα πουλάκια;

– Πουλάκια είναι κι ας κιλαηδούν, πουλάκια είναι κι ας λένε».

Και παρεκεί που πάγαιναν κι άλλα πουλιά τούς λένε:

«Δεν είναι κρίμα κι άδικο, παράξενο μεγάλο,

να περπατούν οι ζωντανοί με τους απεθαμένους!

– Άκουσες, Κωσταντίνε μου, τι λένε τα πουλάκια;

πως περπατούν οι ζωντανοί με τους απεθαμένους.

– Απρίλης είναι και λαλούν και Μάης και φωλεύουν.

– Φοβούμαι σ’, αδερφάκι μου, και λιβανιές μυρίζεις.

– Εχτές βραδίς επήγαμε πέρα στον Αί-Γιάννη,

κι εθύμιασέ μας ο παπάς με περισσό λιβάνι».

Και παρεμπρός που πήγανε, κι άλλα πουλιά τούς λένε:

«Για ιδές θάμα κι αντίθαμα που γίνεται στον κόσμο,

τέτοια πανώρια λυγερή να σέρνει ο πεθαμένος!»

Τ’ άκουσε πάλι η Αρετή κι εράγισε η καρδιά της.

«Άκουσες, Κωσταντάκη μου, τι λένε τα πουλάκια;

– Άφησ’, Αρέτω, τα πουλιά κι ό,τι κι α θέλ’ ας λέγουν.

– Πες μου, πού είναι τα κάλλη σου, και πού είν’ η λεβεντιά σου,

και τα ξανθά σου τα μαλλιά και τ’ όμορφο μουστάκι;

– Έχω καιρό π’ αρρώστησα και πέσαν τα μαλλιά μου».

Αυτού σιμά, αυτού κοντά στην εκκλησιά πρoφτάνoυν.

Βαριά χτυπά τ’ αλόγου του κι απ’ εμπροστά της χάθη.

Κι ακούει την πλάκα και βροντά, το χώμα και βοΐζει.

Κινάει και πάει η Αρετή στο σπίτι μοναχή της.

Βλέπει τους κήπους της γυμνούς, τα δέντρα μαραμένα

βλέπει το μπάλσαμο ξερό, το καρυοφύλλι μαύρο,

βλέπει μπροστά στην πόρτα της χορτάρια φυτρωμένα.

Βρίσκει την πόρτα σφαλιστή και τα κλειδιά παρμένα,

και τα σπιτοπαράθυρα σφιχτά μανταλωμένα.

Κτυπά την πόρτα δυνατά, τα παραθύρια τρίζουν.

«Αν είσαι φίλος διάβαινε, κι αν είσαι εχτρός μου φύγε,

κι αν είσαι ο Πικροχάροντας, άλλα παιδιά δεν έχω,

κι η δόλια η Αρετούλα μου λείπει μακριά στα ξένα.

– Σήκω, μανούλα μου, άνοιξε, σήκω, γλυκιά μου μάνα.

– Ποιος είν’ αυτός που μου χτυπάει και με φωνάζει μάνα;

– Άνοιξε, μάνα μου, άνοιξε κι εγώ είμαι η Αρετή σου».

Κατέβηκε, αγκαλιάστηκαν κι απέθαναν κι οι δύο.

Παλιά επώνυμα που σημαίνουν επαγγέλματα

papaparaskevasistoria3sk
Πηγή εικόνας: http://news247.gr/

Είσαι ο κ. Σέκερης; Κάποιος πρόγονός σου ήταν ζαχαροπλάστης!

Το 1920, η εφημερίδα «Πειρασμός» έψαξε εν χρήσει τότε ελληνικά επίθετα που προέρχονταν κυρίως από τουρκικές ρίζες και σήμαιναν επάγγελμα.

Ιδού λοιπόν κάποια από αυτά:
«Κουντουριώτης, Κουντούρης, Κουντουράς: Από το τουρκικόν κουντούρα, δηλ. το παπούτσι.
Καζαντζής, Καζαντζάκης, Καζαντζόπουλος: Από το καζάνι. Δηλαδή ο κατασκευαστής καζανιών και, γενικότερα, ο χαλκουργός.

Κανταρτζής: Ο κατασκευαστής κανταριών και, γενικότερα, ο ορειχαλκουργός.
Τουφεξής: Από το επάγγελμά του οπλοποιού και του κατασκευαστού κοντακίων όπλων.
Καζάζης: Ο μεταξουργός.
Σέκερης: Ο ζαχαροπλάστης.
Αμπατζής: Ο κατασκευαστής ορισμένου μαλλίνου υφάσματος
Σαγιαξής: Ο κατασκευαστής επίσης ορισμένου είδους μαλλίνου υφάσματος
Κιατίπης: Ο γραμματικός
Φεσάς, Φεσόπουλος: Ο κατασκευαστής φεσιών
Σαράφης, Σαραφίδης, Σαραφόπουλος: Από το σαράφης, αργυραμοιβός.
Ταμπάκης, Ταμπακόπουλος, Ταμπακάς: Από το ταμπάκης, ο βυρσοδέψης.
Χασάπης, Κασάπης, Χασαπίδης και Κασαπίδης: Από το χασάπης ή κασάπης, σφαγεύς, κρεοπώλης.
Αραμπατζής: Καραγωγεύς
Τσορμπατζής, Τσορμπατζόγλου: Ο προϊστάμενος εργασίας.
Μπαξεβάνης: Ο περιβολάρης
Καλαιτζής, Καλαντζόπουλος, Καλαντζάκης: Ο κασσιτερωτής
Καπιτσάλας, Καπιτσάλης και Καψάλης: Ο κεντητής ή κατασκευαστής ζωνών.
Κατιρτζής και Κατιρτζόγλου: Ο μουλαράς.
Τσαούσης, Τσαουσίδης, Τσαουσόπουλος: Ο λοχίας.
Βογιατζής, Βογιατζάκης, Βογιατζίδης: Ο βαφεύς
Κουγιουμτζής: Ο χρυσοχόος.
Χεκίμης, Χεκίμογλου: Ο ιατρός.
Καλεμκερής: Ο κατασκευαστής σταμπαρισμένων υφασμάτων.
Βερβέρης: Ο κουρεύς.
Γιουρούκος: Ο πλανόδιος.
Αλμπάνης και Ναλμπάντης: Ο πεταλωτής.
Σαμαρτζής και Σαμαρτζίδης: Ο σαγματοποιός
Κυρίτσης: Από το κυρετζής, δηλ. ασβεστάς»
Αν δεν βρήκατε το δικό σας επώνυμο ψάξτε το καλύτερα … Για το δικό μου πάντως τα πράγματα είναι απλά: Σιταράς: όλο και με κάποια σιτάρια θα είχαν να κάνουν οι παππούδες!
Θωμάς Σιταράς (Αθηναιογράφος)

 

Πηγή: iPaideia.gr

Εκατό χιλιάδες λίρες (1948)

 

page180_1

Η κόρη ενός ομογενή της Αυστραλίας, η Παγώνα ή άλλως Πέγκυ, μετά το θάνατο του πατέρα της έρχεται να μείνει στο σπίτι του θείου της, του Διονύση Κατιφέ, στον οποίο ο αδελφός του ανέθεσε τη διαχείριση της περιουσίας του που είναι εκατό χιλιάδες λίρες, μέχρι να παντρευτεί η κόρη του. Ο Διονύσης, με απώτερο σκοπό να καρπωθεί την κληρονομιά της ανιψιάς του, προτείνει στον συνεταίρο του Φρίξο να την παντρευτεί. Τα ίδια σχέδια κάνει κι ένας ξεπεσμένος καθηγητής της γεωλογίας, ο Κλεομένης, με τη βοήθεια ενός υπαλλήλου τού Διονύση, του Χρόνη. Η Πέγκυ, όμως, επινοεί μια ψεύτικη χρεοκοπία, για να δει ποιος από τους επίδοξους μνηστήρες θέλει την ίδια και όχι τα λεφτά της. (Η ταινία, με την προσθήκη κάποιων σκηνών, επανακυκλοφόρησε το 1956 με τίτλο Γαμπροί με δόσεις).

Πηγή: http://www.tainiothiki.gr/

Ηθοποιοί:

Μίμης Φωτόπουλος

Ντίνος Ηλιόπουλος

Καίτη Πάνου

Αλέκος Λειβαδίτης

Γιώργος Δαμασιώτης

Κώστας Καρυωτάκης, Δον Κιχώτες (απαγγελία: Ηλίας Λογοθέτης)

180644_129108530490601_129102040491250_169117_5716075_n

Πηγή εικόνας: vathiprasino.blogspot.com

Oι Δον Kιχώτες πάνε ομπρός και βλέπουνε ως την άκρη
του κονταριού που εκρέμασαν σημαία τους την Iδέα.
Kοντόφθαλμοι οραματιστές, ένα δεν έχουν δάκρυ
για να δεχτούν ανθρώπινα κάθε βρισιά χυδαία.

Σκοντάφτουνε στη Λογική και στα ραβδιά των άλλων,
αστεία δαρμένοι σέρνονται καταμεσής του δρόμου,
ο Σάντσος λέει «δε σ’ το ‘λεγα;» μα εκείνοι των μεγάλων
σχεδίων αντάξιοι μένουνε και: «Σάντσο, τ’ άλογό μου!»

Έτσι αν το θέλει ο Θερβαντές ― εγώ τους είδα, μέσα
στην μίαν ανάλγητη Zωή, του Oνείρου τους ιππότες
άναντρα να πεζέψουνε και, με πικρήν ανέσα,
με μάτια ογρά, τις χίμαιρες ν’ απαρνηθούν τις πρώτες.

Tους είδα πίσω να ‘ρθουνε ―παράφρονες, ωραίοι
ρηγάδες που επολέμησαν γι’ ανύπαρχτο βασίλειο―
και σαν πορφύρα νιώθοντας χλευαστικιά πως ρέει,
την ανοιχτή να δείξουνε μάταιη πληγή στον ήλιο!