Category Archives: Βιογραφίες

Μαρία Ευφροσύνη Σπαρτάλη

220px-the_rose_from_armidas_garden_by_marie_spartali_stillman_1894

Η Μαρία Ευφροσύνη Σπαρτάλη (ον. συζύγου: Stillman) γεννήθηκε στις 10 Μαρτίου 1844. Ήταν Ελληνοβρεττανή προρραφαηλίτισσα ζωγράφος, η σημαντικότερη γυναίκα εκπρόσωπος αυτού του ρεύματος.  

139709_900

Σπούδασε υπό τον ζωγράφο Ford Madox Brown  για αρκετά χρόνια. Ο Ροσέτι, άλλος διάσημος ζωγράφος της εποχής, φιλοτέχνησε γτο πρώτο πορτραίτο της Σπαρτάλη το 1867.

Η καλλιτέχνις απεβίωσε στις 6 Μαρτίου 1927. 

Άγιος Ευστάθιος, Αγία Θεοπίστη (η σύζυγος του), Άγιοι Αγάπιος και Θεόπιστος (τα παιδιά του)

agioieustathiostheopistitheopistosagapios01-1-e1379510500512

Ο άγιος Ευστάθιος ήταν αξιωματούχος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Έζησε και ήθλησε επί αυτοκράτορος Τραϊανού, μαζί με την οικογένεια του (117).

Αρχικά ονομαζόταν Πλακίδας και η γυνίκα του Τατιανή. Όταν κάποτε κυνηγούσε ένα ελάφι, είδε στα κερατά του να φέρει σταυρό και άκουσε μία φωνή που τον καλούσε στην ορθή πίστη. Ο αυτοκράτωρ Τραϊανός τότε τον καθαίρεσε από την θέση του και τον εξόρισε χωρίζοντας τον από την οικογένεια του. Αργότερα ο Τραϊανός ανακάλεσε τον ευφυή Ευστάθιο στην θέση του, προκειμένου να αντιμετωπίσει εξωτερικούς κινδύνους. Καθ’ οδόν, ο Ευστάθιος κατάφερε να σμίξει με την οικογένεια του. 

eystathios_oikogeneia1_mesa

Οταν ανέβηκε στον αυτοκρατορικό θώκο ο Αδριανός, απαίτησε από τον Ευστάθιο να παραστεί στις θυσίες των ειδωλολατρικών θεών. Ο Ευστάθιος,  και η οικογένεια του αρνήθηκαν και βασανίστηκαν. 

medtort1

Πηγή: maiandrioi.blogspot.com

Τελικά, μαρτύρησαν μέσα σε χαλκό πυρακτωμένο βουν.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος α’. 
Ἀγρευθεῖς οὐρανόθεν πρὸς εὐσέβειαν ἔνδοξε, τὴ τοῦ σοὶ ὀφθέντος δυνάμει, δι’ ἐλάφου Εὐστάθιε, ποικίλους καθυπέστης πειρασμούς, καὶ ἤστραψας ἐν ἄθλοις ἱεροίς, σὺν τὴ θεία σου συμβίω καὶ τοὶς υἱοίς, φαιδρύνων τοὺς βοώντας σοι. Δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι Χριστῷ, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ δείξαντι σὲ ἐν παντί, Ἰὼβ παμμάκαρ δεύτερον.

Άγιοι Τρόφιμος, Σαββάτιος και Δορυμέδων

1img_04

Πηγή εικόνας: proskynitis.blogspot.com

Η Εκκλησία σήμερα τιμά την μνήμη των Αγίων Τροφίμου, Σαββατίου και Δορυμέδοντος, οι οποίοι μαρτύρησαν κατά την βασιλεία του Πρόβου, το 278 μ.Χ.. Οι Άγιοι Μάρτυρες Τρόφιμος και Σαββάτιος στράφηκαν εναντίον των εθνικών στην Αντιόχεια, διακηρύττοντας με θέρμη την χριστιανική πίστη τους. Ο διοικητής της Αντιοχείας Ηλιόδωρος διέταξε τον ανηλεή βασανισμό τους, ώσπου ο Σαββάτιος εξέπνευσε. Τον Σαββάτιο ανέλαβε να τιμωρήσει περισσότερο ο άρχων Διονύσιος Περώννιος. Τον βασανισμό του Σαββατίου είδε ο ευγενής Δορυμέδων, ο οποίος μετεστράφη στον Χριστιανισμό. Οι δύο άγιο μαρτύρησαν τελικά δι’ αποκεφαλισμού.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος γ’. 
Τὴν ἀκαθαίρετον, Τριάδος δύναμιν, ἀνθηφορήσαντες, Μάρτυρες ἔνδοξοι, ἐναπετέματε στερρῶς, τὴν ἄκανθαν τῆς ἀπάτης, Τρόφιμε μακάριε, Ἐκκλησίας ἐντρύφημα, Σαββάτιε πάνσοφε, Ἀθλητῶν ἐγκαλλώπισμα, καὶ δόξα εὐσεβῶν Δορυμέδον ὅθεν ὑμᾶς ἀνευφημοῦμεν.

Κωνσταντίνος Βάτσιος (1976-2014)

%ce%ba%cf%89%ce%bd%cf%83%cf%84%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%af%ce%bd%ce%bf%cf%82-%ce%b2%ce%ac%cf%84%cf%83%ce%b9%ce%bf%cf%82

    Ο Κωνσταντίνος Βάτσιος ήταν Έλληνας αρχαιολόγος, καταγόμενος από την περιοχή του Αγρινίου. Διακρίθηκε για την φιλομάθεια και το ερευνητικό του πνεύμα. 

Γεννήθηκε και ανετράφη στο χωριό Καινούριο Αιτωλοακαρνανίας, όπου και ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές. Ήταν αθλητής του στίβου παιδιόθεν. Σε νεαρή ηλικία, ξεκίνησε τις σπουδές Αρχαιολογίας και Ιστορίας της Τέχνης, στο Πανεπιστήμιο του Bari (Ιταλία). Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, διέμεινε στα Ιωάννινα, όπου έκανε την αναγνώριση του πτυχίου του και εντρύφησε σε διαφόρους τομείς της Αρχαιολογίας. Ήταν υποψήφιος διδάκτορας Βυζαντινής Αρχαιολογίας, υπό την εποπτεία του μακαριστού καθηγητή Αθανασίου Παλιούρα. Εργάστηκε στην Εφορεία Αρχαιοτήτων Αιτωλοακαρνανίας και συμμετείχε, με επιστημονικές εργασίες, σε πλήθος συνεδρίων και ημερίδων. Πάντα ευπροσήγορος και ευγενής, ήταν αγαπητός στους φίλους και τους συναδέλφους του. Έφυγε από την ζωή λόγω της γρίπης των πτηνών, σε ηλικία 38 ετών, παρά την γερή του κράση. 

Όσιος Ευμένιος ο θαυματουργός, επίσκοπος Γορτύνης

18

    Στις 18 Σεπτεμβρίου, τιμάται η μνήμη του Οσίου Ευμενίου του Θαυματουργού, επισκόπου Γορτύνης. Ασκήτεψε στα τέλη του 7ου αι. μ. Χ.

   Ο Όσιος Ευμένιος έδειξε το φίλαθλο πνεύμα του από την παιδική ηλικία, καθώς κάθε άλλο παρά φυγόπονος ήταν. Ήταν ιδιαιτέρως εγκρατής και σκληραγωγημένος, κατά την παραίνεση  του Αποστόλου Παύλου, «πᾶς ὁ ἀγωνιζόμενος πάντα ἐγκρατεύεται» (Α’ προς Κορινθίους, θ’ 25). Η εγκράτεια για τον Χριστιανό είναι το μέσο της πνευματικής εξύψωσης. 

         Σε νεαρή ηλικία, έγινε επίσκοπος Γορτύνης (Κρήτη). Με την Χάρη του Θεού, αξιώθηκε να θαυματουργεί καθημερινώς. Δίδαξε σε πολλές περιοχές ως επίσκοπος, ακόμα και στην Ρώμη. Το φίλαθλο πνεύμα του τον οδήγησε στους ασκητές της Άνω Αιγύπτου, όπου και εκοιμήθη εν ειρήνη μετά από προσευχή και νηστεία επί μακρώ. Ενταφιάστηκε στην έδρα της επισκοπής του, στην Κρήτη.

Εμμανουήλ Κριαράς (1906-2014)

gwt

Μία από τις σημαντικότερες μορφές των νεοελληνικών γραμμάτων υπήρξε ο υπεραιωνόβιος καθηγητής Μεσαιωνικής Φιλολογίας Εμμανουήλ Κριαράς, ένας ευπροσήγορος άνθρωπος με ιδιαίτερη αγάπη προς τους μαθητές. Έμεινε γνωστός τόσο για την επιστημονική του κατάρτιση και σοφία του όσο και για την συνέπεια στην προσωπική του ζωή. 

ÓõíÝíôåõîç ìå ôïí êáèçãçôÞ ÅììáíïõÞë ÊñéáñÜ ðïõ ãéïñôÜæåé óÞìåñá ôá 107á ãåíÝèëéá ôïõ êáé êõêëïöïñåß ôéò åðüìåíåò ìÝñåò ôï ôåëåõôáßï ôïõ âéâëßï ìå ôßôëï "Áðüëïãïò  âéïõ", ÐÝìðôç 28 Íïåìâñßïõ 2013 ÁÐÅ-ÌÐÅ/ÁÐÅ-ÌÐÅ/ÍÉÊÏÓ ÁÑÂÁÍÉÔÉÄÇÓ

Γεννήθηκε  το 1906 στον Πειραιά. Το 1929, αποφοίτησε από την Φιλοσοφική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Εργάστηκε στα αρχεία της Ακαδημίας Αθηνών επί μακρώ.  Από το 1930, σπούδασε ως υπότροφος στο Μόναχο και το Παρίσι. Η διδακτορική του διατριβή με τίτλο Μελετήματα περί τας πηγάς του Ερωτοκρίτου αποτελεί ένα εξαιρετικό πόνημα για τις καταβολές της κρητικής ποίησης.  Το 1950 διορίστηκε ως τακτικός καθηγητής μεσαιωνικής ελληνικής φιλολογίας  στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.  Σημαντικό έργο του είναι το Λεξικό της μεσαιωνικής ελληνικής δημώδους γραμματείας (1100-1669). Προς το τέλος της ζωής του, εξέφρασε την πικρία του για την υποβάθμιση των ηθικών-πολιτιστικών αξιών αλλά και την πεποίθηση του για την δημιουργική πορεία των νέων γενεών. Παρέμεινε διαυγής μέχρι τις τελευταίες στιγμές της ζωής του. 

Η εμφάνιση της Αγίας Ευφημίας στον Άγιο Παΐσιο

5338

Ήταν στην αυλή της Καλύβης του ο  Γέροντας (Παΐσιος), όταν τον επισκέφθηκε κάποιο πνευματικό του τέκνο. Επανελάμβανε συνεχώς από την καρδιά του: «Δόξα σοι ο Θεός», πάλιν και πολλάκις. Σε μια στιγμή ο Γέροντας του είπε: «Αχρηστεύεται κανείς με την καλή έννοια»;

-Ποιός, Γέροντα;

-Ήσυχα καθόμουν στο Κελλί μου, ήρθε και με παλάβωσε. Ωραία περνούν επάνω.

-Τι συμβαίνει, Γέροντα;

-Θα σου πω, αλλά μην το πεις σε κανέναν.

            Του διηγήθηκε τότε το έξης: «Είχα γυρίσει από τον κόσμο, όπου είχα βγει για ένα εκκλησιαστικό θέμα. (Με το μακαρίτη Τρίτση).

Την Τρίτη, κατά η ώρα 10 το πρωί, ήμουν μέσα στο Κελί μου και έκανα τις Ώρες. Ακούω χτύπημα στην πόρτα και μια γυναικεία φωνή να λέει: «Δι’ ευχών των αγίων Πατέρων ημών…». Σκέφθηκα:

«Πώς βρέθηκε γυναίκα μέσα στο Όρος;». Εν τούτοις ένιωσα μια θεία γλυκύτητα μέσα μου και ρώτησα:

-Ποιος είναι;

-Η Ευφημία! (απαντά).

-Σκεφτόμουν, «ποια Ευφημία; Μήπως καμιά γυναίκα έκανε καμιά τρέλα και ήρθε με ανδρικά στο Όρος; Τώρα τι να κάνω;». Ξαναχτυπά. Ρωτάω: «Ποιος είναι;». «Η Ευφημία», άπαντα και πάλι. Σκέφτομαι και δεν ανοίγω. Στην τρίτη φορά που χτύπησε, άνοιξε μόνη της η πόρτα, που είχε σύρτη από μέσα. Άκουσα βήματα στον διάδρομο. Πετάχτηκα από το Κελί μου και βλέπω μια γυναίκα με μανδήλα. Την συνόδευε κάποιος, που έμοιαζε με τον Ευαγγελιστή Λουκά, ο οποίος εξαφανίσθηκε. Παρ’ όλο πού ήμουν σίγουρος ότι δεν είναι του πειρασμού, γιατί λαμποκοπούσε, την ρώτησα ποια είναι·

-Η μάρτυς Ευφημία, (απαντά).

-Αν είσαι η μάρτυς Ευφημία, έλα να προσκυνήσουμε την Αγία Τριάδα. Ό,τι κάνω εγώ να κάνης και συ.

Μπήκα στην Εκκλησία, κάνω μια μετάνοια λέγοντας: «Εις το όνομα του Πατρός». Το επανέλαβε με μετάνοια. «Και του Υιού». «-Και του Υιού», είπε με ψιλή φωνή.

-Πιο δυνατά, ν’ ακούω, είπα και επανέλαβε δυνατότερα.

-Ενώ ήταν ακόμα στο διάδρομο έκανε μετάνοιες, όχι προς την Εκκλησία, αλλά προς το Κελί μου. Στην αρχή παραξενεύτηκα, αλλά μετά θυμήθηκα ότι είχα μια μικρή χάρτινη εικονίτσα της Αγίας Τριάδος, κολλημένη σε ξύλο, πάνω από την πόρτα του Κελιού μου. Αφού προσκυνήσαμε και για τρίτη φορά.

-«Και του Αγίου Πνεύματος»

Μετά είπα: «Τώρα, να σε προσκυνήσω και εγώ». Την προσκύνησα και ασπάστηκα τα πόδια της και την άκρη της μύτης της. Στο πρόσωπο το θεώρησα αναίδεια να την ασπασθώ.

-Ύστερα κάθισε η Αγία στο σκαμνάκι και εγώ στο μπαουλάκι και μου έλυσε την απορία που είχα (στο εκκλησιαστικό θέμα).

-Μετά μου διηγήθηκε την ζωή της. Ήξερα ότι υπάρχει μια αγία Ευφημία, αλλά τον βίο της δεν τον ήξερα. Όταν μου διηγείτο τα μαρτύρια της, όχι απλώς τα άκουγα, αλλά σαν να τα έβλεπα· τα ζούσα. Έφριξα! Πα, πα, πα!

-Πώς άντεξες τέτοια μαρτύρια; ρώτησα.

-Αν ήξερα τι δόξα έχουν οι Άγιοι, θα έκανα ό,τι μπορούσα να περάσω πιο μεγάλα μαρτύρια.

-Μετά απ’ αυτό το γεγονός για τρεις μέρες δεν μπορούσα να κάνω τίποτα. Σκιρτούσα και συνεχώς δόξαζα τον Θεό. Ούτε να φάω, ούτε τίποτα… συνεχώς δοξολογία».

Σε επιστολή του αναφέρει: «Σ’ όλη μου τη ζωή δεν θα μπορέσω να εξοφλήσω την μεγάλη μου υποχρέωση στην αγία Ευφημία, η οποία ενώ ήταν άγνωστη μου και χωρίς να είχε καμιά υποχρέωση, μου έκανε αυτή την μεγάλη τιμή…».

Διηγούμενος το γεγονός πρόσθεσε με ταπείνωση ότι παρουσιάστηκε η αγία Ευφημία, «όχι γιατί το αξίζω, αλλά επειδή με απασχολούσε εκείνο τον καιρό ένα θέμα που είχε σχέση με την κατάσταση της Εκκλησίας γενικά, και για δύο άλλους λόγους».

Εντύπωση έκανε στον Γέροντα «πώς αυτή η μικροκαμωμένη και αδύνατη άντεξε τόσα μαρτύρια; Να πεις ήταν καμία… (εννοούσε σωματώδης και δυνατή). Μια σταλιά ήταν».

Μέσα σε αυτήν την παραδεισένια κατάσταση συνέθεσε προς τιμήν της Αγίας ένα στιχηρό προσόμοιο: «Ποίοις ευφημιών άσμασιν ευφημήσωμεν την Ευφημίαν, την καταδεχθείσαν από άνωθεν και επισκεφθείσασαν κάτοικον μοναχόν ελεεινόν εν τη Καψάλα. Εκ τρίτου την θύραν πάλιν του έκρουσε τετάρτη ηνοίχθη μόνη εκ θαύματος και εισελθούσα με ουράνιον δόξαν, του Χριστού η Μάρτυς, προσκυνούντες ομού Τριάδα την Αγίαν».

Και ένα εξαποστειλάριο κατά το «Τοις μαθηταίς συνέλθωμεν…», που άρχιζε: «Μεγαλομάρτυς ένδοξε του Χρίστου Ευφημία, σ’ αγαπώ πολύ-πολύ μετά την Παναγία…». (Φυσικά αυτά δεν τα είχε για λειτουργική χρήση, ούτε τα έψαλλε δημοσίως).

Παρά την συνήθειά του βγήκε πάλι στην Σουρωτή και έκανε τις αδελφές μετόχους αυτής της ουράνιας χαράς. Με την βοήθειά του και τις οδηγίες του αγιογράφησαν την Αγία, όπως του εμφανίσθηκε.

Ο Γέροντας φιλοτέχνησε το αρνητικό της εικόνος της Αγίας σε μήτρα ατσάλινη με την οποία έκανε πρεσσαριστά εικονάκια και τα μοίραζε ευλογία στους προσκυνητές εις τιμήν της αγίας Ευφημίας. Κατά το σκάλισμα δυσκολεύτηκε να κάνη τα δάχτυλα του αριστερού της χεριού. Είπε: «Παιδεύτηκα να κάνω το χέρι της, αλλά μετά έβαλα έναν καλό λογισμό: «Ίσως επειδή και εγώ την παίδεψα την καημένη».

Πηγή: http://oodegr.co/

Wilfred Geominy (1947-2013)

image_preview

     Ο Wilfred Geominy ήταν Γερμανός Κλασικός Αρχαιολόγος, με σημαντικό επιστημονικό έργο. Γεννήθηκε στο Essen και εργάστηκε επί σειρά ετών στο Μουσείο Τεχνών (Akademisches Kunstmuseum) του Πανεπιστημίου Βόννης.

   Ο Wilfred Geominy σπούδασε Αρχαία Ιστορία, Κλασική Αρχαιολογία και Λατινικά στην Τυβίγγη (Tübingen) και στην Βόννη. Το 1982, έλαβε τον τίτλο του διδάκτορα Κλασικής Αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Βόννης, με επόπτη τον διεθνούς φήμης Καθηγητή Αρχαιολογίας  Nikolaus Himmelmann. Μεταξύ των ετών 1988 και 2013, οπότε και συνταξιοδοτήθηκε, υπήρξε διευθυντής του Μουσείου Τεχνών, στο Πανεπιστήμιο της Βόννης. Ως ερευνητής, ειδικεύθηκε στην ελληνική και ρωμαϊκή πλαστική καθώς και την ελληνιστική τέχνη. Η οξυδέρκεια του, η εις βάθος κατάρτιση καθώς και η ασκημένη όραση συνετέλεσαν στην διεθνή καταξίωση του. Το Πανεπιστήμιο Βόννης και ολόκληρη η αρχαιολογική κοινότητα τον αποχαιρέτησε με ένα συμπόσιο προς τιμήν του, υπό τον ευφυή τίτλο „Deinde cessavit ars.“ Αναπαύεται στο νεκροταφείο της κωμόπολης Lucito (Νότια Ιταλία), από όπου καταγόταν η γυναίκα του.

Eργογραφία (επιλογή):

Ein hellenistischer Kopf in Bodrum, ΑΑ 1982, pp. 119-129.

Die Florentiner Niobiden (Ph.D. Diss. Universität zu Bonn Bonn 1984).

Die Statuette Athen NM. 710, AM 100, 1985, 367-375.

Reinhard Kekulé als Direktor des Akademischen Kunstmuseums in Bonn, 1870 – 1889, Bonner Universitätsblätter 1985,  15-23.

Zum Nachlass F.G. Welckers in Bonn, εις: William M. Calder III et al. (εκδ.), Friedrich Gottlieb Welcker, Werk und Wirkung : Vorträge, gehalten auf der Welcker-Tagung in der Werner-Reimers-Stiftung in Bad Homburg vom 5.-7. November 1984 (I) und zur Eröffnung der Ausstellung “Friedrich Gottlieb Welcker (1784-1868) : Philologe, Archäologe und Oberbibliothekar in Bonn” in der Universitätsbibliothek Bonn am 5. November 1984 (II).

Das Akademische Kunstmuseum der Universität Bonn unter der Direktion von Reinhard Kekulé (Amsterdam 1989).

Dr. Heinrich Schliemann. Ausstellung im Akademischen Kunstmuseum der Universität Bonn 1. Februar bis 5. April 1991  (Bonn 1991).

Νικόλαος Πολίτης (1852-1921)

politis

 

Ο Νικόλαος Πολίτης υπήρξε ο θεμελιωτής της επιστήμης της λαογραφίας στην Ελλάδα. Μέσα από το διδακτικό και, κυρίως το ερευνητικό-συγγραφικό του έργο, κατέδειξε την επιβίωση του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού μέσα από την βυζαντινή και την νεώτερη ελληνική παράδοση.

Γεννήθηκε στις 3 Μαρτίου 1852 στο Ελαιοχώρι Μεσσηνίας. Σπούδασε φιλολογία και νομική (1874-1874) στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Σε ηλικία 18 ετών, έγινε μέλος του Φιλολογικού Συλλόγου «Παρνασσός». Μεταξύ 1876-1880 πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στο Μόναχο και το Erlangen, όπου αναγορεύτηκε διδάκτωρ. Από το 1882, δίδαξε ελληνική μυθολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών ως υφηγητής. Το 1890, έλαβε την έδρα της ελληνικής μυθολογίας στο Πανεπιστήμιο. Συνεργάστηκε με τον λόγιο και ποιητή Γεώργιο Δροσίνη στο περιοδικό Εστία. Σημαντική είναι η μελέτη του με τον τίτλο “Παραδόσεις”, όπου αντικρούει τις θεωρίες του Fallmerayer περί σλαβικής καταγωγής των Ελλήνων, καταδεικνύοντας οτι η φυλετική ταυτότητα των Ελλήνων παρέμεινε αναλλοίωτη στην βάση της, με το πέρασμα των αιώνων.

Καρτέσιος

31341-rdekart-n

Σαν σήμερα, γεννήθηκε το 1596 ο Ρενέ Ντεκάρτ, γνωστότερος στην Ελλάδα ως Καρτέσιος, Γάλλος φιλόσοφος και μαθηματικός. Έμεινε στην ιστορία μεταξύ άλλων και για τη ρήση του «σκέφτομαι, άρα υπάρχω».
Ο Καρτέσιος ήταν ένας από τους σπουδαιότερους διανοητές του Διαφωτισμού. Ο πατέρας του ήταν ανώτατος δικαστικός λειτουργός. Πρώτα σπούδασε νομικά κατ΄απαίτηση του πατέρα του. Στην συνέχεια όμως έστρεψε το ενδιαφέρον του στα μαθηματικά και τη φυσική, μετά την συνάντησή του με τον Ιsaac Beeckman. Ανέπτυξε την αναλυτική γεωμετρία, και ήταν ο πρώτος που εισήγαγε την έννοια του μεταβλητού μεγέθους και της μεταβλητής συνάρτησης (με τα σύμβολα x, y, z, και τις μεταβλητές α, β, γ), επιτυγχάνοντας την ένωση της γεωμετρίας και της άλγεβρας. Έδειξε τον τρόπο επίλυσης τριτοβάθμιων εξισώσεων με κανόνα και διαβήτη, προσδιόρισε τον αριθμό των θετικών και αρνητικών ριζών με τον κανόνα των σημείων. Είναι γνωστή έως τις μέρες μας η Γεωμετρία του Ντεκάρτ, το γνωστό καρτεσιανό επίπεδο συντεταγμένων, για την κατασκευή καμπυλών πάνω στο επίπεδο. Επίσης είναι γνωστό και ότι από τον Καρτέσιο, πάνω σε μία ευθεία γραμμή οι πραγματικοί αριθμοί διατάχθηκαν, ερμηνεύοντας έτσι και τους αρνητικούς!
Ιστορικό το φιλοσοφικό του έργο, και ιδίως μεταξύ άλλων το διαμάντι “Λόγος περί της μεθόδου” όπου προσέγγισε τα ζητήματα της μεθόδου της γνώσης, της σχέσης σώματος-ψυχής και ύλης-πνεύματος, αλλά και το θέμα της ύπαρξης θεού.
“Μπορώ να αμφιβάλλω για όλα τα πράγματα που με περιβάλλουν και για όλα όσα σκέφτομαι. Οι άνθρωποι συχνά σφάλλουν στους συλλογισμούς τους ακόμα και σε απλά θέματα και δεν υπάρχει λόγος να πιστεύω ότι οι αισθήσεις μου δεν με ξεγελούν ή ότι οι σκέψεις μου δεν είναι παρά σαν τα όνειρά μου όταν κοιμάμαι. Μπορώ να αμφιβάλλω λοιπόν για όλα όσα σκέφτομαι και πιστεύω, αλλά για ένα πράγμα σε καμία περίπτωση δεν μπορώ να αμφιβάλλω, δηλαδή για το ότι αμφιβάλλω. Κατόπιν πρόσεξα πως, ενώ εγώ ήθελα να σκεφτώ έτσι, ότι όλα ήταν ψεύτικα έπρεπε αναγκαστικά, εγώ που το σκεπτόμουν, να είμαι κάτι. Και παρατηρώντας πως τούτη η αλήθεια: σκέπτομαι, άρα υπάρχω ήταν τόσο γερή και τόσο σίγουρη ώστε όλες μαζί οι εξωφρενικές υποθέσεις των σκεπτικών φιλοσόφων δεν ήταν ικανές να την κλονίσουν, έκρινα πως μπορούσα δίχως ενδοιασμούς να την παραδεχθώ σαν την πρώτη αρχή της φιλοσοφίας που αναζητούσα”.