Category Archives: Ειδησεογραφία

Έσβησε εχθές η περίφημη συγγραφέας Γαλάτεια Γρηγοριάδου – Σουρέλη (1930-2016)

dsc09719

Πηγή εικόνας: www.synodoiporia.gr

Πέθανε εχθές, Παρασκευή 23 Σεπτεμβρίου, η συγγραφέας παιδικής λογοτεχνίας Γαλάτεια Γρηγοριάδου-Σουρέλη. Ήταν 86 ετών.

Γεννημένη στην Καβάλα το 1930, σπούδασε στη Σχολή Κοινωνικών Λειτουργών και σε σχολή δημοσιογραφίας. Εμφανίστηκε στα γράμματα το 1954, στο συλλογικό βιβλίοΚόκκινη κλωστή δεμένη και στη συνέχεια, στα επίσης συλλογικά έργα Παραμύθι ν’ αρχινήσει (1955) και Ο καλός φίλος (1956). Ήταν μέλος της συντακτικής επιτροπής των περιοδικών Χελιδόνια και Διαδρομές, μέλος της Εθνικής Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών, του Κύκλου του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου και της Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς.
Πολυγραφότατη, ανήκει στη γενιά των γυναικών, κυρίως, συγγραφέων που καλλιέργησαν μεταπολεμικά το αφήγημα με ιστορικό, κοινωνικό, θρησκευτικό και φυσιολατρικό περιεχόμενο και τις βιογραφίες προσωπικοτήτων της Ιστορίας.
Άφησε ποικίλο έργο που περιλαμβάνει παραμύθια, διηγήματα, μυθιστορηματικές βιογραφίες, μυθιστορήματα, θέατρο. Στα κείμενά της η φαντασία και το χιούμορ συνδυάζονται με μια κοινωνική και ιστορική ματιά στην πραγματικότητα και στη ζωή, γεμάτη αισιοδοξία, ελπίδα και πίστη στις ανθρώπινες και χριστιανικές αξίες: Ο μικρός μπουρλοτιέρης (1965), Χορεύοντας στο δάσος (1966), Στις ρίζες της λευτεριάς (1968),Φουρφουρής ο κότσυφας (1969), Καπετάν Κώττας (1969), Ο Σπουργίτης με το κόκκινο γιλέκο (1970), Ρήγας Φεραίος. Ο τροβαδούρος τής λευτεριάς (1971), Ζήτουλας για το γένος(1971), Τα δώδεκα φεγγάρια (1971), Ο Αλέξης με το ξύλινο άλογο (1972), Το δαχτυλίδι του αυτοκράτορα (1973), Δημήτριος ο Νεομάρτυρας (1976), Εμένα με νοιάζει (1976), Ο αγέρας παίζει φλογέρα (1977), Παιχνίδι χωρίς κανόνες (1982), Συντροφιά με τον άνεμο (1983), Τα σκυλιά του Αγίου Βερνάρδου (1985), Καυτές μνήμες από τη Σμύρνη (1985), Κατερίνα (1987),Τρελοβάπορο χωρίς τιμόνι (1987), Το φεγγάρι, το γραμματόσημο κι εγώ (1987), Ντο-ρε-μι κι ένα σκυλί (1988), Τα 24 παιδιά της Καλομάνας (1988), Πριν από το τέρμα (1988), Ο μεγάλος αποχαιρετισμός (1990), Οι μάγοι της κασέτας (1991), Είναι κανείς εδώ; (1994), Σκύλος με σπίτι (1998), Μνήμες της Σμύρνης (1998), Άφρικα Wi Mwega – Καλημέρα (2001), Κι ο κόσμος ήρθε τα πάνω κάτω (2001), Τα δώδεκα φεγγάρια (2002), Τέλος δεν έχει η αγάπη(2002), Πόσα λέει η ελιά, πόσα ακούει ο λαγός… (2005), Κομπιουτεράκι, αγάπη μου (2005),Τα παραμύθια της Γαλάτειας (2007), Οι μύθοι του Λα Φοντέν (2008), Ελάτε να διαβάσουμε παραμύθια (2012), Αγκαλιά με παραμύθια (2013), Δρόμο παίρνω… δρόμο αφήνω (2015) κ.ά.
Είχε βραβευθεί για έργα της από τη Γυναικεία Λογοτεχνική Συντροφιά, από τον Κύκλο του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου και από το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο της Πάντοβα. Το όνομα της αναγράφηκε στον τιμητικό πίνακα του Διεθνούς Βραβείου Άντερσεν. Για το σύνολο του έργου της και την προσφορά της στην παιδική λογοτεχνία τιμήθηκε το 1980 από το Ίδρυμα Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών και για την προσφορά της στα ερτζιανά κύματα και στην παιδική λογοτεχνία τιμήθηκε το 2005 από την Εκκλησία της Ελλάδας.
Βιβλία της κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Πατάκη, Ψυχογιός, Ακρίτας, Άγκυρα, Αστήρ κ.ά.
Πηγή: www.tovima.gr

Διεθνές επιστημονικό συνέδριο για τα γλυπτά του Παρθενώνα

alnto-kornexo-na-epistrepsoun-ta-marmara-tou-parthenona

Πηγή εικόνας: http://www.naftemporiki.gr/

«Τα γλυπτά του Παρθενώνα: 200 χρόνια από την ιδιοποίησή τους από το Βρετανικό Μουσείο» είναι ο τίτλος του διεθνούς επιστημονικού συνεδρίου που διοργανώνει ο «Σύλλογος των Αθηναίων» στο Μουσείο της Ακροπόλεως, το Σάββατο, 24 και την Κυριακή, 25 Σεπτεμβρίου 2016.   Στο συνέδριο, το οποίο τίθεται υπό την αιγίδα του Προέδρου της Δημοκρατίας, Πρ. Παυλόπουλου, θα συμμετάσχουν διακεκριμένοι Έλληνες και ξένοι αρχαιολόγοι, αναστηλωτές – μηχανικοί και έγκριτοι νομικοί, οι οποίοι θα παρουσιάσουν τα αποτελέσματα των νεώτερων ερευνών και των τελευταίων εξελίξεων που αφορούν τα γλυπτά του Παρθενώνα.   Επίσης, για πρώτη φορά σχεδόν μετά από δυο δεκαετίες, θα παραστούν εκπρόσωποι από 14 Εθνικές Επιτροπές χωρών που υποστηρίζουν την επιστροφή τους, ενώ θα ανανεωθεί -μέσω αρχαιρεσιών και σε διεθνές επίπεδο- η λειτουργία της Διεθνούς Επιτροπής για τη Διεκδίκηση και Επιστροφή των Γλυπτών, γνωστή ως IARPS (International Association for the Reunification of the Parthenon Sculptures).   Νέα στοιχεία από τα αρχεία του Λόρδου Έλγιν, ο τρόπος που τεμαχίστηκε η Ζωφόρος του Παρθενώνος, τα αρχιτεκτονικά μέλη που βρίσκονται στο Βρετανικό Μουσείο και τα προβλήματα αντικαταστάσεως τους, το ναυάγιο του Μέντορα και η έρευνα στα Οθωμανικά Αρχεία της Κωνσταντινουπόλεως, είναι μερικά από τα θέματα των επιστημονικών παρουσιάσεων, ενώ θα παρουσιαστεί και πλήθος νομικών πτυχών του θέματος. 

Πηγή: www.lifo.gr

Δωρεάν είσοδος στα δημόσια μουσεία και τους αρχαιολογικούς χώρους το Σαββατοκύριακο

090629_nam_7791_723_396

Πηγή εικόνας: http://www.theacropolismuseum.gr/

Το Σάββατο 24 και την Κυριακή 25 Σεπτεμβρίου, η είσοδος σε όλα τα μουσεία και τους χώρους αρχαιολογικού ενδιαφέροντος της χώρας θα είναι ανοιχτά, στο πλαίσιο του εορτασμού των Ευρωπαϊκών Ημερών Πολιτιστικής Κληρονομιάς.

Με εκδηλώσεις σε παραπάνω από 100 σημεία σε όλη τη χώρα θα γίνει ο εορτασμός των Ευρωπαϊκών Ημερών Πολιτιστικής Κληρονομιάς για το 2015-2016 που είναι αφιερωμένος στο δίπολο «Βία και Ανεκτικότητα». Ζήτημα διαχρονικό, πολυδιάστατο και οδυνηρά επίκαιρο, είτε αφορά στην ιδεολογία ή και στην πράξη. Εκδηλώνεται ποικιλόμορφα και με διαφορετική δυναμική. Μπορεί να αφορά στην πολιτική ιδεολογία, την κοινωνική οργάνωση, αλλά και την προσωπική στάση απέναντι σε οτιδήποτε είναι ξένο ή παρεκκλίνει από τις νόρμες και τα «καθεστώτα» κάθε εποχής.

Το Σαββατοκύριακο του εορτασμού δίνεται η αφορμή να παρουσιαστεί ο ρόλος της ανεκτικότητας ως καθοριστικού παράγοντα του πολιτικού και πολιτισμικού γίγνεσθαι, μέσα από συγκεκριμένα παραδείγματα, με λιγότερο ή περισσότερο φανερό τρόπο. Ο σεβασμός των πεποιθήσεων του Άλλου, η αποδοχή του μη όμοιου και η δυνατότητα της ελεύθερης έκφρασης της ατομικής ή συλλογικής ταυτότητας είναι μια κατάκτηση που «τυπικά» και θεωρητικά έχει ήδη επιτευχθεί τουλάχιστον από την εποχή του Διαφωτισμού.

Σε ποιο σημείο βρισκόμαστε σήμερα; Η ανεκτικότητα αντανακλά την ιδανικά δημοκρατική κοινωνία, ενώ η βία την αντίσταση σε αυτό το ιδανικό. Η ευρωπαϊκή – και όχι μόνο – ιστορία βρίθει ατομικών και συλλογικών παραδειγμάτων, περισσότερο ή λιγότερο ακραίων με την απομόνωση έως και εξόντωση φυλετικών, εθνικών, θρησκευτικών ή κοινωνικών ομάδων να εμφανίζεται επαναλαμβανόμενα μέσα στο χρόνο.

Πηγή: iscreta.gr

Το Επταπύργιο των Παλαιολόγων στην Θεσσαλονίκη

Το Επταπύργιο, έργο της εποχής των Παλαιολόγων, χτισμένο σε σχήμα βεντάλιας, στο ψηλότερο σημείο της βυζαντινής Ακρόπολης της Θεσσαλονίκης, διατήρησε τη στρατιωτική χρήση έως τον 19ο αιώνα. Στέγασε τις δικαστικές φυλακές της πόλης επί έναν αιώνα (1890-1989). Σήμερα, αναστηλωμένο, αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα μνημειακά συγκροτήματα, επισκέψιμο για το κοινό.

Αν επιχειρούσαμε ένα γκάλοπ, στην ερώτηση τι ήταν το Επταπύργιο, οι εννέα, αν όχι οι δέκα στους δέκα θα απαντούσαν φυλακές. Αυτονόητο, αφού στη συνείδηση όλων το γνωστό ως Γεντί Κουλέ είναι το διαβόητο κάτεργο. Επί έναν αιώνα στέγασε τις δικαστικές φυλακές της πόλης. Στα ανήλιαγα κελιά του φυλακίστηκαν ποινικοί κατάδικοι και πολιτικοί κρατούμενοι, στους τοίχους του έγιναν εκτελέσεις κατά τη διάρκεια του εμφυλίου. Ποτισμένο με δάκρυα και αίμα, πολυτραγουδισμένο, πέρασε στην ιστορία και στη μυθολογία του ρεμπέτικου από την τουρκοκρατία ώς την περίοδο της δικτατορίας.

Βαρύ το ιστορικό και συναισθηματικό φορτίο, άσβεστες οι μνήμες και οι φωνές, δικαίως, επικαλύπτουν τη μνημειακή διάσταση ενός από τα μεγαλύτερα βυζαντινά κτίσματα της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς. Οι φυλακές τραβούν το βλέμμα, μονοπωλούν το ενδιαφέρον, συγκινούν τους επισκέπτες. Κι ας άδειασαν πριν από 27 χρόνια κι ας πέρασε το μνημείο πολλές φάσεις αναστήλωσης και συντήρησης για την ανάδειξή του κι ας είναι επισκέψιμο ένα τμήμα του εδώ και χρόνια.

Και να που ήρθε η ώρα, οι περιηγητές του να κατανοήσουν το μέγεθος, τη μοναδικότητα και τη διαχρονική χρήση του Επταπυργίου από την περίοδο της κατασκευής του ώς τα νεότερα χρόνια. Πώς; Περπατώντας πάνω στα τείχη του! Ο περίδρομος των επάλξεων, εκεί όπου από το Βυζάντιο ώς τα οθωμανικά χρόνια ακοίμητοι φρουροί επέβλεπαν περιμετρικά την πόλη για να προστατεύουν τους κατοίκους της από την εξωτερική απειλή, είναι έτοιμος να ανοίξει για το κοινό.

Στρατιωτική χρήση

Πάνω στον περίδρομο, ο επισκέπτης έχει την αίσθηση ότι το Γεντί Κουλέ ήταν πρωτίστως ένα βυζαντινό φρούριο με στρατιωτική χρήση ώς τον 19ο αιώνα. Χτισμένο σε σχήμα ριπιδίου (βεντάλιας) στο βόρειο υψηλότερο σημείο της βυζαντινής Ακρόπολης, αποτελούσε το κεντρικό συγκρότημα ενός συνολικού αμυντικού συστήματος οχυρωματικής αρχιτεκτονικής, σημαντικό τμήμα της οποίας διασώζεται μέχρι τις μέρες μας. Δεσπόζει αλώβητο από τα βυζαντινά χρόνια και η θέα 360 μοιρών που προσφέρει από τις επάλξεις του είναι μοναδική. Η ματιά σαρώνει τα πάντα· από τα βάθη του Θερμαϊκού και τον Ολυμπο ώς τις πεδιάδες του Κιλκίς.

Φανταστείτε τον περίδρομο σαν ένα πέτρινο φαρδύ μονοπάτι στην απόληξη των Τειχών, περίπου δέκα μέτρα ψηλά από τα θεμέλια του τείχους, πλάτους περίπου 1,80 μέτρων και συνολικού μήκους περίπου 240 μέτρων. Περιμετρικά εναλλάσσεται με τους κλειστούς στεγασμένους πύργους. Αριστερά των τειχών απλώνεται ολόκληρη η πόλη και δεξιά, στο εσωτερικό του, οι θρυλικές φυλακές με τα νεότερα κτίσματα που έχουν κτιστεί εντός και εκτός του οχυρωματικού περιβόλου σταδιακά από τα τέλη του 19ου αιώνα για να στεγάσουν γυναικείες, ανδρικές και στρατιωτικές φυλακές.

Η πρώτη ξενάγηση-περπάτημα πάνω στα τείχη έγινε στον δήμαρχο της Θεσσαλονίκης Γιάννη Μπουτάρη τέλη του περασμένου Ιουνίου, από τον απελθόντα προϊστάμενο της Εφορείας Πόλης Θεσσαλονίκης, δρ Σταμάτιο Χονδρογιάννη. «Στο μυαλό μου, το Επταπύργιο είχε μόνο την εικόνα των φυλακών. Αυτό που είδα, βίωσα είναι μια απίστευτη εμπειρία. Το συγκρότημα είναι ένα κόσμημα για τη Θεσσαλονίκη. Ενα βυζαντινό οχυρό που δεν μπορούσα να φανταστώ. Οι φυλακές, ως τόπος μαρτυρίου, έχουν ιδιαίτερη σημασία για τη νεότερη ιστορία, αλλά η ανάδειξη του μνημειακού συγκροτήματος στο σύνολό του δημιουργεί ένα ολοκληρωμένο αφήγημα για τη μακραίωνη πορεία της Θεσσαλονίκης», μας έλεγε ο δήμαρχος Γιάννης Μπουτάρης.

Στην κυκλική του διαδρομή, ο περιπατητής βιώνει τη ζωή ενός φρουρίου. Περπατάει στον περίδρομο των επάλξεων, διέρχεται από τους πύργους, ανεβαίνει στους ορόφους του, εισέρχεται στον πύργο-κατοικία του φρούραρχου και μπορεί να κατεβεί στο εσωτερικό των τειχών για να θαυμάσει την καταπληκτική βυζαντινή κινστέρνα, αναστηλωμένη και φωτισμένη, που συγκέντρωνε το νερό αποκλειστικά για τις ανάγκες του φρουρίου.

Σκληρές συνθήκες

«Είναι ένα παρεξηγημένο μνημείο. Συνδεδεμένο με την πολυκύμαντη πολιτική ιστορία της Ελλάδας κατά τη διάρκεια του εικοστού αιώνα είχε την ατυχία να ταυτιστεί μόνο με τις μαύρες σελίδες τόσο του πολιτικού όσο και του σωφρονιστικού συστήματος για τις σκληρές και απάνθρωπες συνθήκες. Αυτό κάλυψε την πραγματική του ουσία και υπόσταση που ήταν η Ακρόπολη της Θεσσαλονίκης – επιτομή της οχυρωματικής της οργάνωσης σε όλη τη βυζαντινή περίοδο που μπορεί και σήμερα να συγκριθεί με αυτήν της Κωνσταντινούπολης ή με εκείνη της Ρώμης», μας εξηγούσε κατά την ξενάγηση ο κ. Χονδρογιάννης.

Οχυρό εντός της Ακρόπολης, το τελευταίο καταφύγιο για τους υπερασπιστές της πόλης σε περιόδους πολιορκίας, το Επταπύργιο –εκ της οθωμανικής ονομασίας Γεντί Κουλέ (Yedi Kule)– σημαίνει επτά πύργοι. Ωστόσο δέκα πύργοι (πέντε στη βόρεια και πέντε στη νότια πλευρά), εξωτερικό προτείχισμα, μεσοπύργια διαστήματα, περίδρομος των επάλξεων και επιμέρους κτίσματα συνθέτουν το συγκρότημα. «Το φρούριο, αποτέλεσμα διαφορετικών οικοδομικών φάσεων, ολοκληρώθηκε τους τελευταίους βυζαντινούς χρόνους, την εποχή της αυτοκρατορικής δυναστείας των Παλαιολόγων (1261-1453)», γράφει σε τρεις γλώσσες (ελληνικά, αγγλικά, ρωσικά) η νέα πινακίδα που είχε ήδη τοποθετηθεί έξω από την κεντρική είσοδο του μνημείου.

Φυλακή το 1890

Το βορειότερο καμπύλο τμήμα του με την εναλλαγή τετραγώνων και τριγωνικών πύργων ανήκει στον αρχικό οχυρωματικό περίβολο της Ακρόπολης. Η κατασκευή της νότιας πλευράς δημιούργησε έναν κλειστό, αυτόνομο, ισχυρά οχυρωμένο πυρήνα για τη φρουρά της πόλης. Μεγάλης έκτασης επισκευές που πραγματοποιήθηκαν το 1431 από τους Οθωμανούς μετά την κατάληψη της πόλης, αναγράφονται σε μαρμάρινη οθωμανική επιγραφή στον πύργο της κεντρικής πύλης. Μολονότι ακριβείς ημερομηνίες για τη μετατροπή του σε φυλακή δεν είναι γνωστές, ένας χάρτης του 19ου αιώνα της πόλης παρέχει ένα terminus ante quem για την αλλαγή της χρήσης ως φυλακή γύρω στο 1890.

«Το Επταπύργιο είναι ένα ογκώδες μνημειακό σύνολο», διευκρίνιζε ο κ. Χονδρογιάννης. «Για την ολοκληρωμένη ανάδειξή του χρειάζεται και η συνεργασία με την Τοπική Αυτοδιοίκηση, ώστε να προχωρήσουν πολεοδομικές ρυθμίσεις και οργάνωση χώρου για στάθμευση οχημάτων που θα διευκολύνουν την προσέγγιση των επισκεπτών από την πόλη. Απομένει στις επόμενες γενιές η επαναδιαχείριση όλων των νεότερων κτιριακών κτισμάτων εντός του μνημείου και η ανασκαφή της Βασιλικής, η οποία, σύμφωνα με ενδείξεις, θα δώσει ένα ακόμη διαμάντι στον αρχαιολογικό χάρτη. Μια συντονισμένη στρατηγική δηλαδή, που μπορεί να αποκαλύψει όλο το χρονολογικό φάσμα του Επταπυργίου, ενός τόσο σημαντικού μνημείου της UNESCO στην πόλη».

Ενα έργο με ιστορία 25 ετών

 

Το άνοιγμα του περιδρόμου, εξηγούσε ο κ. Χονδρογιάννης, είναι το επιστέγασμα μιας σειράς έργων που ξεκίνησε πριν από μια εικοσιπενταετία η τέως 9η Εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων. Εργο σύνθετο, χρονοβόρο, προηγήθηκαν πολλές μελέτες, ιστορικές έρευνες, προτάσεις, εκτενείς συζητήσεις για τη διατήρηση των νεότερων κτισμάτων και τη χρήση του, καθώς και πολυετείς αναστηλωτικές εργασίες.

Με την ολοκλήρωση του βορείου μεσαίου πύργου τον Οκτώβριο του 2015, η Εφορεία Πόλης Θεσσαλονίκης είχε θέσει τον νέο της στόχο: να ανοίξει τον περίδρομο των επάλξεων για το κοινό. Εντάσσεται στη στρατηγική που ακολούθησε η νεοσύστατη τότε Εφορεία Πόλης Θεσσαλονίκης (Οκτώβριος 2014) με κύριο άξονα να βελτιώσει την εικόνα των μνημείων πολλά από τα οποία, παρά την ολοκλήρωση των αναστηλώσεών τους, παρουσίαζαν την εικόνα του εργοταξίου. Ετσι μετά τη Ροτόντα, την Αχειροποίητο, το Κρηναίο, το ανατολικό τμήμα της Ρωμαϊκής Αγοράς και άλλα, σειρά είχε το Επταπύργιο.

Επεμβάσεις μικρής κλίμακας συμπλήρωσαν τις αναστηλωτικές εργασίες του τελευταίου ΕΣΠΑ, άλλαξαν την εικόνα του. Οι βελτιώσεις δεν περιορίστηκαν στο εσωτερικό του μνημείου αλλά και σε ολόκληρο τον περιβάλλοντα χώρο. Οι αλλαγές είναι πλέον εντυπωσιακές. Η μελέτη για την εγκατάσταση νέου κιγκλιδώματος στον περίδρομο των επάλξεων με πολεοδομικές προδιαγραφές για την ασφάλεια των πολιτών, ήταν έτοιμη από περασμένο Απρίλιο.

Εκκρεμεί ωστόσο η γνωμοδότηση του ΚΑΣ κατόπιν των ήδη θετικών εισηγήσεων τόσο της διεύθυνσης βυζαντινών μνημείων όσο και της διεύθυνσης αναστήλωσης βυζαντινών μνημείων επί της πρότασης που θα δώσει τώρα πλέον το «πράσινο φως» στην Εφορεία να υλοποιήσει την κατασκευή και σε ελάχιστο χρονικό διάστημα να ανοίξει τον περίδρομο για το κοινό.

Πηγή: http://www.kathimerini.gr/

Εκοιμήθη ο Μητροπολίτης Ιεραπύτνης και Σητείας Ευγένιος

%ce%b9%ce%b5%cf%81%ce%b1%cf%80%cf%8d%cf%84%ce%bd%ce%b7%cf%82-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%cf%83%ce%b7%cf%84%ce%b5%ce%af%ce%b1%cf%82-%ce%b5%cf%85%ce%b3%ce%ad%ce%bd%ce%b9%ce%bf%cf%82

Την περασμένη Πέμπτη, κοιμήθηκε ο Μητροπολίτης Ιεραπύτνης και Σητείας Ευγένιος, σε ηλικία 64 ετων. Ο Μακαριστός Μητροπολίτης είλκε την καταγωγή του από την Κωνσταντινούπολη. 

Ο Μακαριστός Ευγένιος γεννήθηκε στο Ηράκλειο στις 12 Δεκεμβρίου 1952. Σπούδασε στην Ανώτερη Παιδαγωγική Εκκλησιαστική Ακαδημία της Θεσσαλονίκης, όπου έλαβε τον τίτλο του Ιεροδιδασκάλου. Εν συνεχεία, πραγματοποίησε προπτυχιακές και μεταπτυχιακές σπουδές στην Θεολογική Σχολή του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Εργάστηκε ως επιστημονικός συνεργάτης στην έδρα του Κανονικού Δικαίου και Ποιμαντικής του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Σε ηλικία 28 ετών, εκάρη μοναχός. Στον επισκοπικό θρόνο ανήλθε σε ηλικία 42 ετών. Η κηδεία του έγινε στο Επισκοπείο Ιεράπετρας. 

%ce%b9%ce%b5%cf%81%ce%b1%cf%80%cf%8d%cf%84%ce%bd%ce%b7%cf%82-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%cf%83%ce%b7%cf%84%ce%b5%ce%af%ce%b1%cf%82-%ce%b5%cf%85%ce%b3%ce%ad%ce%bd%ce%b9%ce%bf%cf%822

Οι Ελληνες φοιτητές που αρίστευσαν στο Harvard

harvard-ypotrofies

«Το “κίνημα των MOOCs” –των Massive Open Online Courses, Μαζικών Ανοικτών Διαδικτυακών Μαθημάτων, όπως είναι η ελληνική μετάφραση– είναι η πιο ανατρεπτική μεταρρύθμιση στην ιστορία του πανεπιστημιακού θεσμού, σύμφωνα με κάποιους», λέει στην «Κ» ο Στέφανος Τραχανάς. Τα λόγια του ανθρώπου που είναι η ψυχή του επιτυχημένου πλέον –με βάση τη μεγάλη απήχησή του στο κοινό– πειράματος του Κέντρου Ανοικτών Διαδικτυακών Μαθημάτων (Mathesis) των Πανεπιστημιακών Εκδόσεων Κρήτης του Ιδρύματος Τεχνολογίας και Ερευνας καταδεικνύουν την τεράστια αξία των στοιχείων της ερευνητικής ομάδας του Χάρβαρντ και του ΜΙΤ για τη γεωγραφική ανάπτυξη των MOOCs: Η Ελλάδα είναι πρώτη στον αριθμό διαδικτυακών φοιτητών στα MOOCs του Χάρβαρντ, τηρουμένων των πληθυσμιακών αναλογιών, δηλαδή με κριτήριο τον αριθμό εγγραφέντων φοιτητών ανά εκατομμύριο κατοίκων της χώρας προέλευσης. Και όχι μόνον αυτό. «Η χώρα με το υψηλότερο στον κόσμο ποσοστό επιτυχούς ολοκλήρωσης μαθημάτων είναι η Ελλάδα, με 13,6% από τους εγγραφομένους στα μαθήματα να τα ολοκληρώνουν και να παίρνουν βεβαίωση επιτυχούς παρακολούθησης», αναφέρει η έκθεση Evaluating Geographic Data in MOOCs (των S.O. Nesterko et al.), δηλαδή υπερτριπλάσιο ποσοστό από τον μέσο όρο, που είναι μόλις 4,3%!

Ειδικότερα, από τα στοιχεία μελέτης του 2016 προκύπτει ότι η αναλογία εγγραφέντων φοιτητών ανά εκατομμύριο κατοίκων στα MOOCs του Χάρβαρντ για την Ελλάδα είναι 3.875 και φέρνει την Ελλάδα στην πρώτη θέση, μπροστά από τις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου η αντίστοιχη αναλογία είναι 3.868. Η χώρα μας είναι πολύ μπροστά μεταξύ των ευρωπαϊκών χωρών, αφού στη δεύτερη θέση βρίσκεται η Ισπανία με αναλογία 1.414 φοιτητές ανά εκατομμύριο κατοίκων.

Το επίτευγμα της Ελλάδας ενισχύεται εάν αναλογισθούμε ότι οι αντίστοιχες αναλογίες για την Ινδία είναι 240 φοιτητές και για την Κίνα μόλις 87 φοιτητές ανά εκατομμύριο κατοίκων. Σε απόλυτους αριθμούς τα MOOCs του Χάρβαρντ παρακολούθησαν τα προηγούμενα εξάμηνα περίπου 4.580 Ελληνες, με τις πρώτες θέσεις να καταλαμβάνουν οι Ηνωμένες Πολιτείες (240.000 φοιτητές), η Ινδία (54.000 φοιτητές) και ο Καναδάς (22.000). Στην Ευρώπη, πρώτη είναι η Ισπανία με 10.600 φοιτητές και ακολουθεί η Βρετανία με 8.000 φοιτητές. Η διάδοση των MOOCs του Χάρβαρντ επιβεβαιώνει τη δυναμική τους, καθώς μεγάλος αριθμός φοιτητών έχει εγγραφεί σε αυτά από τη Νιγηρία, τις Φιλιππίνες και το Πακιστάν, χώρες που προσφέρουν περιορισμένη πρόσβαση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Συνολικά, στα MOOCs του Χάρβαρντ έως τις αρχές του περασμένου Ιουλίου εγγεγραμμένοι ήταν 3.582.360 φοιτητές από 193 χώρες.

Επίτευγμα αριστείας

Ο αριθμός φοιτητών και χωρών ενισχύει ακόμη περισσότερο το επίτευγμα αριστείας για την Ελλάδα στο εξωτερικό. Η χώρα μας είναι πρώτη στο ποσοστό εκείνων που ολοκληρώνουν επιτυχώς τα μαθήματα. Το ποσοστό «μας» είναι 13,6% έναντι 4,3% που είναι ο παγκόσμιος μέσος όρος. Την Ελλάδα ακολουθούν στην πρώτη τριάδα η Ισπανία με μέσο όρο αποφοίτησης 12,72% και η Γερμανία με 12,68%. Υψηλά ποσοστά αποφοίτησης έχουν επίσης οι φοιτητές στα MOOCs του Χάρβαρντ από τη Σλοβακία, την Τσεχία, την Αργεντινή, την Κολομβία, το Ουζμπεκιστάν.

harvard2

«Οι φοιτητές που επιμένουν ώς το τέλος –περνάνε δηλαδή όλες τις εξεταστικές δοκιμασίες και παίρνουν βεβαίωση επιτυχούς παρακολούθησης– είναι μόλις το 4,3% κατά μέσο όρο. Ενα ποσοστό που ανεβαίνει στο 8-10% σε μαθήματα Πληροφορικής ή Γενικής Παιδείας, αλλά πέφτει μέχρι και στο 2% σε “σκληρές επιστήμες”, όπως οι Φυσικές Επιστήμες και τα Μαθηματικά», παρατηρεί ο κ. Τραχανάς, πρόεδρος της εκδοτικής επιτροπής των Πανεπιστημιακών Εκδόσεων Κρήτης, διευθυντής του Mathesis και διδάσκων στο Τμήμα Φυσικής του Πανεπιστημίου Κρήτης.

«Χάρις στο γρήγορο Διαδίκτυο, η εκπαίδευση “εντός των πανεπιστημιακών τειχών” –η φυσική συνέχεια του “μοναστηριακού προτύπου” των μεσαιωνικών χρόνων– καλείται πλέον να παραχωρήσει τη θέση της σε ένα νέο πρότυπο όπου σημαντικό μέρος της εκπαιδευτικής διαδικασίας θα συμβαίνει έξω από το “μοναστήρι”», λέει ο κ. Τραχανάς και, ενισχύοντας τον τόνο του ενθουσιασμού, συμπληρώνει: «Οι δύο πρωτιές της Ελλάδας στα MOOCs του Χάρβαρντ αποτελούν ένα ακόμη δείγμα μιας άλλης Ελλάδας που επιμένει να διεκδικεί τη θέση της στον κόσμο με αυτοπεποίθηση και σοβαρή δουλειά. Δεν βλάπτει να αισιοδοξήσουμε λίγο. Ισως αυτή η χώρα να είναι τελικά καλύτερη από ό,τι νομίζουμε».

Πηγή: http://www.kathimerini.gr/

Παλαιοντολογικά ευρήματα στην Βόρεια Εύβοια

Απίστευτα ευρήματα στη Βόρεια Εύβοια - Ανακάλυψαν ζούγκλα με ύαινες, ρινόκερους, καμηλοπαρδάλεις και μαχαιρόδοντες 7 εκατ. ετών!

Μια μικρή ζούγκλα με ύαινες, ρινόκερους, καμηλοπαρδάλεις, αντιλόπες, γαζέλες, πιθήκους, αλλά και μαχαιρόδοντες (ένα είδος παρόμοιο του λιονταριού) που ζούσαν πριν από 7 εκατομμύρια χρόνια στην ορεινή περιοχή της Κερασιάς στη Βόρεια Εύβοια, προσδοκά να φέρει στο φως με νέα ευρήματα η ερευνητική ομάδα με επικεφαλής τον επιστημονικό υπεύθυνο, τ. καθηγητή Παλαιοντολογίας-Στρωματογραφίας, Γεώργιο Θεοδώρου.

Οι ανασκαφές, όπως τόνισε στο Αθηναϊκό Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων, ο κ. Θεοδώρου αναμένεται να συνεχιστούν την άνοιξη του 2017, καθώς έχουν λάβει το «πράσινο» φως από το δημοτικό συμβούλιο του δήμου Μαντουδίου- Ελυμνίων- Αγίας Άννας και έχουν ληφθεί όλες οι απαιτούμενες αποφάσεις.

Όπως επισημαίνει ο κ. Θεοδώρου, επιστημονικός υπεύθυνος των ανασκαφών, «συλλέξαμε στο παρελθόν τον Acerhorinus neleus – Aκερόρινο του Νηλέα, δηλαδή το κρανίο και την κάτω γνάθο ενός ρινόκερου, τα οποία εκτίθενται στο Μουσείο Απολιθωμάτων Θηλαστικών στην Κερασιά. Πρόκειται για ένα νέο είδος για την επιστήμη, που αποτελεί το σημαντικότερο εύρημα του τοπικού μουσείου. Είναι ένας «ολότυπος», δηλαδή το πρώτο και μοναδικό στο κόσμο δείγμα που μελέτησε η επιστημονική μας ομάδα και διαπίστωσε ότι πρόκειται για ένα νέο είδος για την επιστήμη. Η ανασκαφική ομάδα θα αναζητήσει κρανία, γνάθους και οστά από καμηλοπαρδάλεις, αντιλόπες, γαζέλες, πιθήκους, χελώνες, πτηνά που δεν έχουν βρεθεί σε πληρότητα ακόμη και είναι αυτά που έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον στην παλαιοντολογία, όπως και θα ψάξει με τις ανασκαφικές βελόνες για διάφορα αιλουροειδή (όπως οι μαχαιρόδοντες, μια υποοικογένεια των λιονταριών),ύαινες,ιππάρια (συγγενικές προγονικές μορφές των αλόγων)».

Απίστευτα ευρήματα στη Βόρεια Εύβοια - Ανακάλυψαν ζούγκλα με ύαινες, ρινόκερους, καμηλοπαρδάλεις και μαχαιρόδοντες 7 εκατ. ετών!

Όπως τονίζει ο κ. Θεοδώρου, «αυτό που αναζητούμε πάντοτε είναι η πληρότητα των επιστημονικών αποδείξεων. Βασικό ζητούμενό μας, είναι να ανακαλύψουμε ολόκληρους σκελετούς ή σημαντικά τμήματά τους κι ευτυχώς έχουμε ενδείξεις ότι η περιοχή της Κερασιάς μπορεί να δώσει σχετικά ευρήματα σκελετών, όπου τα οστά θα βρεθούν σε ανατομική συνέχεια, εφόσον βέβαια αποκαλύψουμε σημαντικές επιφάνειες. Πέρυσι τον Ιούνιο δουλέψαμε την τελευταία ανασκαφή και βρήκαμε ένα σημείο το οποίο υπόσχεται πολλά. Ξεκινήσαμε από οστά που είχαν έλθει στο φως – από μηχανήματα που κρατούν τον δασικό δρόμο ανοικτό- και εντοπίσαμε μια πολύ πλούσια συγκέντρωση οστών που εισχωρούν στα πρανή του δασικού δρόμου. Αυτήν την φορά ξέρουμε πού θα δουλέψουμε, καθώς υπάρχουν επτά συγκεκριμένα σημεία που μας έχουν δώσει καλό υλικό στο παρελθόν».

Όραμα ένα κοινό μουσείο απολιθωμάτων

Η ερευνητική ομάδα θα αποτελείται τουλάχιστον από οκτώ φοιτητές Γεωλογίας που ενδιαφέρονται για την παλαιοντολογία σπονδυλοζώων αλλά και σπουδαστές του τμήματος συντήρησης έργων τέχνης και αρχαιοτήτων του ΤΕΙΑ και οι ανασκαφές θα διαρκέσουν τουλάχιστον έναν μήνα, «αν κι ένας μήνας ανασκαφών σημαίνει για εμάς ότι μετά χρειαζόμαστε έναν ή δύο χρόνια για την συντήρηση των ευρημάτων για να μπορέσει να ξεκινήσει μετά η μελέτη του υλικού. Η συντήρηση είναι ένα δύσκολο, χρονοβόρο και δαπανηρό κομμάτι των ερευνών, καθώς γίνεται μόνον με βελόνες». Όσο για τις συνήθεις δυσκολίες, ο κ. Θεοδώρου υπογραμμίζει ότι «μια από τις βασικές δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε είναι ότι υπάρχει πλούσιο υλικό που πολλές φορές βρίσκεται βαθιά μέσα στο έδαφος και μπορεί να χρειαστεί να απομακρύνουμε υπερκείμενα ιζήματα πάχους 10 δέκα και πλέον μέτρων, επίσης δουλεύουμε πάντα έχοντας στο νου μας τον παράγοντα τύχη, ενώ άλλο ένα εμπόδιο μπορεί να είναι και οι κακές καιρικές συνθήκες, όπως η βροχή για να μην αναφερθούμε και στην ιδιαίτερα σύνθετη γραφειοκρατία που αντιμετωπίζουμε μια και δεν υπάρχει σχετική εξειδικευμένη ειδική νομοθεσία. Όταν πάμε σε μια ανασκαφή δεν γνωρίζουμε αν θα βρούμε πιθηκάκια, καμηλοπαρδάλεις ύψους 6 μέτρων ή τεράστια δεινοθήρια και να κάνουμε τον κατάλληλο προϋπολογισμό του κόστους συλλογής τους» προσθέτει ο κ. Θεοδώρου.

Όραμα και στόχος πάντως του τ. καθηγητή Παλαιοντολογίας είναι να δημιουργηθεί και να λειτουργήσει ένα σύγχρονο τοπικό μουσείου στο οποίο θα αναδειχθεί από κοινού η έκθεση των ευρημάτων των απολιθωμάτων θηλαστικών, αλλά και του απολιθωμένου δάσους που βρίσκεται στην Κερασιά και που θα επιτρέπει στους επισκέπτες να γνωρίσουν τις εντυπωσιακές αλλαγές του γεωπεριβάλλοντος που πραγματοποιήθηκαν μέσα στα τελευταία 7.000.000 χρόνια, όταν το Αιγαίο δεν ήταν θάλασσα και να ευαισθητοποιηθούν οι πολίτες και οι μαθητές των σχολείων μέσα από κατάλληλες διαδραστικές δράσεις σε θέματα μεταβολής της βιοποικιλότητας και των μεταβολών του παγκοσμίου κλίματος».

Πηγή: http://www.imerisia.gr/

Ανακαλύφθηκε αρχαία ναυτική βάση στον Πειραιά!

ImageHandler

Χρονολογείται από το 493 π.Χ. και ήταν το «κλειδί» για τη νίκη στη Ναυμαχία της Σαλαμίνας – Σύμφωνα με τους αρχαιολόγους πρόκειται για μια από τις μεγαλύτερες ναυτικές βάσεις του αρχαίου κόσμου

Τα ερείπια μιας αρχαίας ναυτικής βάσης, η οποία χρονολογείται από το 493 π.Χ. και ήταν το «κλειδί» για τη νίκη στη Ναυμαχία της Σαλαμίνας ανακάλυψαν στον Πειραιά αρχαιολόγοι από τη Σχολή Ανθρωπιστικών Επιστημών του Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης μαζί με Έλληνες συναδέλφους τους.

Τα σπουδαία ευρήματα ανακαλύφθηκαν στο αρχαίο λιμάνι της Μουνιχίας, τη ναυτική βάση της αρχαίας Αθήνας, από όπου πιθανότατα απέπλευσαν τα πλοία του αθηναϊκού ναυτικού για τη ναυμαχία της Σαλαμίνας. Κατά την αρχαιότητα Μουνιχία ονομαζόταν ο σημερινός λόφος της Καστέλλας του Πειραιά και συγκεκριμένα η κορυφή και η ανατολική πλαγιά, που αποτελούσε τον λεγόμενο λιμένα Μουνιχίας, το σημερινό Μικρολίμανο.

arxaia vasi gj

Οι επιστήμονες πιστεύουν πως τα δύο τρίτα των ελληνικών πλοίων που συμμετείχαν στη ναυμαχία της Σαλαμίνας επιχειρούσαν από τη συγκεκριμένη ναυτική βάση η κατασκευή της οποίας φαίνεται ότι διατάχθηκε από τον ίδιο τον Θεμιστοκλή.

arx2

Σε αφιέρωμά της για την ανακάλυψη στον Πειραιά, η ισραηλινή «Haaretz» φιλοξενεί, μεταξύ άλλων, δηλώσεις του επικεφαλής των ανασκαφών και καθηγητή του Πανεπιστημίου της Κοπεγχάγης, Bjørn Lovén. 

neo limani vasi fff

«Εντοπίσαμε την αρχαία ναυτική βάση του Πειραιά. Βρήκαμε τα υπόστεγα που προστάτευαν τα πλοία όταν αυτά δεν επιχειρούσαν στη θάλασσα, τις οχυρώσεις του λιμανιού», αποκάλυψε, σημειώνοντας ακόμη ότι οι κολώνες που στήριζαν τα υπόστεγα ήταν 1,4×1,4 μέτρα, ενώ τα ίδια τα υπόστεγα είχαν 8 μέτρα ύψος και 50 μέτρα πλάτος, γεγονός που καθιστά τη συγκεκριμένη ναυτική βάση μια από τις μεγαλύτερες του αρχαίου κόσμου! 

limani arxaia vasi gh

Πώς βρήκαν, όμως οι αρχαιολόγοι την αρχαία ναυτική βάση;

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, οδηγήθηκαν στο σημείο το 2010 από έναν ψαρά ο οποίος όταν ήταν παιδί συνήθιζε να κάθεται και να ψαρεύει πάνω σε μια αρχαία κολώνα, η οποία ήταν -όπως αποδείχτηκε- κομμάτι του αρχαίου λιμανιού το οποίο ήταν ικανό να φιλοξενήσει εκατοντάδες τριήρεις. 

Αφού ο ψαράς τους οδήγησε στο σημείο, δύτες βούτηξαν στη θάλασσα και ανάμεσα σε σύγχρονα συντρίμμια, άγκυρες και λάσπη, «έπεσαν» πάνω σε ένα μοναδικό εύρημα: στα ερείπια ενός αρχαίου μνημειακού τείχους στον βυθό της θάλασσας. 

limani neo gh

 

«Είχε μια τεράστια οχύρωση και χώρο ικανό να φιλοξενήσει εκατοντάδες τριήρεις, ενώ ήταν πάρα πολύ δύσκολο να βρεθεί καθώς είχε θαφτεί κάτω από τα νερά της αλιείας και τα σκάφη αναψυχής στη Μαρίνα Ζέας», σημειώνουν ακόμη οι συγγραφεύς της μελέτης, με τον καθηγητή Lovén να τονίζει ότι μερικές μέρες η ορατότητα κάτω από τα νερά ήταν μικρότερη των 20 εκατοστών!

Η Ναυμαχία της Σαλαμίνας

Η Ναυμαχία της Σαλαμίνας  διεξήχθη στις 22 Σεπτεμβρίου του 480 π.Χ, στα Στενά της Σαλαμίνας μεταξύ της συμμαχίας των ελληνικών πόλεων-κρατών και της Περσικής Αυτοκρατορίας και αποτέλεσε την σημαντικότερη σύγκρουση και την αρχή του τέλους της δεύτερης περσικής εισβολής στην Ελλάδα, η οποία ξεκίνησε το 480 π.Χ.

Αρχικά, οι Έλληνες σχεδίαζαν να σταματήσουν τους Πέρσες στις Θερμοπύλες και στο Αρτεμίσιο. Στη μάχη των Θερμοπυλών, οι Πέρσες εξολόθρευσαν τις περιορισμένες Ελληνικές δυνάμεις που είχαν παραταχθεί στο ομώνυμο στενό, χάρη στην προδοσία του Εφιάλτη. Στο Αρτεμίσιο, ο συμμαχικός στόλος έχασε περίπου τα μισά πλοία του, ενώ ο περσικός στόλος έχασε το 1/4 των πλοίων του. Μόλις οι Σύμμαχοι πληροφορήθηκαν για την καταστροφή στις Θερμοπύλες αποφάσισαν να υποχωρήσουν. Αυτό επέτρεψε στους Πέρσες να καταλάβουν τη Βοιωτία και την Αττική.

Οι Πελοποννήσιοι ήθελαν να σταματήσουν τον περσικό στόλο στον Ισθμό της Κορίνθου. Παρ’ όλα αυτά, ο Αθηναίος στρατηγός και πολιτικός Θεμιστοκλής έπεισε τους Έλληνες να αντιμετωπίσουν τους Πέρσες στη Σαλαμίνα, ελπίζοντας ότι μια νίκη θα εμπόδιζε τους Πέρσες να εισβάλουν στην Πελοπόννησο. Ο Θεμιστοκλής ανάγκασε τον Ξέρξη να επιτεθεί στα Στενά της Σαλαμίνας, όπου η αριθμητική υπεροχή των Περσών ήταν άχρηστη και προβληματική. Στη ναυμαχία, ο ελληνικός στόλος πέτυχε μια σημαντική νίκη, αφού κατέστρεψε 300 περσικά πλοία.

Μετά τη ναυμαχία, ο Ξέρξης, μαζί με ένα μεγάλο μέρος του στρατού, επέστρεψε στην Ασία, ενώ για την υποταγή της Ελλάδος παρέμεινε ο Μαρδόνιος με τον υπόλοιπο περσικό στρατό. Αλλά το 479 π.Χ. οι Πέρσες υπέστησαν σοβαρή ήττα στις Πλαταιές και στη Μυκάλη και σταμάτησαν τις επιθέσεις τους στην ηπειρωτική Ελλάδα. Λίγο αργότερα, οι Έλληνες πέρασαν στην αντεπίθεση. Σύμφωνα με τους ιστορικούς, αν οι Πέρσες νικούσαν στη Σαλαμίνα, θα είχε σταματήσει η ανάπτυξη της Ελλάδος και κατά συνέπεια ο δυτικός πολιτισμός δεν θα ήταν αυτό που είναι σήμερα. Γι’ αυτό, η ναυμαχία της Σαλαμίνας θεωρείται από τις πιο σημαντικές μάχες στην ανθρώπινη ιστορία

Ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι ο συμμαχικός στόλος είχε 378 τριήρεις, και αναφέρει τον αριθμό των πλοίων που έστειλε κάθε πόλη-κράτος. Παρ’ όλα αυτά, σύμφωνα με τις προσθέσεις, οι Έλληνες διέθεταν 366 πλοία. Δεν αναφέρεται ρητά ότι όλες οι 378 τριήρεις πολέμησαν στη Σαλαμίνα (ἀριθμὸς δὲ ἐγένετο ὁ πᾶς τῶν νεῶν, πάρεξ τῶν πεντηκοντέρων, τριηκόσιαι καὶ ἑβδομήκοντα καὶ ὀκτώ) και επίσης λέει ότι οι Αιγινήτες συμμετείχαν με 30 τριήρεις (νησιωτέων δὲ Αἰγινῆται τριήκοντα παρείχοντο). Ο ιστορικός Macaulay πιστεύει ότι η διαφορά αφορά τη φρουρά που έπλευσε από την Αίγινα. Όπως αναφέρει ο Ηρόδοτος, δύο περσικά πλοία αυτομόλησαν στους Έλληνες, ένα πριν τη ναυμαχία του Αρτεμισίου και ένα πριν τη ναυμαχία της Σαλαμίνας, άρα ο συνολικός στόλος πρέπει να είναι 380 πλοία.

Σύμφωνα με τον Αισχύλο, ο οποίος συμμετείχε στη ναυμαχία, ο ελληνικός στόλος είχε 310 τριήρεις. Ο Κτησίας ισχυρίζεται ότι ο αθηναϊκός στόλος είχε μόνο 110 τριήρεις, αριθμός ο οποίος συνδέεται με τον αριθμό του Αισχύλου. Σύμφωνα με τον Υπερείδη, ο ελληνικός στόλος είχε μόνο 220 πλοία. Ο στόλος ήταν, στην πραγματικότητα, υπό την ηγεσία του Θεμιστοκλή, αλλά τυπικά ήταν υπό τη διοίκηση του Σπαρτιάτη Ευρυβιάδη, όπως είχε συμφωνηθεί στο συμβούλιο του 481 π.Χ.

Ο τάφος του Αριστοτέλη παρουσιάζεται στην επιστημονική κοινότητα

o-tafos-tou-aristoteli-parousiazetai-stin-epistimoniki-koinotita (3)

Το σπουδαιότερο εύρημα της εικοσαετούς ανασκαφικής έρευνας στα αρχαία Στάγειρα ανακοινώνεται σήμερα στη Θεσσαλονίκη, σε εκατοντάδες κορυφαίους αριστοτελιστές της παγκόσμιας επιστημονικής κοινότητας. Πρόκειται για τον τάφο του Αριστοτέλη, που διασώζεται εδώ και 2.400 χρόνια στη γενέτειρά του, καθώς και το ηρώο που είχε δημιουργηθεί προς τιμήν του από τους συμπολίτες του.

Πολυετείς έρευνες αφήνουν ελάχιστες αμφιβολίες για το εξαιρετικής σημασίας ταφικό μνημείο που ταυτίζεται πλέον με τον Σταγειρίτη φιλόσοφο.

Η επίσημη ανακοίνωση για το ταφικό μνημείο του Αριστοτέλη γίνεται  το μεσημέρι από τον διδάκτορα κλασσικής αρχαιολογίας Κώστα Σισμανίδη, ο οποίος έχει κάνει τις ανασκαφές στον αρχαιολογικό χώρο των Σταγείρων και ήταν επικεφαλής της ΙΣΤ΄ Εφορείας Προιστορικών και Κλασσικών Αρχαιοτήτων. Η ανακοίνωση εντάσσεται στο πλαίσιο του Παγκοσμίου Συνεδρίου για τον Αριστοτέλη, το οποίο διεξάγεται αυτές τις ημέρες στην Θεσσαλονίκη με αφορμή τα 2.400 χρόνια από την γέννησή του. Το συνέδριο «Αριστοτέλης 2.400 χρόνια» τελεί υπό την αιγίδα της Unesco και σε αυτό μετέχουν εκατοντάδες επιστήμονες από 41 χώρες.

o-tafos-tou-aristoteli-parousiazetai-stin-epistimoniki-koinotita

Tα ανασκαφικά δεδομένα και παλιές γραμματειακές πηγές συγκλίνουν στην άποψη ότι το αψιδωτό οικοδόμημα και ο βωμός σε μαρμαροθετημένο δάπεδο των ελληνιστικών χρόνων, που αποκάλυψαν οι ανασκαφές στην αρχαία πόλη το 1996, δεν μπορεί παρά να ήταν ο τάφος και το ηρώο του Αριστοτέλη. Ένα ταφικό ηρώο όπου οι Σταγειρίτες μετέφεραν και εναπόθεσαν την τέφρα του φιλοσόφου αμέσως μετά τον θάνατό του στη Χαλκίδα, τον τίμησαν ως ήρωα, σωτήρα, νομοθέτη και δεύτερο «οικιστή» της πόλης τους, εφόσον με δική του μεσολάβηση στον Φίλιππο επανιδρύθηκαν (340 π.Χ) τα Στάγειρα, που είχαν καταστραφεί από τον ίδιο Μακεδόνα βασιλιά το 349 π.Χ.

o-tafos-tou-aristoteli-parousiazetai-stin-epistimoniki-koinotita (1)

«Δεν έχουμε αποδείξεις αλλά ισχυρότατες ενδείξεις – φθάνουν σχεδόν στη βεβαιότητα. Η θέση στην οποία κτίστηκε το πεταλωτό οικοδόμημα, μέσα στην πόλη και κοντά στην Αγορά (κατά παρέκκλιση των νενομισμένων), με πανοραμική θέα προς όλες τις κατευθύνσεις. Η εποχή της κατασκευής του στην αρχή – αρχή ακόμη της ελληνιστικής περιόδου. Το ασύμβατο για άλλες χρήσεις σχήμα του. Ο δημόσιος χαρακτήρας του και η μεγάλη βιασύνη που διακρίνεται στην κατασκευή του, με ποιοτικό, άλλα ετερόκλητο οικοδομικό υλικό σε δεύτερη χρήση. Η ύπαρξη βωμού σε τετραγωνισμένο δάπεδο. Όλα αυτά οδηγούν στο συμπέρασμα ότι το σωζόμενο αψιδωτό κτίσμα ήταν ο τάφος – ηρώο του Αριστοτέλη», επισημαίνει ο ανασκαφέας, μελετητής των αρχαίων Σταγείρων, αρχαιολόγος Κώστας Σισμανίδης στην πρώτη επιστημονική ανακοίνωση που κάνει σήμερα για τον «τάφο του Αριστοτέλη» στο παγκόσμιο συνέδριο.

o-tafos-tou-aristoteli-parousiazetai-stin-epistimoniki-koinotita (2)

 

Το ταφικό οικοδόμημα εντοπίστηκε ανάμεσα στη στοά του 5ου αιώνα και στον αρχαϊκό ναό του Διός Σωτήρος και της Αθηνάς Σώτειρας (6ος αιώνας π.Χ.), μεταξύ της αρχαϊκής και της κλασικής πόλης, στη χερσόνησο «Λιοτόπι». Η αψιδωτή του κάτοψη (10 περίπου μέτρα), το σχήμα του, η ύπαρξη ορθογώνιου μαρμαροθετημένου δαπέδου με κενή επιφάνεια-βωμό (1,30×1,70 μ.) είχαν προβληματίσει πολύ τον αρχαιολόγο ερευνητή, καθώς περιβάλλει επακριβώς έναν τετράγωνο βυζαντινό πύργο. Το οικοδόμημα έφερε στέγη με κεραμίδια από το βασιλικό κεραμοποιείο, επιβεβαιώνοντας τον δημόσιο χαρακτήρα του.

Κινητά ευρήματα, κεραμική, περισσότερα από πενήντα νομίσματα χρονολογούν τάφο και βωμό στους χρόνους περίπου του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Ποιος όμως ήταν ο ένοικός του; Γραμματειακές πηγές δίνουν τη ζητούμενη απάντηση, με κυριότερες το χειρόγραφο αρ. 257 της Μαρκιανής Βιβλιοθήκης και μία αραβική βιογραφία του Αριστοτέλη. Σύμφωνα με αυτές, μετά τον θάνατό του στη Χαλκίδα (322 π.Χ), οι Σταγειρίτες μετέφεραν την τέφρα του με χάλκινη υδρία, την έθαψαν σε μεγάλο υπέργειο τάφο μέσα στην πόλη τους, δίπλα στον οποίο έστησαν και βωμό, σε έναν τόπο που τον ονόμασαν «Αριστοτέλειον» και στον οποίο συνεδρίαζε στο εξής η Βουλή. Προς τιμήν του καθιέρωσαν μεγάλες ετήσιες γιορτές και αγώνες, τα «Αριστοτέλεια».

Η  πρώτη επιστημονική ανακοίνωση για τον «τάφο του Αριστοτέλη» πραγματοποιείται στο παγκόσμιο συνέδριο «Αριστοτέλης 2.400 χρόνια», το οποίο διεξάγεται στην αίθουσα 15 της παλιάς Φιλοσοφικής του ΑΠΘ.

πηγή: naftemporiki.gr

Σημαντικά νέα ευρήματα στις ανασκαφές στο Φαληρικό Δέλτα

Faliro_nekropoli_1-506x338

Νέα εντυπωσιακά ευρήματα ήρθαν στο φως τις τελευταίες 20 ημέρες, με την ανασκαφή που πραγματοποιείται στην περιοχή του Φαληρικού Δέλτα, στο πλαίσιο του έργου για την κατασκευή του Κέντρου Πολιτισμού-Ίδρυμα «Σταύρος Νιάρχος». Τα ευρήματα παρουσίασε στο Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο (ΚΑΣ) η έφορος αρχαιοτήτων Δυτικής Αττικής, Πειραιώς και Νήσων Στέλλα Χρυσουλάκη, η οποία εισηγήθηκε τη συνέχιση της ανασκαφής λόγω της σπουδαιότητας των ευρημάτων.

Στο νότιο τμήμα του σκάμματος και μάλιστα στην ανώτερη στρώση της νεκρόπολης, δηλαδή σε βάθος μόλις 2,5 μέτρων από την επιφάνεια, ανακαλύφθηκε πολυάνδριο, ομαδική ταφή 80 δεσμωτών, οι οποίοι είναι τοποθετημένοι ο ένας δίπλα στον άλλο, αρκετοί δε από αυτούς φέρουν χειροπέδες. Το σημαντικό στοιχείο του ευρήματος είναι ότι μπορεί να χρονολογηθεί με ασφάλεια εξαιτίας δύο τριφυλλόστομων οινοχόων που βρέθηκαν, τοποθετώντας το στο τρίτο τέταρτο του 7ου αιώνα, γεγονός που ενδέχεται να το συνδέει με το Κυλώνειον Άγος.

Faliro_nekropoli_4-579x338

Από την ομαδική ταφή των 80 ανδρών έχει καθαριστεί το 50% και φαίνεται ότι είναι νέοι άνδρες, καλοζωισμένοι, με άριστη οδοντοφυΐα, και εκ πρώτης όψεως δεν έχουν κατάγματα στα οστά. Ένας, μόνο, είχε αιχμή βέλους καρφωμένη στον ώμο και η εξήγηση είναι πως ίσως είχε αιχμαλωτιστεί.

Από την άποψη της ταφονομίας, στο σημείο αυτό της νεκρόπολης εμφανίζεται για πρώτη φορά μια συνεπής διάταξη στο χώρο, τόσο για τις ταφικές πυρές όσο και για τους κιβωτιόσχημους τάφους και σαφής προσανατολισμός Β-Ν που είναι παράλληλος με την αρχαία ακτογραμμή.

Ο τελευταίος νεκρός που αποκαλύφθηκε στις 31 Μαρτίου έχει δεμένα πόδια, πράγμα που ίσως συνδέει το πολυάνδριο της Εσπλανάδας με τους αποτυμπανισμένους που αποκαλύφθηκαν έναν αιώνα νωρίτερα, σύμφωνα με την κα Χρυσουλάκη.

Το ΚΑΣ κλήθηκε να γνωμοδοτήσει ως προς τη διατήρηση ή όχι των αρχαιοτήτων που αποκαλύφθηκαν στην περιοχή δενδροφύτευσης του Κέντρου, αλλά λόγω των εντυπωσιακών ευρημάτων που παρουσίασε η επικεφαλής της ανασκαφής, το ΚΑΣ αποφάσισε να κάνει αυτοψία στο χώρο και να ζητήσει την ολοκληρωμένη πρόταση της Εφορείας για την από εδώ και πέρα διαχείριση του χώρου. Το Ίδρυμα «Σταύρος Νιάρχος» στις συνεννοήσεις με την έφορο έχει καταστήσει σαφές ότι δεν πρόκειται να κάνει εκεί δεντροφυτεύσεις μετά τα ευρήματα, όμως δεν έχει πάρει θέση για τη συνολική διαχείριση του χώρου.

Η γενική γραμματέας του υπουργείου Πολιτισμού Μαρία Ανδρεαδάκη-Βλαζάκη αναφέρθηκε στην υπουργική απόφαση που προβλέπει τη δημιουργία μικρού μουσείου που θα περιλαμβάνει τα ευρήματα και σημείωσε ότι είναι απαραίτητο να υπάρξει πλήρης πρόταση από την Εφορεία Αρχαιοτήτων.

Faliro_nekropoli_3-489x338

 

Την Πέμπτη 14 Απριλίου 2016 το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο, μετά από πρόταση της Προέδρου του και Γενικής Γραμματέως του ΥΠΠΟΑ, Μαρίας Ανδρεαδάκη-Βλαζάκη, πραγματοποίησε αυτοψία στο εύρημα που αποκαλύφθηκε πρόσφατα κατά τις ανασκαφικές εργασίες στο Κέντρο Πολιτισμού του Φαλήρου – Ίδρυμα Στ. Νιάρχος, προκειμένου να ενημερωθεί και στη συνέχεια να γνωμοδοτήσει για τη διαχείριση του θέματος, τακτική που ακολουθείται από το Συμβούλιο σε μείζονος σημασίας ευρήματα.

Όπως αναφέρεται στην ανακοίνωση του ΥΠΠΟΑ, κατά τη σύσκεψη που ακολούθησε τα μέλη του Συμβουλίου εκτιμώντας ότι για την ολοκληρωμένη αντιμετώπιση του πολύ σημαντικού θέματος απαιτείται διεπιστημονική προσέγγιση, ζήτησαν να έχουν την άποψη εμπειρογνωμόνων, οι οποίοι να εισηγηθούν σχετικά, προκειμένου να εξεταστεί η υπόθεση σε αμέσως επόμενη συνεδρία του Συμβουλίου.

Faliro_nekropoli_2-450x338

 

Για το ιστορικό της συγκεκριμένης ανασκαφής το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού αναφέρει στην ανακοίνωσή του:

«Σε έκταση παραχωρηθείσα στο “Κέντρο Πολιτισμού – Ίδρυμα Στ. Νιάρχος ΑΕ” για την κατασκευή του Κέντρου Πολιτισμού του Φαλήρου, στο πλαίσιο πραγματοποίησης της φυτοτεχνικής μελέτης του έργου στην περιοχή κατασκευής της μελλοντικής “Εσπλανάδας”, εκτελούνται έργα σωστικής ανασκαφής από την Εφορεία  Αρχαιοτήτων Δυτικής Αττικής, Πειραιώς και Νήσων υπό τη διεύθυνση της κας Στέλλας Χρυσουλάκη.

»Η περιοχή κατασκευής του έργου εντάσσεται στο φαληρικό Αλίπεδον. Πρόκειται για περιοχή προσχωσιγενή, καθώς ο ποταμός Κηφισός και οι παραπόταμοί του εκβάλλουν στον φαληρικό όρμο εναποθέτοντας ιλύ. Η ακτογραμμή κατά την αρχαιότητα εντοπίζεται αμέσως νότια του Αλιπέδου όπου ο όρμος του Φαλήρου αποτελούσε μέχρι τους περσικούς πολέμους τον κύριο λιμένα του άστεως.

»Στην εν λόγω θέση αποκαλύφθηκε η συνέχεια της Νεκρόπολης του Φαλήρου η οποία κατά τμήματα και κατά περιστάσεις ανασκάπτεται από το 1911. Οι σωστικές ανασκαφές που διεξάγονται με μεγάλη προσοχή και φροντίδα από την Αρχαιολογική Υπηρεσία από το 2012 απέδειξαν ότι η νεκρόπολη του Φαλήρου είναι εξαιρετικά εκτεταμένη και τοποθετείται στον χρονολογικό ορίζοντα από τα μέσα του 8ου έως και τον 4ο αιώνα π.Χ. Έως τώρα έχουν εντοπιστεί συνολικά 287 ταφές, εκ των οποίων 145 είναι οι λεγόμενες ελεύθερες (λακκοειδείς εντός της άμμου), 87 εγχυτρισμοί, 18 ταφικές πυρές, 35 κιβωτιόσχημοι, 1 λάρνακα και 1 ζωική ταφή ιπποειδούς. Εκτός από τις ταφές που αποτελούν αποκλειστικά κινητά ευρήματα, στο εν λόγω σκάμμα της Εσπλανάδας εντοπίστηκαν για πρώτη φορά κτιστές κατασκευές όπως κιβωτιόσχημοι τάφοι και πλινθόκτιστες ταφικές πυρές. Ιδιαίτερης αρχαιολογικής και ιστορικής σημασίας είναι δύο ομαδικές ταφές, οι οποίες αποκαλύπτονται στο νοτιοανατολικό τμήμα της “Εσπλανάδας”. Έχουν αποκαλυφθεί 80 ταφές, πολλοί εκ των νεκρών είναι τοποθετημένοι πρηνηδόν, ενώ οι 36 φέρουν μεταλλικούς κλοιούς στους καρπούς. Δύο μικρά αγγεία που εντοπίστηκαν ανάμεσα στους σκελετούς δίνουν δυνατότητα χρονολόγησης στο τρίτο τέταρτο του 7ου αι. π.Χ., μία εποχή μεγάλων πολιτικών αναταραχών στην ευρύτερη περιοχή».

πηγή: archaiologia.gr