Category Archives: Ιστορικό Αρχείο

Το μανιάτικο μοιρολόι (αφιέρωμα)

Σαν πνοή θερμού ανέμου, ζεστή ανάσα πάνω απ’ την καυτή γη, βουί”ζουν οι φωνές των γυναικών σαν αρχίζει να στήνεται το μοιρολόγι μπροστά στον Αϊ Γιάννη στην Κέρια. (Εργο της Alta Ann Parkins από το βιβλίο της «Εικόνες της Μάνης», εκδ. «Ελευθερουδάκη», 1971)
Το τραγούδι που αποδίδει και αγκαλιάζει τις τραγικές στιγμές του ανθρώπου 
Του Κυριάκου Κάσση Ποιητή, ζωγράφου 
ΣΕ ΚΑΘΕ ιδιαίτερη πολιτιστική παρουσία στο μωσαϊκό των εθνοτήτων της Γης υπάρχουν οι πυρήνες ιδιαιτερότητας της καθεμιάς, οι ειδικοί τόποι που αντιπροσωπεύουν το ιερόν και το άβατον
 
Για την Ελλάδα, με τη μεγαλύτερη πολιτιστική παρουσία στον κόσμο, υπάρχουν πολλοί τέτοιοι χώροι της. Ένας από τους πρώτους είναι η Μάνη και η Λακωνική γενικά: πυρήνας και σύμβολο για ό,τι καθαρά ελληνικό, που μια διεισδυτική ματιά μπορεί να τη χαρακτηρίσει Ελλάδα της Ελλάδας. Σύμβολο της διαχρονικής ύπαρξης του Ελληνισμού για χιλιάδες χρόνια. 
 
Αμετακίνητη στις αρχέγονα ελληνικές αρετές. Μητέρα του προαιώνιου ελληνικού αδούλωτου πνεύματος, μήτρα ελληνισμού αμόλυντη από βάρβαρους και επιδερμικούς εντυπωσιασμούς, ανεπηρέαστη από βαρύγδουπες και βραχύχρονες κενοδοξίες. 
 
Ο λιτός τόπος που γέννησε και κωδικοποίησε το Ηθος και την Αρετή. Ο χώρος και οι κάτοικοι που ταυτίζονται με αιώνες ιστορίας και υψηλόφρονης αγάπης για την ελευθερία, «φυλάττοντας τις Θερμοπύλες» ανυποχώρητα. 
 
Ο τόπος της δωρικής αρχιτεκτονικής που γέννησε Παρθενώνες, του δωρικού μέλους που γέννησε την τραγωδία και το δημοτικό «τραγώδιον», και όλη τη χωρίς φληναφήματα καθαρή ελληνική σκέψη που εκφράστηκε πρακτικά και ζωντανά με το «λακωνίζειν εστί φιλοσοφείν» και το «Οίμοι, άπαντες οι Ελληνες γιγνώσκουσι τα καλά, αλλά μόνοι οι Λακεδαιμόνιοι τα πράττουσι». Ο σεβασμός για τον γέροντα, για τον ανήμπορο, για τον ξένο. Ο απόλυτος αλτρουισμός και η υποχώρηση των ταπεινών ιδιοτελών διαθέσεων του ατόμου χάριν του συνόλου. Η δημοκρατία που γεννήθηκε, ακόμα και σαν όρος, εκεί. Ο,τι διαφοροποιεί τον άνθρωπο από το ζώο, και ό,τι τον καταξιώνει σαν Ανθρωπο. 
Κληρονομιά πνεύματος 
 
Αυτά είναι η κληρονομιά που άφησε το πνεύμα και η καθημερινή απλότητα των Λακώνων στον Ελληνισμό και σ’ όλο τον κόσμο. «Τ’ ανθρώπου το φιλότιμο αξίζει. .. Το κρέα του βρωμά! … », λέει μια παροιμία τους χωρίς ηλικία, παλιότερη απ’ τον Λεωνίδα και τον Αγησίλαο, απ’ τον Λυκούργο και τον Ζάλευκο … 
 
Το πνεύμα των Ελλήνων που δίκαζαν για βαρύ κρίμα μόνο σε ανοιχτό χώρο και με ηλιοφάνεια και η ποινή της φυλάκισης, εξόν την προφυλάκιση, τους ήταν αδιανόητη. Η μεγαλοψυχία ακόμα και κατά τη μάχη: «Τους πολεμίους φεύγοντας μη διώκετε». Ψυχή και πνεύμα που μπορεί σε κάθε περίσταση να εξαρθεί πάνω από μικρότητες. 
 
Και ποιο είναι το εκφραστικότερο αντικαθρέφτισμα της ελληνικής ψυχής, άλλο απ’ το δημοτικό τραγούδι; Αν ο Ελληνας πρέπει να ευχαριστεί το Δημιουργό του που του ‘δωσε τη ζωή, για το δεύτερο που πρέπει να τον ευχαριστεί είναι για τη γλώσσα και το δημοτικό τραγούδι που του ‘δωσε. 
 
Η χαρά κι ο πόνος, η αγάπη, η νοσταλγία του ξενιτεμένου εκφράζονται με το τραγούδι έτσι που πολλές βιβλιοθήκες πεζολογίας δεν μπορούν να εκφράσουν. Απ’ το «μοιρολόι του Νεκρού αδελφού» ώς το «Μαντήλι καλαματιανό» (=παλιό μανιάτικο τραγούδι για τους φτωχούς ξενιτεμένους Μανιάτες που ξενοδούλευαν στα μπαμπάκια της Μεσσήνης) εκατοντάδες είναι τα τραγούδια της «τραγουδομάννας» Πελοποννήσου που κυκλοφορούν στον Ελληνισμό. 
 
Κάποιοι είπαν πως η Μάνη δεν έχει τραγούδια, κρίνοντας από τα τελευταία χρόνια που σπάνιαα γίνονται γάμοι, γιορτές ή πανηγύρια στη Μάνη έτσι που αραίωσε ο πληθυσμός. Αλλά η αλήθεια είναι ότι γίνονταν δεκάδες πανηγύρια παλιότερα … 
 
 
Ο εσώτερος εαυτός 
 
 
 
Κατωπαγγιάτισσες μοιρολογίστρες. Αυστηρά πρόσωπα και φλογερά μάτια. Κουβεντιάζουν τραγουδιστά με τους νεκρούς και τους καλούν προστακτικά, ν’ ανέβουν από τον Αδη και να τους αποκριθούν στις μεγάλες απορίες της ζωής.
εσώτερο εαυτό τους κι αυτό είναι το μοιρολόι. 
 
 
 
Αλλά μετά την απελευθέρωση και άλλων ελληνικών τόπων μετέφεραν τα τραγούδια τους παντού, κρατώντας μόνο ένα είδος, το αρχαϊκότερο και σοβαρότερο, που αφορά τον εσώτερο εαυτό τους κι αυτό είναι το μοιρολόι. 
 
Ξεχωρίζω απ’ αρχής για αποφυγή συγχύσεων: άλλο το μοιρολόι που είναι αποκλειστικά θρηνητικό κι άλλο το τραγουδομοιρολόι. Αν και το δεύτερο έχει γενεσιουργό πυρήνα το πρώτο και σπάνια ποιείται αυτόνομο, έχουν διαφορά. Γιατί το τραγουδομοιρολόι είναι τραγούδι. Λέγεται σε γλέντι και μάλιστα στο τέλος που βγαίνει ο εσώτερος ψυχικός κόσμος στην «επιφάνεια», η ηδυπάθεια που υπάρχει καταχωνιασμένη στην ψυχή του. 
 
Οντας βαρύ και άκρως σοβαρό, έχοντας τα ατόφια μανιάτικα γνωρίσματα (την ανόθευτη αρχαϊκή γλώσσα, το πανάρχαιο ιαμβικό μέτρο, τον μακρόσυρτο τόνο), ανήκει στα εντελώς ιδιαίτερα πράγματα του Μανιάτη. Δεν είναι για το ευρύ κοινό. 
 
Αν το μοιρολόι του θρήνου είναι έκρηξη ψυχής, για τη συγκεκριμένη λύπη, το τραγουδομοιρόλοϊ δεν είναι έκρηξη, αλλά «αναλίγωμα» του εσώτερου πόνου, του «καημού» που είναι διάχυτα σε όλα τα ελληνικά τραγούδια λίγο-πολύ, σε παλιά και σε νέα, σε δηλωτικά και «λαϊκά», ακόμα και σε νανουρίσματα και υμέναια (βλ. τα βιβλία μου «Μοιρολόγια Μ. Μάνης και «Τραγούδια Ν. Πελοποννήσου»). Γι’ αυτό η θεματολογία των μοιρολογιών είναι πολυποίκιλη. Προτιμώνται όμως όσα έχουν θέμα με εσωτερικό νόημα και μορφή άψογη μες στον λιτό πλούτο της, έτσι που να «διδάσκει ποιητικά τα ανθρώπινα», απ’ το πάθος ώς την ηθογραφία και την κοινωνιολογία. Οπως αυτό του Δήμου (1900): 
 
Όντα επρωτοκακούργησε ο Δήμος το καλό παιδί ήτανε δεκοχτώ χρονού 
 
και έκαμε χρόνους δεκατρείς στα κάγκελα τη φυλακής. Κι απ’ όντε έσωσ’ η ποινή και βγήκε από τη φυλακή -Δήμο, ν’ αφήσειςτ’ άρματα, να παρατήσεις τα κακά. 
 
Γιατί έκαμες πολλούς οχτρούς στη γ Κοίτα και στου Καλονιούς.
 
Απ’ αφρομή των εκλογώ καλαμπαλίκι τη ρουγός ο Δήμος πούχε φαντασμό
 
απά στο μ πύργο ανέβηκε και κρόει μία ντουφεκιά. 
 
Το Γιάννη τον εσκότωσε 
 
το Γιάννη το μελιγαλά. 
 
Και ξαναγιόμωσε το γκρα και κρόει κι άλλη ντουφεκιά τον αστυνόμο ελάβωσε 
 
το ‘να του χέρι τούκοψε. Τον άφησε σημαϊδιακό 
 
να βρέσκεται θυμητικό 
 
σ’ όλο του το παππουδικό. Κι έδωσε μία κι έφυγε 
 
και εϊδιάη απάνου στα βουνά. Κι ο οργισμένος ο παπάς 
 
απά στο μ πύργο ανέβηκε 
 
και τράβιζε τα γένεια του: 
 
– Αμ πού είστε τα παιδιά μου; παιδία μου κι ανήπχια μου. Ολα να μ’ αγροικήσετε 
 
κι όλα το γκρα να πάρετε 
 
το Δημο να σκοτώσετε 
 
το Γιάννη να δικηώσετε. 
 
Ο Δήμος πάει στο Βουνί 
 
με δίχως νάχει ξεβγαρτή 
 
Α(ν) δεν τονε σκοτώστε 
 
το Δήμο του Τζανιάουνε 
 
τη γ κατάρα μου νάχετε! Πέντε γαϊδιάροι μουσουλοί στου Ντεβερίκο το καμπί: εκάμασι γεροντική 
 
ποίονε να σκοτώσουσι 
 
το Δήμο νη το Γκηταρά. 
 
– Το Δήμο το μ παλληκαρά. Τι α(ν) μείνει ο Δήμος στη ζωή δεν έχομε αναβουή. 
 
Τι ο Γκηταράς α(ν) σκοτωθεί με δέκα θε να δικηωθεί. Ζούστησα και αρματώθησα ο Λίας με το Θοδωρή 
 
και του παπά οι δύο γιοι 
 
και εϊδιάησα απάνου στο Βουνί και κει χωσία εστήσασι. 
 
Να σου κι ο Δήμος κι έρχεται μαζί με τη γυναίκα του. 
 
Καβάλλα στο μουλάρι του ξοπίζου το ζευγάρι του. 
 
Ξεζούστη τη λουρίδα του 
 
και εξαζαλώθηκε το γκρα. 
 
– Πάρε, γυναίκα, τ’ άρματα και κρέμασό τα αψηλά εφτού στην αγριογκοριτσά. 
 
Άστραψε η πρώτη μπαταϊριά 
 
το Δήμο ελαβώσασι. 
 
– Φέρε, γυναίκα, τ’ άρματα να ντούνε πέσου από κοντά. Οτι που έπχιασε το γκρα άστραψ’ η άλλη μπαταϊριά το πήρε κατακέφαλα. 
 
Το Δήμο εσκοτώσασι 
 
το Γιάννη εδικηώσασι.] 
 
 
Εκφράζεται η περηφάνεια, το πάθος της εκδίκησης, το έθιμο της Γεροντικής και η λύση: «δι’ ελέου και φόβου περαίνουσα την των τοιούτων παθημάτων κάθαρσιν», 
 
Όπως η «Ιφιγένεια εν Ταύροις» διηγείται τ’ όνειρο της: πώς έγινε σεισμός στο σπίτι της στο Αργος κι όλα γκρεμίστηκαν εξόν από μια κολώνα που έμεινε όρθια και την ταυτίζει με τον Ορέστη. Ετσι και η Κυριακή Μπουρδάκου – Γρηγορακάκη, αγράμματη, αφού ύστερα από επιδημία είχε, πριν χρόνια, χάσει τα αδέλφια και τη μάννα της, το 1930 πεθαίνει κι ο πατέρας της αφήνοντάς την πεντάρφανη. 
 
Τη νύχτα την εχτεσινή αναταράχτηκεν η γης 
 
κι εγίνηκ’ ανακύληση 
 
στο σπίτι του πατέρα μου τα θέμελια είχαν κλονιστεί μα τώρα πάει κι η σκεπή. 
 
Φύσηξ’ ένας Ντελή Βοριάς και πήρε στάρι κι άχιουρα και τίποτα δεν άφηκε. 
 
Μόν’ (έ)να κουκάκι αγριοφακή πόναι φαρμάκι κι αλοή: 
 
Τη μαυρισμένη Κυϊριακή που κάλλια ήτα να μη ζει. 
 
Οπως όλη η μανιάτικη ψυχοσύνθεση και κουλτούρα είναι πρωτογενής κι αρχέγονη για ό,τι ελληνικό, έτσι και στα μοιρολόγια, η ποίηση βρίσκεται εν σπέρματι και εν δυνάμει για να παραχθεί, μετά από κάποιο στάδιο λαϊκής επεξεργασίας, ένα δημοτικό τραγούδι που μπορεί γρήγορα να γίνει πανελλήνιο. Γιατί το 8σύλλαβο μανιάτικο μοιρολόι μεταποιείται ευκολότατα στον νεώτερο σε μορφή δεκαπεντασύλλαβο, όταν από 2 στίχους (8+8=16) αφαιρέσουμε τον τελευταίο πόδα. 
 
Βλέπουμε, λοιπόν, ότι ο αισθητικός πυρήνας που γέννησε το δημοτικό τραγούδι στην πιο πανελλήνια μορφή του, τον δεκαπεντασύλλαβο, επιβιώνει στη Μάνη στην αρχέγονη μορφή του, όπως επιβίωσαν και τόσα άλλα αρχαϊκά πολιτιστικά και κοινωνικά φαινόμενα στον άγιο αυτό τόπο. 
 
 
 
Πηγή της νεοελληνικής τραγωδiας 
 
Του Στρατή Μυριβήλη 
 
… Ο ΤΟΠΟΣ αυτός είναι η αμάλαγη πηγή της νεοελληνικής τραγωδίας. Και η νεοελληνική θεατρική τέχνη την αγνοεί. Εκεί παρευρέθηκα στο ανατριχιαστικό μοιρολόι που είναι ο πιο υψηλός κομμός. 
 
Είδα αυτή την τρομερή, τη στενή ανταπόκριση των ανθρώπων που πέθαναν, και όμως από κει κάτου, από τον ασφοδελόν λειμώνα που είναι το βασίλειο των σκιών, κινούν τη μοίρα και τα πάθη των ζωντανών, και κατευθύνουν τις πράξεις και τους στοχασμούς τους με τον αδιάσειστο νόμο της μοίρας και της Νεμέσε- 
 
ως, που κυβερνά την αρχαία τραγωδία. 
 
Ακουσα τις γυναίκες της Μάνης, με κείνα τα αυστηρά πρόσωπα και τα φλογερά μάτια, να κουβεντιάζουν τραγουδιστά με τους νεκρούς, να χτυπούν με τη σκληρή παλάμη τους το χορταριασμένο χώμα των τάφων και να τους καλούν παρακαλεστικά, να τους καλούν προσταχτικά, ν’ ανέβουν από τον Αδη και να τους αποκριθούν στις μεγάλες απορίες της ζωής, όπως ο χορός των Περσών στη σκηνοθεσία του Ροντήρη. 
 
Και θυμήθηκα με οίκτο τους Αθηναίους δραματογράφους, που επιχείρησαν να γράψουν τραγω- 
 
δία και ν’ ανεβάσουν χορό γυναικών, χωρίς να πάνε πρώτα να ζήσουν ανάμεσα σ’ αυτόν τον ελληνόκοσμο, που τα στοιχεία της τραγωδίας είναι ακόμα ολοζώντανα στοιχεία της κοινωνικής τους ζωής και της καθημερινής του σχέσεως με τη μοίρα και με το θάνατο, με την αγάπη και με το χρέος. Και με το μίσος. 
 
Με το μίσος το Μανιάτικο, που δεν στομώνει παρά μονάχα σαν πέσει ένοπλο το χέρι της Νεμέσεως( … ). 
 
(Απόσπασμα από το ταξιδιωτικό «Τα καπούλια του λιονταριού» που περιλαμβάνεται στο έργο του συγγραφέα «Απ’ την Ελλάδα», Εκδόσεις «Εστία»).  
Πηγή: http://manivoice.gr/

Το ιστορικό “τάμα του Έθνους” πρόκειται να εκπληρωθεί ως το 2021

%cf%84%ce%bf-%cf%84%ce%b1%ce%bc%ce%b1-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%b3%ce%b5%ce%bd%ce%bf%cf%85%cf%822

Πηγή εικόνας: http://3.bp.blogspot.com/

 

Έκκληση στους Χριστιανούς πιστούς σε όλη την Ελλάδα να βοηθήσουν ώστε να πραγματοποιηθεί το αποκαλούμενο «Τάμα του Έθνους», που φέρεται ότι έκαναν οι οπλαρχηγοί της Επανάστασης πριν από 185 χρόνια, απευθύνουν τα μέλη του Σωματείου «Οι Φίλοι του Τάματος του Έθνους».

Για όσους δεν γνωρίζουν στην Δ’ Εθνοσυνέλευση του 1827, οι Έλληνες αγωνιστές αποφάσισαν να κάνουν ένα Τάμα ώστε να ευχαριστήσουν τον Σωτήρα Χριστό για την απελευθέρωση της Ελλάδας από τους Τούρκους. Τι ήταν αυτό; Να κατασκευαστεί ένας μεγάλος ναός του Σωτήρος, το «ευχαριστήριο δώρο του Έθνους προς τον Θεό» 
Φυσικά, το «τάμα» δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ, αλλά το 1968 το ξέθαψε η Χούντα, σχεδιάζοντας την ανέγερση ενός φαραωνικού Ναού του Σωτήρος στην Αττική που θα ήταν ορατός από παντού. Ήταν τόσο μεγαλεπήβολα τα σχέδια των χουντικών που έλεγαν ότι ο Ναός αυτός θα ήταν ορόσημο αντίστοιχο του Παρθενώνα («Ηχώ των Ενόπλων Δυνάμεων» (3.6.1973).
Τελικά, δεν έγινε τίποτε ενώ το θέμα καταγράφηκε ως ένα από τα λεγόμενα «σκάνδαλα της Χούντας» καθώς το Ειδικό Ταμείο που συστάθηκε εισέπραξε 453 εκατ. -τότε- δραχμές (από τον Προϋπολογισμό, δωρεές και δάνεια) αλλά το μεγαλύτερο μέρος εξαφανίστηκε…

Στη συνέχεια, πριν μερικά χρόνια, ένας πλούσιος επιχειρηματίας από τα Καλάβρυτα και η γυναίκα του, το ζεύγος Αναγνωστοπούλου, αποφάσισαν να δωρίσουν την περιουσία τους για το Τάμα. Προϋπόθεση να χτιστεί ο καθεδρικός Ναός του Σωτήρος στο Αττικό Άλσος μέχρι το 2021.

Κάπως έτσι το θέμα ξαναήρθε στην επιφάνεια και μάλιστα υιοθετήθηκε εν μέσω κρίσης από την επίσημη Εκκλησία.  Στις αρχές του Ιουνίου, η Ιερά Σύνοδος αποφάσισε «την ανέγερση μεγάλου Συνοδικού Κέντρου Πνευματικής Παραδόσεως, με μεγαλοπρεπή καθεδρικό ναό, αφιερωμένο στον Σωτήρα Χριστό, μάλιστα εις εκπλήρωσιν του Τάματος του Έθνους» μέχρι το 2021, όταν συμπληρώνονται 200 χρόνια από την Εθνεγερσία…

Τώρα, έχει ιδρυθεί και το Σωματείο «Οι Φίλοι του Τάματος Του Έθνους», τα μέλη του οποίου μέσω εκδηλώσεων, συναντήσεων με Ιεράρχες, ενημερωτική ιστοσελίδα, περιοδικό και μηνύματα προς τους πιστούς, επιχειρούν να προχωρήσουν στην κατασκευή ενός μεγαλεπήβολου και κολοσσιαίου ναού στην Αττική. Γι’ αυτό έχουν εκδώσει μια «Διακήρυξιν του Τάματος του Έθνους» ενώ το περιοδικό τους, «Φωτεινὴ Γραμμὴ» διανέμεται δωρεάν σε όλες τις εκκλησίες με απόφαση της Ιεράς Συνόδου.

Όπως λένε οι ίδιοι, ο στόχος είναι η ανέγερση του Τάματος που αποκαλούν «το μεγαλεπήβολο καὶ κολοσσιαῖο μνημεῖο δοξολογίας, εὐχαριστίας, εὐγνωμοσύνης καὶ λατρείας στὸν Ἐλευθερωτὴ Σωτῆρα Χριστὸ» το οποίο μπορεί να είναι και Μητροπολιτικὸς Ναός αλλά και Συνοδικό Μέγαρο. Και όλα αυτά θέλουν να γίνουν σε εννιά χρόνια, έως την 25η Μαρτίου 2021, χωρίς να επιβαρυνθεί το ελληνικό κράτος. Κι αυτό γιατί τότε είναι η επέτειος «τῶν 200 ἐτῶν ἀπὸ τὴν ἔναρξι τοῦ ἀπεγνωσμένου ἀγῶνος γιὰ τὴν ἀποτίναξι τοῦ λίαν δυσβαστάκτου τουρκικοῦ-μωαμεθανικοῦ ζυγοῦ». Ωστόσο, όπως τονίζουν, αντιμετωπίζουν «σατανικές αντιξοότητες»…

Διαβάστε την ανακοίνωση του Σωματείου:

ΠΟΡΕΙΑ ΤΟΥ ΤΑΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ ΟΣΟΙ ΠΙΣΤΟΙ ΠΡΟΣΕΛΘΕΤΕ, ΔΙΟΤΙ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΥΜΕ ΣΑΤΑΝΙΚΕΣ ΑΝΤΙΞΟΟΤΗΤΕΣ

7.12.2012

Η ΙΔΕΑ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΣΕΩΣ  ΤΟΥ ΤΑΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ  ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ  ΑΠΛΩΝΕΤΑΙ ΠΑΝΤΟΥ

1. Ἀδυνατοῦντες νὰ ἐνημερώνωμε τὶς χιλιάδες εὐλαβεῖς καὶ ταπεινοὺς κληρικοὺς καὶ λαϊκοὺς ἀτομικῶς καὶ ἐκτενῶς, εἴμεθα ὑποχρεωμένοι νὰ τοὺς διαφωτίζωμε μὲ ἀναρτήσεις στὴν ἱστοσελίδα μας καὶ μὲ ἀποστολὲς χιλιάδων ἠλεκτρονικῶν μηνυμάτων σὲ ὅσους ἔχουν ἠλεκτρονικὸ ταχυδρομεῖο.

2. Παραλλήλως δὲν λησμονοῦμε, ὅτι οἱ πρωτεργάτες τοῦ Τάματος τοῦ Ἔθνους εἶχαν δημιουργήσει καὶ τὴν «Φιλικὴ Ἑταιρεία», ποὺ προετοίμασε τὴν νικηφόρα πορεία τους. Κατὰ τὴν ἰδία ἔννοια πρέπει καὶ ἐμεῖς νὰ διοργανώσωμε ἀπὸ κληρικοὺς καὶ λαϊκοὺς ἀνὰ περιοχὴ ὀργανωτικὲς ἐπιτροπές, ὅπως θὰ τὶς προσδιορίσουν οἱ ἐθελοντές, γιὰ νὰ ὑποστηρίξωμε ὅλοι καὶ προωθήσωμε τὸ μεγάλο Πατριωτικὸ καὶ Χριστιανικὸ ἔργο τοῦ Τάματος τοῦ Ἔθνους.

3. Κόμματα, ἀκόμη καὶ ὅταν δὲν ὑπῆρχαν διαδίκτυα καὶ ἠλεκτρονικὰ ταχυδρομεῖα, ἦταν εἰς θέσι νὰ ἐνημερώνουν καὶ ἐπιστρατεύουν ἑκατοντάδες χιλιάδες μέλη καὶ ὀπαδούς τους ἐντὸς ὀλίγων ὡρῶν.
Οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ ὀφείλουν νὰ μιμοῦνται τὸν Ἀπόστολον τῶν Ἐθνῶν Παῦλον, ποὺ ἔλεγε «Ἕλλησί τε καὶ βαρβάροις, σοφοῖς τε καὶ ἀνοήτοις ὀφειλέτης εἰμί» (Ρωμ. 1, 14) (Γιὰ τοὺς Ἕλληνες καὶ γιὰ τοὺς βαρβάρους καὶ τοὺς εὐφυεῖς καὶ τοὺς μὴ εὐφυεῖς εἶμαι ὑπεύθυνος νὰ εἶναι πάντα ἐνημερωμένοι). Νυχθημερὸν ἐργαζόταν ἐντατικώτατα γιὰ τὴν διάδοσι τοῦ Χριστιανισμοῦ τονίζων : «…ἡ καθ’ἡμέραν, ἡ μέριμνα πασῶν τῶν ἐκκλησιῶν. τὶς ἀσθενεῖ, καὶ οὐκ ἀσθενῶ; τὶς σκανδαλίζεται καὶ οὐκ ἐγὼ πυροῦμαι ;» (Β΄Κορ. 11, 26-29) (… καθημερινῶς μὲ ἀποσχολοῦν τὰ προβλήματα ὅλων τῶν Χριστιανῶν. Ποιὸς ἀσθενεῖ καὶ δὲν συμπάσχω,  ποιὸς σκανδαλίζεται καὶ δὲν θλίβομαι, καίομαι ; ).
Ἐμεῖς φρονοῦμε ὅτι οἱ πραγματικὰ ἐνσυνείδητοι Χριστιανοὶ ὀφείλουμε νὰ μιμούμεθα τὸν Θεάνθρωπο, τοὺς Ἁγίους Ἀποστόλους καὶ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, γιὰ νὰ διακρινώμεθα τόσο γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία, ὅσο καὶ γιὰ τὴν Ὀρθοπραξία· νὰ ἀπαλλαγῶμε ἀπὸ τὶς ψευδαισθήσεις καὶ τὴν πλάνη τοῦ Σατανᾶ, ὅτι, μεταβαίνοντες στὶς Ἐκκλησίες ἢ τὰ πανηγύρια καὶ ἀνάβοντες ἕνα κεράκι, εἴμαστε οἱ καλλίτεροι Χριστιανοί. Ὑπὸ αὐτὴ τὴν ἄποψι εἴμαστε ὄχι μόνο καλοὶ ἀλλὰ ἄριστοι ὄχι ὅμως γιὰ τὸν Παντεπόπτη- ἅπαντα βλέποντα Θεό, ἀλλὰ γιὰ τὸ «καλοπωλεῖο» τοῦ Σατανᾶ.

4. Ἀπὸ πέρυσι «ἐρρίξαμε» τὴν ἰδέα τῆς δημιουργίας ἑνὸς Εἰδικοῦ Συμβουλίου (Γνωμοδοτικοῦ) τοῦ Σωματείου «Οἱ Φίλοι τοῦ Τάματος τοῦ Ἔθνους».

5. Στὴν Γενικὴ Συνέλευσι τοῦ Σωματείου «Οἱ Φίλοι τοῦ Τάματος τοῦ Ἔθνους» τὴν 5.7.2012 προσῆλθε πληθώρα προσωπικοτήτων, ὡς π.χ. οἱ Σεβασμιώτατοι Συνοδικοὶ Θήρας, Ἀμοργοῦ καὶ Νήσων κ. Ἐπιφάνιος, Κυθήρων καὶ Ἀντικυθήρων κ. Σεραφείμ (ὁ ὁποῖος προσεκόμισε τὸ μήνυμα τῆς Δ.Ι.Σ. γιὰ τὴν πραγματοποίησι τοῦ Τάματος τοῦ Ἔθνους), ὁ Γόρτυνος καὶ Μεγαλοπόλεως κ. Ἱερεμίας (ὁ ὁποῖος κατενθουσίασε τοὺς πάντας, ἀναπτύξας τὴν ἀνάγκη νὰ πραγματοποιηθῇ ἐπὶ τέλους τὸ Τάμα τοῦ Ἔθνους εἰς λίαν περίοπτο καὶ δεσπόζουσα θέσι τοῦ Ἀττικοῦ Ἄλσους ἢ σὲ ἄλλη δεσπόζουσα θέσι), ὁ Σεβασμιώτατος Βελεστίνου κ. Δαμασκηνός, θερμὸς ὑποστηρικτὴς τοῦ Τάματος τοῦ Ἔθνους, οἱ Πρόεδροι τῶν Ἀπογόνων τῶν Ἀγωνιστῶν τοῦ 1821 κ. Κων/νος Πλαπούτας καὶ τῆς Παγκαλαβρυτινῆς Ἑνώσεως κ. Γεώργιος Κοσμάς καὶ πληθώρα ἄλλων σπουδαίων προσωπικοτήτων.

6. Ὡς ἀνέπτυξε ὁ Σεβασμιώτατος Κυθήρων καὶ Ἀντικυθήρων κ. Σεραφείμ, ὁ Κολοκοτρώνης ἔκανε τάματα γιὰ τὴν ἀπελευθέρωσι τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους, ὅπου καὶ ἐὰν περνοῦσε καὶ ὅλα τὰ ἐπραγματοποίησε ὁ ἴδιος. Π.χ. εἰς τὰ Κύθηρα τὸ 1803 ἔκανε ἕνα τάμα νὰ ἐπιδιορθώσῃ τὸν κατεστραμένο Ἱερὸ Ναὸ τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίας Μόνης καὶ τὸ 1823 τὸ ἐπραγματοποίησε.
Ὁ Κολοκοτρώνης ἔκανε καὶ ἕνα Τάμα γενικὸ γιὰ ὅλη τὴν Ἑλλάδα.

7. Ἄν δὲν τὸν ἐφυλάκιζαν καὶ δὲν συνέβαιναν τόσα καὶ τόσα κακὰ  στὸν Ἀρχιστράτηγο τοῦ ἀγῶνα Θεόδωρο Κολοκοτρώνη (μὲ ἀποκορύφωμα τὴν «στημένη» δολοφονία τοῦ υἱοῦ του), βεβαίως ἡ τύχη τῆς Ἑλλάδος θὰ ἦταν διαφορετικὴ καὶ τὸ Τάμα τοῦ Ἔθνους θὰ εἶχε ὁλοκληρωθῆ ἀπὸ ἐκεῖνον, διότι ὁ  Ἀρχιστράτηγος ἐγνώριζε τὶς ἀδυναμίες καὶ τὰ ἀρνητικὰ τῆς φυλῆς μας.
Τὶς ὑποσχέσεις τους ἐτήρησαν καὶ οἱ ἄλλοι ἀγωνιστὲς Στρατηγοί μας (π.χ. ὁ Καραϊσκάκης ἐπιχρύσωσε τὴν εἰκόνα τῆς Παναγίας τῆς Προυσιώτισσας). 
 
8. Μεταξὺ τῶν ἄλλων ἡ Γεν. Συνέλευσις ἐνέκρινε καὶ τοὺς ὅρους γιὰ τὴν προκήρυξι ἐθελοντῶν τοῦ Εἰδικοῦ Συμβουλίου. Αὐτὸ τὸ ἀναρτήσαμε στὴν ἱστοσελίδα μας www.fotgrammi.gr καὶ διεδόθη ἀπὸ ἑκατοντάδες ἄλλες ἱστοσελίδες τοῦ ἐσωτερικοῦ καὶ τοῦ ἐξωτερικοῦ, καθὼς καὶ ἐδημοσιεύθη σὲ ἑκατοντάδες χιλιάδες ἀντίτυπα τοῦ τεύχους 52 τῆς «Φωτεινῆς Γραμμῆς».

9. Τὴν Διακήρυξι τοῦ Τάματος τοῦ Ἔθνους προτιθέμεθα νὰ τὴν ἐπανεκδόσωμε ἐπανειλημμένως καὶ νὰ τὴν ἀποστέλωμε σὲ ὅλους τοὺς εὐλαβεῖς καὶ ταπεινοὺς κληρικοὺς καὶ λαϊκοὺς τοῦ ἐσωτερικοῦ καὶ τοῦ ἐξωτερικοῦ, γιὰ νὰ διαφωτίζωνται ὅλοι οἱ καλοπροαίρετοι ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι ἔχουν παραπληροφορηθῆ περὶ τοῦ θέματος τοῦ Τάματος τοῦ Ἔθνους ἀπὸ τοὺς διαστροφεῖς τῆς ἀληθείας, ψευδοδιανοουμένους…

10. Ἔγκριτα καὶ εὐλαβῆ ὀρθοφρονοῦντα πρόσωπα ἔδειξαν ἐνδιαφέρον. Εἰς αὐτὲς τὶς προσωπικότητες ἐπροτάθη νὰ προσέλθουν τὴν 8.11.2012 γιὰ νὰ ἀναδειχθοῦν διὰ κληρωτίδος, διότι ἐμεῖς δὲν ἐπιθυμοῦμε νὰ διορίσωμε συγγενεῖς καὶ «κολλητούς», ἀλλὰ διὰ προσευχῆς νὰ ἀναδεικνύωνται μέσῳ κληρωτίδος μὲ ἀπόλυτο διαφάνεια οἱ ἐνδεδειγμένοι.
Ἡ ἀπόλυτος διαφάνεια εἶναι καὶ θὰ παραμείνῃ δόγμα ὅλων τῶν ἐνεργειῶν μας.

Τὴν 21.11.12 συνῆλθαν σὲ σῶμα οἱ κληρωθέντες:

Ἐννέα (9) τακτικὰ μέλη: 

ΣΠΥΡΙΔΗΣ ΣΑΒΒΑΣ, Πολιτικός μηχανικός, ΠΡΟΕΔΡΟΣ

ΜΠΟΥΜΗ ΕΛΕΝΗ, Πολιτικός μηχανικός, Α΄ ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ

ΦΩΤΕΙΝΟΥ ΓΕΩΡΓΙΑ, Ὑποψήφια Διδάκτωρ Παν/μίου Πατρῶν Πολιτικῆς καὶ Κοινωνιολογίας, Β΄ ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ

ΣΤΑΒΑΡΗΣ ΗΡΑΚΛΗΣ, Δικηγόρος, ΓΕΝΙΚΟΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

ΚΑΡΑΒΑΖΑΚΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ, Οἰκονομολόγος,
ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ ΤΥΠΟΥ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ

ΣΦΑΚΙΑΝΑΚΗΣ ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ , Χημικὸς Μηχανικὸς Ε.Μ.Π., ΜΕΛΟΣ

ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ ΣΠΥΡΙΔΩΝ, Ἔμπορος, ΜΕΛΟΣ

ΣΑΝΙΔΑΣ ΕΥΘΥΜΙΟΣ, Τυπογράφος, ΜΕΛΟΣ

ΜΑΜΑΡΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ, Γεωπόνος, Τεχνικὸς Ἱστοσελίδων,
ΜΕΛΟΣ

καὶ Ἐννέα (9) ἀναπληρωματικὰ μέλη:
ΔΗΜΟΥΤΣΟΣ ΧΑΡΗΣ, Ἐκδότης
 
ΣΜΥΡΛΗΣ ΣΤΕΡΓΙΟΣ, Ταξίαρχος ἐ.ἀ.

ΡΑΦΑΛΕΤΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ, Συνταξ. Δημοσιογράφος

ΒΑΓΕΝΟΥΔΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ, Ἀστυνομικός

π. ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ, Καθ. Παν/μίου

ΚΟΝΙΔΑΡΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ, Ἰατρός Ἐνδοκρινολόγος

ΚΑΛΠΟΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ

ΛΟΥΜΑΚΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ

     
Ἀναμνηστικὴ φωτογραφία ἀπὸ τὴν 8.11.2012.

11. Ἐν τῷ μεταξὺ ἐπληροφορήθημεν ὅτι ὁ Σεβασμιώτατος Μεσογαίας καὶ Λαυρεωτικῆς κ. Νικόλαος ἐπρότεινε στὸν Μακαριώτατο καὶ συνεστήθη μὲ ἔγγραφον τῆς Ἱερᾶς Συνόδου ἀπὸ 27.9.12 μία 8μελὴς Ἐπιτροπή, μεταξὺ τῶν ὁποίων ἐπροτάθη καὶ ὁ Πρόεδρος τοῦ Ἱδρύματος Προασπίσεως Ἠθικῶν καὶ Πνευματικῶν Ἀξιῶν.

12. Πλὴν ὅμως ἐκεῖνος διακηρύσσει πάντοτε «ἔχω παύσει πρὸ πολλοῦ νὰ δρῶ ἀτομικῶς καὶ αὐταρχικῶς καὶ δρῶμε συλλογικῶς μὲ ἀπόλυτη διαφάνεια». Προσεύχεται δὲ νὰ τὸν ἀξιώσῃ ὁ Θεὸς νὰ ἀνέβῃ στὸ σκαλοπάτι τῆς τελειότητος καὶ νὰ μὴ λέγῃ οὔτε κἄν «ἐμεῖς» καὶ νὰ ἐξαιρῇ τὸν ἑαυτό του καὶ νὰ λέγῃ «ἐσεῖς». Διότι κατὰ τὸν Ἱερὸ Χρυσόστομο «τὸ ἐμὸν καὶ τὸ σὸν εἶναι ἀλλότριον ρῆμα παρὰ τοῖς Χριστιανοῖς».

13. Πρὸς τοῦτο ἐπροτείναμε στὸν Μακαριώτατο νὰ διευρυνθῇ ἡ 8μελὴς Ἐπιτροπή, ποὺ ὥρισε, καὶ νὰ προστεθοῦν καὶ 8 μέλη ἀπὸ τὸ «Σωματεῖον οἱ Φίλοι τοῦ Τάματος τοῦ Ἔθνους».

14. Συνεχίζοντες τὶς προσπάθειές μας γιὰ ἀγαστὴ καὶ εὐρεία συνεργασία μὲ τὸν Μακαριώτατον, τὴν Δ.Ι.Σ. καὶ ὅλους τοὺς Σεβασμιωτάτους ἀλλὰ καὶ ταπεινοὺς κληρικούς, αἰτούμεθα συνεχῶς καὶ ἀκαταπαύστως συστράτευσι γιὰ τὴν ἔγκαιρο καὶ ὀρθόδοξο εὐόδωσι τοῦ σκοποῦ, γιὰ νὰ μὴ ἔχῃ ἐφαρμογὴ ἡ λαϊκὴ ρῆσις: «ὅ,τι παραπέμπεται σὲ Ἐπιτροπή, διαιωνίζεται καὶ καταποντίζεται».
Ἀναμένομε.

15. Ἕτερον δόγμα μας εἶναι νὰ μὴ ἐπιβαρύνωμε τοὺς καθ᾿ ὕλην ὑποχρέους, Πολιτεία καὶ Ἐκκλησία, καὶ νὰ μὴ δώσουν οὔτε μίαν δεκάρα.
Ὅμως ἀπαιτοῦμε:
Α. Ἡ μὲν Ἐκκλησία νὰ πρωτοστατῇ καὶ νὰ εὐλογῇ
Β. Ἡ δὲ Πολιτεία νὰ νομοθετῇ διευκολύνουσα.

16. Μόνο τοιουτοτρόπως θὰ δυνάμεθα, μὲ τὴν βοήθεια τοῦ Θεοῦ, τὴν 25ην Μαρτίου 2021, κατὰ τὴν ἐπέτειο τῶν 200 ἐτῶν ἀπὸ τὴν ἔναρξι τοῦ ἀπεγνωσμένου ἀγῶνος γιὰ τὴν ἀποτίναξι τοῦ λίαν δυσβαστάκτου τουρκικοῦ-μωαμεθανικοῦ ζυγοῦ, νὰ πραγματοποιηθοῦν τὰ ἐγκαίνια τοῦ Τάματος τοῦ Ἔθνους…

17. Ὅπως ἔχομε τονίσει κατὰ κόρον, τὸ μεγαλεπήβολο καὶ κολοσσιαῖο μνημεῖο δοξολογίας, εὐχαριστίας, εὐγνωμοσύνης καὶ λατρείας στὸν Ἐλευθερωτὴ Σωτῆρα Χριστὸ δύναται νὰ συνδυασθῇ μὲ Μητροπολιτικὸ Ναὸ ἀκόμη καὶ μὲ Συνοδικὸ Μέγαρο. Ἀκόμη καὶ σὲ αὐτὴ τὴν περίπτωσι ἡ Ἐκκλησία νὰ μὴ δώσῃ τὴν παραμικρὰ δεκάρα. Μὲ τὴν βοήθεια τοῦ Θεοῦ καὶ μὲ τὴν δική μας καθημερινὴ ἐντατικώτατη προσπάθεια καὶ προπαντὸς μὲ τὴν ἀπόλυτο διαφάνεια, θὰ καταφέρωμε νὰ πραγματοποιηθῇ ἐπὶ τέλους ἡ Ἱερὰ ὑπόσχεσι τῶν ἡγετῶν ἡρώων τῆς Ἐθνικῆς μας Παλιγγενεσίας· μὲ δυνατὴ πίστι καὶ ἔμπρακτη θέλησι εἶναι τοῦτο ἐφικτό, κατὰ τὸν ἀδιάψευστο λόγο τοῦ Θεανθρώπου καὶ «ὄρη μεθιστάνειν».
Ὅλοι μαζί, εὐλαβὴς λαός, Ἐκκλησία καὶ Πολιτεία, θὰ μπορέσωμε νὰ ἀντιμετωπίσωμε ὅλα τὰ «βουνὰ» τῶν σατανικῶν ἀντιξοοτήτων.

18. Στὰ πλαίσια αὐτὰ ζητοῦμε συνεργάτες γιὰ ὅλη τὴν Ἑλλάδα, καὶ σὲ ὅλους τοὺς Πανέλληνες καὶ Φιλέλληνες τῆς Ὑφηλίου.

19. Τὸ Διοικητικὸ Συμβούλιο τοῦ Σωματείου οἱ Φίλοι τοῦ Τάματος τοῦ Ἔθνους κρίνει πολὺ ἐπιβεβλημένο νὰ διευρυνθῇ ὁ φορέας μας καὶ πέραν τῆς Ἀττικῆς, καὶ νὰ ὑπάρξουν «ζωντανά» στελέχη σὲ ὅλη τὴν Ἑλλάδα, γιὰ νὰ δροῦν ἐντατικῶς γιὰ τὴν ἀφύπνισι ὅλων τῶν Ὀρθοδόξων Ἑλλήνων καὶ νὰ διαδίδουν τὶς ἰδέες καὶ ἀρχὲς τοῦ Σωματείου μας, μέχρι ποὺ νὰ ἐμπεδώσουν οἱ πάντες τὴν ἱστορία μας, τὴν ἐπίγνωσι τῆς καταγωγῆς μας καὶ τοῦ προορισμοῦ μας. Ἰδιαιτέρως δὲ τὸ ἄγνωστο στοὺς πολλοὺς Τάμα τοῦ Ἔθνους πρέπει νὰ γίνῃ τὸ σύμβολο ἑνότητος τῶν νέων ἀγώνων ὅλων, ὅσων θέλουν νὰ πραγματοποιηθῇ.

20. Ἀπὸ τὴν Διακήρυξιν τῶν Φίλων τοῦ Τάματος τοῦ Ἔθνους θὰ ἐνημερωθῆτε ἐκτενῶς γιὰ αὐτὴ τὴν ἐθνική μας κληρονομιά.

21. Ἐμεῖς μὴ φειδόμενοι κόπων καὶ ἐξόδων, παρ᾿ ὅλον ὅτι στενάζομε κάτω ἀπὸ τοὺς λίαν δυσβαστάκτους ὄγκους ἐργασίας καὶ ἐξόδων, ἐπανεκδώσαμε τὴν Διακήρυξιν τῶν Φίλων τοῦ Τάματος τοῦ Ἔθνους σὲ ἄλλα 50.000 ἀντίτυπα καὶ προτιθέμεθα νὰ τὴν ἐπανεκδίδωμε συνεχῶς, γιὰ νὰ τὴν ἀποστέλωμε, ὥστε νὰ διαφωτίζωνται ὀρθῶς οἱ πάντες.

22. Ὅσοι θέλουν νὰ ἐργασθοῦν ἐθελοντικῶς σὲ αὐτὸ τὸν τομέα καὶ νὰ μᾶς συναγωνισθοῦν σὲ αὐτὴν τὴν δραστηριότητα διαφωτίσεως, εὐχαρίστως νὰ τοὺς ἀποστέλωμε μεγάλο ἀριθμὸ ἀντιτύπων, γιὰ νὰ τὰ διανέμουν σὲ ἀγαθοπροαιρέτους ἀνθρώπους μὲ πνευματικὰ ἐνδιαφέροντα.

23. Ὡς γνωστόν, ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἔχει ἐκδόσει τὴν εἰδικὴ ἀπόφασι ὑπ᾿ ἀριθμ. Πρωτ. 3948/7.9.2005, ὅτι ἡ «Φωτεινὴ Γραμμὴ» ἠμπορεῖ νὰ διανέμεται σὲ ὅλους τοὺς Ἱεροὺς Ναοὺς τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας δωρεάν.

Ἐν ἀναμονῇ

 

Πηγή: iefimerida.gr

Οι Έλληνες της Κριμαίας και της Οδησσού

17739355_koronaios-limghandler
Πηγή εικόνας: http://nstatic.tanea.gr/
Η ελληνική παρουσία στις βόρειες και δυτικές ακτές του Ευξείνου Πόντου, στη Χερσόνησο της Κριμαίας και γύρω από την Αζοφική Θάλασσα χρονολογείται ήδη από τον 8ο π.Χ. αιώνα. Η Ηράκλεια Ποντική ή Χερσώνα Ταυρίας (σημερινή Σεβαστούπολη) και η Ολβία ήταν μερικές μόνο από τις πόλεις και τους οικισμούς που ίδρυσαν οι έλληνες άποικοι από τη Μικρά Ασία και ιδίως τη Μίλητο. Σιτηρά, ψάρια, ξυλεία και δέρματα προμηθεύονταν κυρίως οι Ελληνες από τους ντόπιους, ενώ πουλούσαν συνήθως κρασί, ακριβά υφάσματα και πολύτιμα κοσμήματα.
Δίπλα στις αρχαίες εγκαταστάσεις από τους Δωριείς και τους Ιωνες προστέθηκαν νέες την περίοδο του Βυζαντίου, όταν καλλιεργήθηκαν στενές πολιτιστικές και εκκλησιαστικές σχέσεις ανάμεσα στην Κωνσταντινούπολη και το Κίεβο. Η πόλη της Χερσώνας εξελίχθηκε τότε στο πιο σημαντικό εμπορικό και πολιτισμικό σημείο επαφής ντόπιων και Βυζαντινών έως και την καταστροφή της από τους Τατάρους, τον 15ο αιώνα. Ουσιαστικά, το μεταναστευτικό ρεύμα από την ελληνική χερσόνησο προς την περιοχή του Ευξείνου – με εμπορικό κυρίως περιεχόμενο – δεν ανακόπηκε ποτέ.
Από το δεύτερο μισό του 15ου αιώνα η περιοχή της Κριμαίας – η Ταυρική των αρχαίων – όπως και γενικότερα η γύρω περιοχή, αναβαθμίστηκε σημαντικά ως τελικός προορισμός ελλήνων πραματευτάδων και ναυτικών. Οι πόλεις Νέζιν και Λβοφ εξελίχθηκαν σε σημαντικά κέντρα ελληνικής παιδείας αλλά και εμπορικής δραστηριότητας. Στη Νέζιν ήταν μάλιστα εγκατεστημένη η οικογένεια των Ζωσιμάδων από τα Γιάννενα, οι οποίοι έγιναν γνωστοί για τις μεγάλες δωρεές τους αλλά και το εν γένει φιλανθρωπικό τους έργο τόσο στον τόπο διαμονής τους όσο και στη γενέτειρά τους. Σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία, μόνο στη Νότια Κριμαία ο ελληνορθόδοξος πληθυσμός έφτασε στις αρχές του 16ου αιώνα τις 19.000 σε σύνολο 36.000. Ωστόσο, τις επόμενες δεκαετίες άρχισε σταδιακά η συρρίκνωσή του, καθώς πολλοί ορθόδοξοι Ελληνες εγκατέλειψαν μαζικά την περιοχή για να προφυλαχθούν από τους μουσουλμάνους. Αμεση απόρροια στάθηκε η ανάπτυξη νέων αστικών κέντρων προς την ενδοχώρα.
Η «πριγκίπισσα Οδησσός»
Την άνοιξη του 1780 ξεκίνησε η οικοδόμηση της Μαριούπολης. Εναν χρόνο αργότερα οι Ελληνες της πόλης και των γειτονικών είκοσι χωριών ξεπέρασαν τις 15.000. Αρκετοί από αυτούς είχαν έρθει από τις περιοχές της Σινώπης και της Τραπεζούντας. Το 1794 ιδρύθηκε η «πριγκίπισσα Οντέσσα», η Οδησσός. Ηταν η εποχή της αυτοκράτειρας Αικατερίνης Β’ της Μεγάλης, η οποία προώθησε με συνέπεια τη ρωσική διείσδυση προς τις βόρειες ακτές της Μαύρης Θάλασσας και τη Χερσόνησο της Κριμαίας. Η πληθωρική τσαρίνα υπήρξε γενναιόδωρη προς τους Ελληνες, αφού φρόντισε για την εγκατάσταση στην Οδησσό εκατοντάδων προσφύγων από την Πελοπόννησο και τον Μοριά μετά την αποτυχία των Ορλωφικών και του Λάμπρου Κατσώνη, παραχωρώντας τους σειρά προνομίων. Τουλάχιστον 15.000 Ελληνες εγκαταστάθηκαν μέσα στην επόμενη δεκαπενταετία. Σύντομα η πόλη εξελίχθηκε στο σπουδαιότερο εμπορικό και πολιτιστικό κέντρο του Ελληνισμού της περιοχής. Οι Θεόδωρος Ροδοκανάκης, Στέφανος Ράλλης, Αλέξανδος Ζαρίφης, Γρηγόριος Μαρασλής, Νικόλαος Μαυροκορδάτος, Δημήτριος Βικέλας και Γιάννης Ψυχάρης υπήρξαν ορισμένοι μόνο από τους Ελληνες που δραστηριοποιήθηκαν στην Οδησσό. Η κορυφαία, ωστόσο, στιγμή του Ελληνισμού της πόλης αποτέλεσε η σύσταση το 1814 της Φιλικής Εταιρείας, η οποία προετοίμασε ιδεολογικά την Επανάσταση του 1821. Η περίοδος της Ελληνικής Επανάστασης υπήρξε χρονικά η τελευταία, κατά την οποία διατηρήθηκε το μεταναστευτικό ρεύμα από την ελληνική χερσόνησο προς τα βόρεια παράλια του Ευξείνου Πόντου. Μάλιστα ο 20ός αιώνας εγκαινίασε μία περίοδο σταδιακής συρρίκνωσης των ελληνικών ερεισμάτων.
Ο Κριμαϊκός Πόλεμος
Το 1854 ο νεαρός ιρλανδός δημοσιογράφος Sir William Howard Russel στάλθηκε από τους Times του Λονδίνου ως πολεμικός ανταποκριτής στη Χερσόνησο της Κριμαίας όπου μαίνονταν οι συγκρούσεις ανάμεσα σε Ρώσους από τη μια μεριά και Αγγλους και Γάλλους από την άλλη. Για είκοσι δύο ολόκληρους μήνες ο Russel παρακολούθησε εκ του σύνεγγυς τις εχθροπραξίες, καταγράφοντας στις ανταποκρίσεις του τα δεινοπαθήματα του βρετανικού στρατού καθώς και το δράμα των στρατιωτών που πέθαιναν μαζικά από χολέρα. Οι ανταποκρίσεις του νεαρού Ιρλανδού συζητήθηκαν και στο βρετανικό Κοινοβούλιο, προκαλώντας ένταση ανάμεσα στους βουλευτές και οξεία κριτική εναντίον της κυβέρνησης. Συνετέλεσαν επίσης στην αποστολή στην Κριμαία μερικών δεκάδων βρετανίδων νοσοκόμων με επικεφαλής την Florence Nightingale.
Ο Κριμαϊκός Πόλεμος (1853-1856) υπήρξε επακόλουθο του Ανατολικού Ζητήματος, της διαμάχης δηλαδή των Μεγάλων Δυνάμεων της εποχής – κυρίως των Αγγλων, των Γάλλων, των Ρώσων και των Αυστριακών – για την τύχη του «μεγάλου ασθενούς», της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, η οποία είχε ήδη από τα τέλη του 18ου αιώνα εισέλθει σε μία προϊούσα παρακμή, μη αναστρέψιμη, όπως εκ των πραγμάτων αποδείχθηκε. Αν και ο πόλεμος ξεκίνησε με αφορμή τη διαμάχη ορθοδόξων και καθολικών για τα θρησκευτικά προσκυνήματα στους Αγίους Τόπους, τα αίτιά του θα πρέπει να αναζητηθούν στο επίπεδο της γεωστρατηγικής, αφού οι Ρώσοι ήδη από την εποχή της Μεγάλης Αικατερίνης καταλαμβάνοντας την Κριμαία και οχυρώνοντας τη Σεβαστούπολη είχαν την πρόθεση να μετατρέψουν τον Εύξεινο Πόντο σε σφαίρα ρωσικής επιρροής και από εκεί, διαμέσου του ελέγχου των Στενών, να διεισδύσουν στη Μεσόγειο. Ενα τέτοιο ενδεχόμενο, όμως, υπονόμευε τα οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα της Αγγλίας στον χώρο της Νοτιοανατολικής Μεσογείου, αλλά και της Γαλλίας που παραδοσιακά διατηρούσε προνομιακές οικονομικές σχέσεις με την Υψηλή Πύλη. Ετσι ο πόλεμος ήταν αναπόφευκτος όσο και μοιραίος.
Τα μέτωπα του πολέμου υπήρξαν πολλά, ωστόσο η εκστρατεία των αγγλογαλλικών στρατευμάτων στην Κριμαία, η οποία ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο του 1854, με αντικειμενικό στόχο την κατάληψη της Σεβαστούπολης όπου βρισκόταν ελλιμενισμένος ο ρωσικός στόλος, έλαβε τη μεγαλύτερη δημοσιότητα. Η πολιορκία της Σεβαστούπολης διήρκεσε έναν περίπου χρόνο.. Αγγλοι και Γάλλοι στρατιώτες, παρά την ηρωική αντίσταση των Ρώσων, κατέλαβαν τελικά την πόλη. Ωστόσο οι απώλειές τους υπήρξαν τεράστιες, προσεγγίζοντας τους 130.000 άνδρες. Αξίζει επίσης να αναφερθεί πως στη διάρκεια της πολιορκίας της Σεβαστούπολης αρκετοί Ελληνες αλλά και εθελοντές, με επικεφαλής τον συνταγματάρχη Πάνο Κορωναίο, πολέμησαν στο πλευρό των Ρώσων.
Παρόμοια δράση ανέπτυξε και το ελληνικό Τάγμα της Μπαλακλάβα, που ήδη από τις αρχές του 19ου αιώνα προσέφερε στρατιωτικές και αστυνομικές υπηρεσίες στους Ρώσους. Ιστορική έχει μείνει και η Μάχη της Μπαλακλάβα, τον Οκτώβριο του 1854. Η μάχη συγκλόνισε τη βρετανική κοινή γνώμη λόγω του αποδεκατισμού της βρετανικής ταξιαρχίας ελαφρού ιππικού, πιθανόν εξαιτίας παρερμηνείας των διαταγών που της είχαν δοθεί. Παρ’ όλο που η εκστρατεία στην Κριμαία έληξε χωρίς ουσιαστικό νικητή, η Ρωσία εξήλθε διπλωματικά ηττημένη καθώς με τη Συνθήκη των Παρισίων που υπεγράφη το 1856 η Μαύρη Θάλασσα ανακηρύχθηκε ουδέτερη περιοχή.
Οι συνολικές απώλειες των αντιμαχομένων μόνο στα μέτωπα της Κριμαίας υπήρξαν τεράστιες. Αγγλοι και Γάλλοι έχασαν περίπου 350.000 άνδρες, ενώ οι Ρώσοι άλλους 230.000. Πολλά από τα θύματα όμως δεν έπεσαν στα πεδία των μαχών, έχασαν τη ζωή τους από μολυσματικές ασθένειες και την έλλειψη επαρκούς νοσοκομειακής περίθαλψης. Η χρήση του τηλέγραφου – για πρώτη φορά σε τόσο ευρεία κλίμακα στην ευρωπαϊκή ιστορία -, η αποστολή πολεμικών ανταποκριτών καθώς και η προσπάθεια συγκρότησης έστω και υποτυπωδών νοσοκομείων δικαιολογημένα έχουν αναδείξει την εκστρατεία στην Κριμαία ως τον πρώτο σύγχρονο πόλεμο, με τους όρους βέβαια του 19ου αιώνα.
Οι στρατιώτες
του Βενιζέλου
Οι Ελληνες της Νότιας Ουκρανίας και της Κριμαίας υπέστησαν τις συνέπειες του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου και της Επανάστασης των Μπολσεβίκων, όταν ο Λένιν με τη Συνθήκη του Μπρεστ-Λιτόφσκ παραχώρησε τις συγκεκριμένες περιοχές στους Γερμανούς. Με το τέλος του πολέμου τα εδάφη αυτά κατακτήθηκαν από τους Μπολσεβίκους και ενσωματώθηκαν στην ΕΣΣΔ. Τον Ιανουάριο του 1919, κατόπιν εντολής του πρωθυπουργού Ελευθέριου Βενιζέλου, ελληνικό εκστρατευτικό σώμα συνολικής δύναμης 23.551 ανδρών αποτελούμενο από τρεις μεραρχίες του Α’ Σώματος Στρατού με επικεφαλής τον υποστράτηγο Κωνσταντίνο Νίδερ αποβιβάστηκε στην Οδησσό έπειτα από αίτημα των Γάλλων με σκοπό να εμπλακεί στον ρωσικό εμφύλιο πόλεμο συνδράμοντας τις αντικομμουνιστικές και πιστές στον τσάρο δυνάμεις που πολεμούσαν εναντίον των Μπολσεβίκων.
Η παραπάνω απόφαση του Βενιζέλου στόχευε στην εξασφάλιση της γαλλικής υποστήριξης στις ελληνικές εθνικές διεκδικήσεις στο Συνέδριο της Ειρήνης στο Παρίσι, που θα επαναχάραζε τον εδαφικό και συνοριακό χάρτη της Ευρώπης μετά το τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Το δέλεαρ υπήρξε αναμφίβολα μεγάλο, ωστόσο οι εξελίξεις στο μέτωπο δεν δικαίωσαν τις ελληνικές προσδοκίες. Οι σχετικές μελέτες έχουν καταδείξει την προχειρότητα στον σχεδιασμό αλλά και στην εκτέλεση της εκστρατείας. Οι Μπολσεβίκοι απέστειλαν ισχυρές δυνάμεις εναντίον των συμμαχικών στρατευμάτων, οι οποίες παρά την ηρωική αντίσταση που προέβαλαν γύρω από την Οδησσό και τη Χερσόνησο της Κριμαίας υποχρεώθηκαν να αναδιπλωθούν.
Τελικά, τον Απρίλιο του 1919 υπεγράφη ανακωχή ανάμεσα στους αντιμαχόμενους και δόθηκε στις στρατιωτικές δυνάμεις Ελλήνων και Γάλλων η εντολή απαγκίστρωσης. 398 νεκροί και 657 τραυματίες στάθηκε ο βαρύς φόρος αίματος που πλήρωσαν οι Ελληνες. Ομως το τίμημα αποδείχθηκε τελικά πολύ μεγαλύτερο. Κατά τη διάρκεια της Μικρασιατικής Εκστρατείας, όταν ο Μουσταφά Κεμάλ προσέγγισε τους Σοβιετικούς αναζητώντας βοήθεια, οι τελευταίοι ανταποκρίθηκαν παρέχοντάς του όπλα και πυρομαχικά. Προσέθεσαν έτσι κι αυτοί με τον τρόπο τους ένα λιθαράκι στην καταστροφή του μικρασιατικού Ελληνισμού.
Οι σταλινικές διώξεις
Στη διάρκεια του Μεσοπολέμου οι ελληνικές κοινότητες παρουσίασαν μία αξιοσημείωτη πολιτιστική ανάπτυξη. Πέτυχαν ακόμη και την ανακήρυξη αυτόνομων σοβιετικών ελληνικών περιοχών (τρεις στην περιοχή της Μαριούπολης και μία στη Νότια Ρωσία). Ομως η πλήρης επικράτηση του σταλινισμού ανέτρεψε τις θετικές κατακτήσεις. Ιδιαίτερα τη διετία 1937-1938 οι Ελληνες αποτέλεσαν στόχο της αντιμειονοτικής πολιτικής του καθεστώτος, ενώ η ελληνική παιδεία τέθηκε εκτός νόμου και οι αυτόνομες περιοχές καταργήθηκαν. Υπολογίζεται ότι περίπου 20.000 Ελληνες από όλη την ΕΣΣΔ έχασαν τη ζωή τους την περίοδο αυτή. Οι διώξεις συνεχίστηκαν και στη δεκαετία του 1940. Το 1944 εκτοπίστηκαν στην Κεντρική Ασία μαζί με τους Βουλγάρους, τους Αρμενίους και τους Τατάρους 28.000 Ελληνες της Κριμαίας. Σήμερα τουλάχιστον 100.000 Ελληνες εξακολουθούν σε πείσμα των σειρήνων να πορεύονται στις ίδιες σχεδόν λεωφόρους που είχαν ακολουθήσει οι αρχαίοι και οι βυζαντινοί πρόγονοί τους. Ας ελπίσουμε ότι το ταξίδι τους στο εξής θα είναι ανέφελο και ειρηνικό.
Ο Ιάκωβος Δ. Μιχαηλίδης είναι αναπληρωτής καθηγητής Νεότερης και Σύγχρονης Ιστορίας στο ΑΠΘ
Πηγή: http://www.tanea.gr/

Παλιά επώνυμα που σημαίνουν επαγγέλματα

papaparaskevasistoria3sk
Πηγή εικόνας: http://news247.gr/

Είσαι ο κ. Σέκερης; Κάποιος πρόγονός σου ήταν ζαχαροπλάστης!

Το 1920, η εφημερίδα «Πειρασμός» έψαξε εν χρήσει τότε ελληνικά επίθετα που προέρχονταν κυρίως από τουρκικές ρίζες και σήμαιναν επάγγελμα.

Ιδού λοιπόν κάποια από αυτά:
«Κουντουριώτης, Κουντούρης, Κουντουράς: Από το τουρκικόν κουντούρα, δηλ. το παπούτσι.
Καζαντζής, Καζαντζάκης, Καζαντζόπουλος: Από το καζάνι. Δηλαδή ο κατασκευαστής καζανιών και, γενικότερα, ο χαλκουργός.

Κανταρτζής: Ο κατασκευαστής κανταριών και, γενικότερα, ο ορειχαλκουργός.
Τουφεξής: Από το επάγγελμά του οπλοποιού και του κατασκευαστού κοντακίων όπλων.
Καζάζης: Ο μεταξουργός.
Σέκερης: Ο ζαχαροπλάστης.
Αμπατζής: Ο κατασκευαστής ορισμένου μαλλίνου υφάσματος
Σαγιαξής: Ο κατασκευαστής επίσης ορισμένου είδους μαλλίνου υφάσματος
Κιατίπης: Ο γραμματικός
Φεσάς, Φεσόπουλος: Ο κατασκευαστής φεσιών
Σαράφης, Σαραφίδης, Σαραφόπουλος: Από το σαράφης, αργυραμοιβός.
Ταμπάκης, Ταμπακόπουλος, Ταμπακάς: Από το ταμπάκης, ο βυρσοδέψης.
Χασάπης, Κασάπης, Χασαπίδης και Κασαπίδης: Από το χασάπης ή κασάπης, σφαγεύς, κρεοπώλης.
Αραμπατζής: Καραγωγεύς
Τσορμπατζής, Τσορμπατζόγλου: Ο προϊστάμενος εργασίας.
Μπαξεβάνης: Ο περιβολάρης
Καλαιτζής, Καλαντζόπουλος, Καλαντζάκης: Ο κασσιτερωτής
Καπιτσάλας, Καπιτσάλης και Καψάλης: Ο κεντητής ή κατασκευαστής ζωνών.
Κατιρτζής και Κατιρτζόγλου: Ο μουλαράς.
Τσαούσης, Τσαουσίδης, Τσαουσόπουλος: Ο λοχίας.
Βογιατζής, Βογιατζάκης, Βογιατζίδης: Ο βαφεύς
Κουγιουμτζής: Ο χρυσοχόος.
Χεκίμης, Χεκίμογλου: Ο ιατρός.
Καλεμκερής: Ο κατασκευαστής σταμπαρισμένων υφασμάτων.
Βερβέρης: Ο κουρεύς.
Γιουρούκος: Ο πλανόδιος.
Αλμπάνης και Ναλμπάντης: Ο πεταλωτής.
Σαμαρτζής και Σαμαρτζίδης: Ο σαγματοποιός
Κυρίτσης: Από το κυρετζής, δηλ. ασβεστάς»
Αν δεν βρήκατε το δικό σας επώνυμο ψάξτε το καλύτερα … Για το δικό μου πάντως τα πράγματα είναι απλά: Σιταράς: όλο και με κάποια σιτάρια θα είχαν να κάνουν οι παππούδες!
Θωμάς Σιταράς (Αθηναιογράφος)

 

Πηγή: iPaideia.gr

Η Μονή του Ταξιάρχη στην Σύμη

mixahl-demata

Πηγή: http://www.kivotoshelp.gr/

Δοχεία, μπουκάλια, και δέματα σταλμένα από τούς ωκεανούς ταξιδεύουν σαν να έχουν πυξίδα στην Μονή Ταξιάρχου Μιχαήλ στην Σύμη. Φθάνουν πάντοτε, για χάρη όσων με πραγματική πίστη κάνουν το τάμα τους, και πάντα παίρνουν απάντηση από το Μοναστήρι.

maxresdefault

Πηγή: www.youtube.com

Ο Αρχάγγελος Μιχαήλ, ο Πανορμίτης, πέρα από τα αμέτρητα επιβεβαιωμένα Θαύματα που έχει επιτελέσει και επιτελεί εδώ και εκατοντάδες χρόνια στην Ιερά αυτή Μονή της Σύμης, πραγματοποιεί και ένα διαχρονικό και ταυτόχρονα μοναδικό παγκοσμίως Θαύμα, σε όσους πιστούς βρίσκονται σε διάφορα μέρη του κόσμου και δεν έχουν τη δυνατότητα να έρθουν οι ίδιοι στο Μοναστήρι του:

Εκείνος που αδυνατεί την παρούσα στιγμή να επισκεφθεί την Ιερά Μονή, μπορεί μέσα σε ένα μικρό μπουκαλάκι, είτε από εμφιαλωμένο νερό είτε από πορτοκαλάδα να τοποθετήσει Θυμίαμα, ένα χαρτί με τα «Υπέρ Υγείας» και τα «Υπέρ Αναπαύσεως» ονόματα εκείνων που επιθυμεί, ένα χαρτάκι με το Ονοματεπώνυμο, τη διεύθυνση ή και το τηλέφωνό του. Επίσης, μπορεί να συμπεριλάβει και ένα γράμμα προς το Μοναστήρι, για οποιοδήποτε θέμα τον απασχολεί και θα ήθελε να γίνει θέμα προσευχής στην Ιερά Μονή. Αφού τοποθετήσει μέσα όλα αυτά τα Αφιερώματα για τον Ταξιάρχη και κλείσει το μπουκαλάκι, μπορεί, είτε από ένα λιμάνι είτε από κάποιο πλοίο που βρίσκεται στα ανοιχτά να πετάξει το μπουκαλάκι στη θάλασσα, αφού πρώτα προσευχηθεί στον Αρχάγγελο Μιχαήλ τον Πανορμίτη και του ζητήσει να το οδηγήσει ο ίδιος στο Μοναστήρι του στη Σύμη.

Ο Πανορμίτης θα το αναλάβει και το μπουκαλάκι με τα Αφιερώματα θα φθάσει τελικά στη Σύμη, στον όρμο της Ιεράς Μονής, ή διαφορετικά θα μπλεχτεί στα δίχτυα των ψαράδων στα ανοιχτά του νησιού. Σε κάθε περίπτωση όμως, ο τελικός προορισμός του θα είναι να καταλήξει άθικτο στα χέρια των ανθρώπων του Μοναστηριού, οι οποίοι με τη σειρά τους (ως επιβεβαίωση του Θαύματος, «προς Δόξαν Θεού») θα αποστείλουν ευχαριστήρια επιστολή προς τον πιστό που το έστειλε, ευχαριστώντας τον για τα Αφιερώματα.

timthumb

Πηγή εικόνας: http://aegeanews.gr/

Στην Ιερά Μονή φυλάσσονται μέχρι σήμερα Αφιερώματα, που ταξίδεψαν μόνα για τον Πανορμίτη από διάφορα μέρη του κόσμου (όπως για παράδειγμα από την Αυστραλία) και από διάφορες εποχές. Τα παλιά τα χρόνια, οι πιστοίέστελναν με τον τρόπο αυτό τα Αφιερώματά τους μέσα σε γυάλινα μπουκάλια, ακόμα και σε κιβώτια!

Το Μοναστήρι βρίσκεται στο Νότιο άκρο του νησιού και είναι χτισμένο στον πανέμορφο όρμο του Πανόρμου, ενώ από τους πρώτους ακόμα Χριστιανικούς αιώνες αποτελούσε ένα από τα Κέντρα τοπικής Ευσέβειας προς τους Αγγέλους. Ο σημερινός Ιερός Ναός του , εντός του Οποίου δεσπόζει, κατέχοντας φυσικές διαστάσεις, η Εφέστια Θαυματουργή Εικόνα του Ταξιάρχου Μιχαήλ, είναι χτισμένος το 1783, η δε Αγιογράφηση πραγματοποιήθηκε το 1792 από δύο αυτόχθονες Αγιογράφους, τον Ιερομόναχο Νεόφυτο και τον Κυριάκο Καρακωσή. Πάνω από την κεντρική Πύλη της Ιεράς Μονής βρίσκεται το περίφημο Καμπαναριό του Πανορμίτη (Κτίσμα του 1911), που συγγενεύει με Ρωσικά Καμπαναριά.

Πηγή: panagiamegalochari.gr

Ένα Σαββάτο βράδυ (Δημοτικό Μακεδονίας)

maxresdefault

Πηγή εικόνας: www.youtube.com

Ένα Σάββατο βράδυ, ένα Σάββατο βράδυ,
μια Κυριακή πρωί, καημένε Μήτσο,
μια Κυριακή πρωί.

Βγήκα να σεργιανίσω, βγήκα να σεργιανίσω,
μέσα στο Γκιούλ μπαχτσέ, καημένε Μήτσο,
μέσα στο Γκιούλ μπαχτσέ.

Βλέπω μια αρχοντοπούλα, βλέπω μια αρχοντοπούλα,
να κλαίει μεσ’ το μπαχτσέ, καημένε Μήτσο,
να κλαίει μεσ’ το μπαχτσέ.

Τι έχεις αρχοντοπούλα, τι έχεις αρχοντοπούλα,
και κάθεσαι και κλαις Βασιλικούλα,
και κάθεσαι και κλαις;

Πιθανή ημερομηνία της Σταύρωσης η 3η Απριλίου 33 μ. Χ.

the_crucifixion-web
Πηγή εικόνας: www.byzarticon.gr
Ο Ιησούς σταυρώθηκε την Παρασκευή 3 Απριλίου το έτος 33 μ.Χ., βάσει προσφάτων σεισμολογικών πορισμάτων.

Οι ερευνητές του International Geology Review, ισχυρίζονται ότι έλυσαν το επί σειράς ετών άλυτο μυστήριο για την επιστημονική κοινότητα, ανακάλυψαν την ακριβή ημερομηνία σταύρωσης του Χριστού.Το κλειδί για τη λύση του μυστηρίου; Η μελέτη της σεισμικής δραστηριότητας γύρω από την Νεκρά Θάλασσα, 13 περίπου μίλια από την Ιερουσαλήμ.
 

Όπως υποστηρίζουν οι επιστήμονες, η θεωρία τους βασίζεται στην περιγραφή του σεισμού που ακολούθησε το θάνατο του Ιησού, όπως τον περιγράφει ο Ματθαίος στο Ευαγγέλιό του (Κεφάλαιο 27).

Οι επιστήμονες μελέτησαν πετρώματα από παραθαλάσσια περιοχή της Νεκράς Θάλασσας, τα οποία «έδειξαν» ότι εκείνη την ημέρα η περιοχή, η οποία απέχει μόλις 13 χιλιόμετρα από την Ιερουσαλήμ, χτυπήθηκε από σεισμό μεγάλης έντασης.

Πηγή: http://www.briefingnews.gr/

Αγίας Μαρίνας, έθιμο (χαρφανάς)

lagoi-tsixles2

Πηγή εικόνας: www.athinorama.gr

Εορταστικό έθιμο, συνδεδεμένο με την εορτή της Αγίας Μαρίνας (17 Ιουλίου). Τελείται στην Καππαδοκία. Οι ανύπαντρες κοπέλες κάθε γειτονιάς (κόρες) μαζεύονται σε ένα σπίτι, μαγειρεύουν, τραγουδάνε και χορεύουν κρατώντας ντέφια. Το έθιμο δεν είναι αρχαίο. 

Τα Ελληνόφωνα χωριά της Κάτω Ιταλίας (Grecia Salentina)

H κωμόπολη-οικισμός Castrignano dei Greci, βρίσκεται νότια από την πόλη Λέτσε, είναι μία μικρή πόλη της οποίας οι κάτοικοι μιλούν μια ελληνική διάλεκτο και η οποία θεωρείται οτι χτίστηκε από Κρήτες της μινωικής εποχής. Από τον 8ο αιώνα π.Χ., η Σικελία και η Κάτω Ιταλία αποτέλεσαν το πεδίο μιας εκπληκτικής αποικιακής δραστηριότητας του αρχαίου Ελληνισμού, του οποίου τα σημάδια και οι μαρτυρίες παραμένουν ακόμα ζωντανά. Είναι μία μικρή πόλη της οποίας οι κάτοικοι μιλούν μια ελληνική διάλεκτο και η οποία χτίστηκε από Κρήτες της μινωικής εποχής. quotidianodipuglia Από τον 8ο αιώνα π.Χ., η Σικελία και η Κάτω Ιταλία αποτέλεσαν το πεδίο μιας εκπληκτικής αποικιακής δραστηριότητας του αρχαίου Ελληνισμού

%ce%b9

Οι περίφημοι Γκρεκάνοι κατοικούν στις εννιά κωμοπόλεις και οικισμούς – ζωντανά ιστορικά μνημεία που απλώνονται νοτίως της πόλης Λέτσε, σε μια περιοχή γνωστή ως Grecia Salentina (Γκρετσία Σαλεντίνα). Είναι τα Calimera, Castrignano dei Greci, Corigliano d’Otranto, Martano, Martignano, Soleto, Sternatia, Zollino και Melpignano. Αυτό που τους κάνει να ξεχωρίζουν από τους υπόλοιπους συμπατριώτες τους είναι τα ήθη, τα έθιμα, τα μουσικά ακούσματα και κυρίως η γλώσσα τους -η γρεκάνικη διάλεκτος- με τους αρχαϊσμούς, την πλούσια συντακτική πλοκή και τις όμορφες εκφράσεις της. Είναι μια μοναδική στον κόσμο διάλεκτος που αναδίδει έντονα άρωμα και πολιτισμό αρχαίο ελληνικό.

 Αυτό που τους κάνει να ξεχωρίζουν από τους υπόλοιπους συμπατριώτες τους είναι τα ήθη, τα έθιμα, τα μουσικά ακούσματα και κυρίως η γλώσσα τους -η γρεκάνικη διάλεκτος. zarpa Πολλοί διακεκριμένοι Ιταλοί και Έλληνες επιστήμονες ασχολήθηκαν μ’ αυτό το ιδιαίτερο γλωσσικό θέμα καταλήγοντας ωστόσο σε διάφορες απόψεις. Κάποιοι ισχυρίζονται ότι οι σημερινοί κάτοικοι των ελληνόφωνων χωριών της Απουλίας είναι κατευθείαν απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων, κάποιοι άλλοι ότι κατάγονται από τους Βυζαντινούς και συνεπώς η ελληνόφωνη διάλεκτος μεταφέρθηκε στην Απουλία μέσα από τις μεταναστευτικές κινήσεις ελληνικών πληθυσμών (κυρίως της Πελοποννήσου) που έλαβαν χώρα από τον 6ο έως τον 12ο αιώνα μ.Χ. Πολλοί διακεκριμένοι Ιταλοί και Έλληνες επιστήμονες ασχολήθηκαν μ’ αυτό το ιδιαίτερο γλωσσικό θέμα καταλήγοντας ωστόσο σε διάφορες απόψεις.

cf

Castrignano dei Greci: Από την Κάντια στο Βυζάντιο Το Καστράκι των Ελλήνων.

Αυτό σημαίνει η επίσημη ονομασία του Castrignano dei Greci, μόλις 4 χλμ. μακριά από το Μartano. Η αναστυλωμένη κρύπτη του Αγίου Ονούφριου στο κέντρο της πόλης, που φέρει ίχνη από αγιογραφίες και διαθέτει μια ελληνική επιγραφή με τη χρονολογική ένδειξη 1237, είναι το σημαντικότερο αξιοθέατο. Σύμφωνα με την τοπική παράδοση ο οικισμός κτίστηκε από Κρήτες της μινωικής εποχής: το όνομα Καντιώτης (Κάντια / Κρήτη) είναι αρκετά συνηθισμένο μεταξύ των 4.000 κατοίκων του, στοιχείο που φανερώνει έμμεσα την καταγωγή τους. Το Καστράκι των Ελλήνων. Αυτό σημαίνει η επίσημη ονομασία του Castrignano dei Greci, μόλις 4 χλμ. μακριά από το Μartano.

b

Σύμφωνα με την τοπική παράδοση ο οικισμός κτίστηκε από Κρήτες της μινωικής εποχής: το όνομα Καντιώτης (Κάντια / Κρήτη) είναι αρκετά συνηθισμένο μεταξύ των 4.000 κατοίκων του, στοιχείο που φανερώνει έμμεσα την καταγωγή τους. Εξέχουσα προσωπικότητα του Castrignano dei Greci υπήρξε ο Ιταλός φιλόλογος Angelo Cotardo. Με όραμα και σθένος, πρωτοστάτησε σε μια εκστρατεία υπέρ της διάσωσης της ελληνικής διαλέκτου, την οποία δίδασκε ο ίδιος στα σχολεία της κωμόπολης. Χάρη στις επίμονες προσπάθειές του, κατάφερε τελικά να πάρει ειδική άδεια από την ιταλική κυβέρνηση προκειμένου να διδάσκει τη γρεκάνικη διάλεκτο και στα άλλα χωριά της περιοχής.

c

Αυτό είχε ως αποτέλεσμα η ελληνική γλώσσα να παραμείνει ζωντανή στα όρια της Grecia Salentina, ενώ από το 1977 ξεκίνησε να λειτουργεί εδώ το Κέντρο Κοινωνικών Σπουδών, όπου φοιτούν όσοι επιθυμούν να διδαχτούν τη γλώσσα και να γνωρίσουν τον ελληνικό πολιτισμό.

Πληροφορίες: castrignanodeigreci.it

Πηγή: http://www.tilestwra.com/

Αγκαλιαστός Καρπάθου

 

Γρήγορος νησιώτικος χορός, με ελαφρύ βηματισμό. Οι χορευτές και χορεύτριες πιάνονται κατά το έθος αγκαλιαστά, σε κυκλική διάταξη συρτού. Οι στίχοι, σε αυστηρό εξασύλλαβο,  άδονται από τους χορευτές, δίνοντας ρυθμό στα βήματα. Η μουσική επένδυση γίνεται με τσαμπούνα. 

pilino_omioma1

Πηγή εικόνας: ellinwnparadosi.blogspot.com