Tag Archives: Βιογραφίες

Έσβησε εχθές η περίφημη συγγραφέας Γαλάτεια Γρηγοριάδου – Σουρέλη (1930-2016)

dsc09719

Πηγή εικόνας: www.synodoiporia.gr

Πέθανε εχθές, Παρασκευή 23 Σεπτεμβρίου, η συγγραφέας παιδικής λογοτεχνίας Γαλάτεια Γρηγοριάδου-Σουρέλη. Ήταν 86 ετών.

Γεννημένη στην Καβάλα το 1930, σπούδασε στη Σχολή Κοινωνικών Λειτουργών και σε σχολή δημοσιογραφίας. Εμφανίστηκε στα γράμματα το 1954, στο συλλογικό βιβλίοΚόκκινη κλωστή δεμένη και στη συνέχεια, στα επίσης συλλογικά έργα Παραμύθι ν’ αρχινήσει (1955) και Ο καλός φίλος (1956). Ήταν μέλος της συντακτικής επιτροπής των περιοδικών Χελιδόνια και Διαδρομές, μέλος της Εθνικής Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών, του Κύκλου του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου και της Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς.
Πολυγραφότατη, ανήκει στη γενιά των γυναικών, κυρίως, συγγραφέων που καλλιέργησαν μεταπολεμικά το αφήγημα με ιστορικό, κοινωνικό, θρησκευτικό και φυσιολατρικό περιεχόμενο και τις βιογραφίες προσωπικοτήτων της Ιστορίας.
Άφησε ποικίλο έργο που περιλαμβάνει παραμύθια, διηγήματα, μυθιστορηματικές βιογραφίες, μυθιστορήματα, θέατρο. Στα κείμενά της η φαντασία και το χιούμορ συνδυάζονται με μια κοινωνική και ιστορική ματιά στην πραγματικότητα και στη ζωή, γεμάτη αισιοδοξία, ελπίδα και πίστη στις ανθρώπινες και χριστιανικές αξίες: Ο μικρός μπουρλοτιέρης (1965), Χορεύοντας στο δάσος (1966), Στις ρίζες της λευτεριάς (1968),Φουρφουρής ο κότσυφας (1969), Καπετάν Κώττας (1969), Ο Σπουργίτης με το κόκκινο γιλέκο (1970), Ρήγας Φεραίος. Ο τροβαδούρος τής λευτεριάς (1971), Ζήτουλας για το γένος(1971), Τα δώδεκα φεγγάρια (1971), Ο Αλέξης με το ξύλινο άλογο (1972), Το δαχτυλίδι του αυτοκράτορα (1973), Δημήτριος ο Νεομάρτυρας (1976), Εμένα με νοιάζει (1976), Ο αγέρας παίζει φλογέρα (1977), Παιχνίδι χωρίς κανόνες (1982), Συντροφιά με τον άνεμο (1983), Τα σκυλιά του Αγίου Βερνάρδου (1985), Καυτές μνήμες από τη Σμύρνη (1985), Κατερίνα (1987),Τρελοβάπορο χωρίς τιμόνι (1987), Το φεγγάρι, το γραμματόσημο κι εγώ (1987), Ντο-ρε-μι κι ένα σκυλί (1988), Τα 24 παιδιά της Καλομάνας (1988), Πριν από το τέρμα (1988), Ο μεγάλος αποχαιρετισμός (1990), Οι μάγοι της κασέτας (1991), Είναι κανείς εδώ; (1994), Σκύλος με σπίτι (1998), Μνήμες της Σμύρνης (1998), Άφρικα Wi Mwega – Καλημέρα (2001), Κι ο κόσμος ήρθε τα πάνω κάτω (2001), Τα δώδεκα φεγγάρια (2002), Τέλος δεν έχει η αγάπη(2002), Πόσα λέει η ελιά, πόσα ακούει ο λαγός… (2005), Κομπιουτεράκι, αγάπη μου (2005),Τα παραμύθια της Γαλάτειας (2007), Οι μύθοι του Λα Φοντέν (2008), Ελάτε να διαβάσουμε παραμύθια (2012), Αγκαλιά με παραμύθια (2013), Δρόμο παίρνω… δρόμο αφήνω (2015) κ.ά.
Είχε βραβευθεί για έργα της από τη Γυναικεία Λογοτεχνική Συντροφιά, από τον Κύκλο του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου και από το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο της Πάντοβα. Το όνομα της αναγράφηκε στον τιμητικό πίνακα του Διεθνούς Βραβείου Άντερσεν. Για το σύνολο του έργου της και την προσφορά της στην παιδική λογοτεχνία τιμήθηκε το 1980 από το Ίδρυμα Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών και για την προσφορά της στα ερτζιανά κύματα και στην παιδική λογοτεχνία τιμήθηκε το 2005 από την Εκκλησία της Ελλάδας.
Βιβλία της κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Πατάκη, Ψυχογιός, Ακρίτας, Άγκυρα, Αστήρ κ.ά.
Πηγή: www.tovima.gr

Γιάννης Σακελλαράκης

2.-Yannis-Sakellarakis1

 

     Ο Γιάννης Σακελλαράκης έφυγε από την ζωή σε ηλικία 74 ετών. Υπήρξε ακαταπόνητος ερευνητής του ελληνικού υπεδάφους, ως λειτουργός της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας. 

     Γεννήθηκε το 1936, στην Αθήνα. Αποφοίτησε από το Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών. Εργάστηκε, ως αρχαιολόγος, σε πολλά μέρη της Ελλάδας. Σε ηλικία 27 ετών, διορίστηκε επιμελητής Αρχαιοτήτων στο Μουσείο Ηρακλείου (1963-1968) κι αργότερα διευθυντής του (1980-1987). Μεταξύ 1970-1980 και 1987-1994, υπηρέτησε στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, ως έφορος των Προϊστορικών Συλλόγων και υποδιευθυντής αντίστοιχα. Για ορισμένο διάστημα, δίδαξε στα Πανεπιστήμια Αθηνών, Αμβούργου και Χαϊδελβέργης. Έδωσε πολλές δεκάδες διαλέξεις, κάνοντας όλον τον κόσμο κοινωνό στον μαγευτικό κόσμο της αρχαιολογικής επιστήμης και έλαβε μέρος σε πλήθος συνέδρια και συμπόσια. Μαζί με την σύζυγο του, Έφη Σακελλαράκη, βραβεύτηκε από τηνΑκαδημία Αθηνών. Τον Ιανουάριο του 2004 τιμήθηκε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας με το χρυσό σταυρό τουΤάγματος της Τιμής. Πέθανε στις 28 Οκτωβρίου 2010. 

Νικόλαος Βερδελής

verdelis

     Ο Νικόλαος Βερδελής υπήρξε ένας ακαταπόνητος θεραπευτής της αρχαιολογικής επιστήμης. Ανέσκαψε σε αρκετές θέσεις, κατά τις δεκαετίες του 1950 και 1960, αναδεικνύοντας και, πολλές φορές, περισώζοντας μνημεία από την καταστροφή. 

     Γεννήθηκε το 1908. Διετέλεσε επιμελητής (1942) και έφορος αρχαιοτήτων (1950) Αργολιδοκορινθίας. Πραγματοποίησε ανασκαφικές έρευνες στα Φάρσαλα και στον Πτελεό της Θεσσαλίας, την υστεροκλασική ακρόπολη Καστράκι αργολιδο-αρκαδικά σύνορα, την Σολύγεια της Κορινθίας, καθώς επίσης στις Μυκήνες και την Τίρυνθα. Μεταξύ 1956 βκαι 1962, διερεύνησε ανασκαφικά την Δίολκο, στον Ισθμό Κορίνθου. Η Δίολκος ήταν  πλακόστρωτη οδός που συνέδεε τις δύο άκρες του Ισθμού και επί της οποίας σύρονταν,  κατά την αρχαιότητα, από δούλους τα πλοία από τον Κορινθιακό στον Σαρωνικό Κόλπο και αντίστροφα. Με τον τρόπο αυτό, τα πλοία δεν έκαναν τον γύρο της Πελοποννήσου για να πλεύσουν στον Κορινθιακό Κόλπο. Σημαντικές μελέτες του Βερδελή είναι οι ακόλουθες: “Ο πρωτογεωμετρικός ρυθμός της Θεσσαλίας” (διατριβή επί διδακτορία, 1958) και “Η παράσταση της Σφίγγας στην ελληνική τέχνη” (1950, στην γαλλική).

Σωτήριος Δάκαρης-Βιογραφία

Δακαρης20150421_16374906

      Ο αείμνηστος Σωτήρης Δάκαρης υπήρξε  Καθηγητής Κλασικής Αρχαιολογίας, στην Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου. Άφησε ως παρακαταθήκη, εκτός από το πλούσιο ανασκαφικό του έργο, πληθώρα μελετών και ανέδειξε αρκετούς επιστήμονες. 

      Γεννήθηκε το 1916. Υυπήρξε ο πρώτος Έφορος της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας στην Περιφέρεια της Ηπείρου (1959). Ίδρυσε το Αρχαιολογικό Μουσείο Ιωαννίνων και το παλιό Μουσείο Νικόπολης. Από το 1952, υπήρξε στενός συνεργάτης του Δημητρίου Ευαγγελίδη, καθηγητή του Πολυτεχνείου, την οποία ανέλαβε ο ίδιος, μετά τον διορισμό του στα Ιωάννινα. Το 1960, ολοκλήρωσε την ανασκαφή των δύο κατωτέρων διαζωμάτων του Θεάτρου Δωδώνης, γεγονός που επέτρεψε την επαναλειτουργία του. Η ανασκαφή στην Δωδώνη διεξαγόταν με την αμέριστη, ηθική και οικονομική, συμπαράσταση της Αρχαιολογικής Εταιρείας. Μεταξύ 1958-1964 και 1975-1979, επιβεβαίωσε την θέση του περίφημου, από τις γραπτές πηγές, Νεκυομαντείου, στις πηγές του Αχέροντα (πλησίον του οικισμού Μεσοποτάμου). Μεταξύ των ετών 1952-1955 και 1977-1983, διενήργησε ανασκαφές στην αρχαία Κασσώπη, πρωτεύουσα του φύλου των Κασσωπαίων. Σημαντική ήταν επίσης η έρευνα του στα Παλαιολιθικά Σπήλαια Ασπροχάλικο Πρέβεζας και Καστρίτσα Ιωαννίνων, μαζί με τον Eric Higgs, κατά τα έτη 1962-1965.

     Στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, διορίστηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 1974. Μαζί με τον φίλο του, ιστορικό Nicholas Hammond, περπάτησαν ολόκληρη την Ήπειρο, επισημαίνοντας θέσεις αρχαιολογικού ενδιαφέροντος. Ο αείμνηστος καθηγητής απεβίωσε το 1996. Εις μνήμη του, το Αμφιθέατρο της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων φέρει το όνομα του. 

Γεώργιος Δεσπίνης-Βιογραφία

1

 

     O Γεώργιος Δεσπίνης υπήρξε ένας σημαντικός επιστήμονας, στο πεδίο της Κλασικής Αρχαιολογίας, με διεθνή καταξίωση. Αναγνωρίστηκε ως ο “αρχαίολόγος που έλυνε επιστημονικούς γρίφους”, καθώς ταύτισε αρκετά συνανήκοντα γλυπτά σπαράγματα. Πάνω από όλα, υπήρξε μία ευγενική μορφή και ένας καλοσυνάτος δάσκαλος, με ήθος και αξιοπρέπεια. 

     Γεννήθηκε στη Τήνο το 1936. Σπούδασε στην Αθήνα και στη Γερμανία, ενώ πριν την εκλογή του στο ΑΠΘ εργάστηκε στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο. Εκεί μελέτησε σε βάθος την κλασική τέχνη για να γίνει ο πλέον ειδικός στην αρχαία ελληνική πλαστική και αρχιτεκτονική των κλασικών και ελληνιστικών χρόνων. Το 1971, εξέδωσε την διδακτορική του διατριβή, με τίτλο “Συμβολή στην μελέτη του έργου του Αγοράκριτου”, όπου πρότεινε την αποκατάσταση του λατρευτικού αγάλματος της Ραμνουσίας Νεμέσεως με βάση αποτμήματα γλυπτών από τις ανασκαφές στον Ραμνούντα. Στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, δίδαξε μόλις 10 χρόνια, καθώς νωρίς υπέβαλε την παραίτηση του. Οι μαθητές του τον ακολούθησαν σε ατελείωτες ώρες συζητήσεων, στο Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο Αθηνών και αλλού. Ήταν πάντοτε πρόθυμος να βοηθήσει έναν νέο άνθρωπο με τις γνώσεις του. Βοήθεια, που ξεκινούσε πάντα από έναν έπαινο για την προσπάθεια. 

      Αναγνωρίζοντας την μεγάλη προσφορά του στην επιστήμη, το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης τον εξέλεξε ως Ομότιμο Καθηγητή Κλασικής Αρχαιολογίας. Το 2007,  τιμήθηκε με το αργυρό μετάλλιο Γραμμάτων και Τεχνών από την Ακαδημία Αθηνών για τη συμβολή του στην αρχαιολογική επιστήμη. Ήταν μέλος της Ακαδημίας dei Lincei της Ρώμης, του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου του Βερολίνου και της Αρχαιολογικής Εταιρείας της Αθήνας. Τον Οκτώβριο του 2009 τιμήθηκε από το Μουσείο Μπενάκη για το έργο και την επιστημονική προσφορά του.

      Η σύντροφος της ζωής του, Αικατερίνα Κώστογλου-Δεσπίνη, ήταν επίσης αρχαιολόγος. Ο αείμνηστος καθηγητής έφυγε από την ζωή στις 14 Σεπτεμβρίου 2014. Κηδεύτηκε στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών. 

 

Ιωάννης Εμμ. Πετρόχειλος-Βιογραφία

100_0547

 

     Ο Ιωάννης Εμμ. Πετρόχειλος είναι Αναπληρωτής Καθηγητής Κλασικής Αρχαιολογίας, στην Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Η επιστημονική του έρευνα επικεντρώνεται κυρίως στην γλυπτική. 

      Γεννήθηκε στα Κύθηρα το 1952. Σπούδασε στην Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Μετά την αποφοίτηση, εργάστηκε σε ανασκαφικές έρευνες στην Αττική. Συνέχισε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο του Salzburg (Αυστρία), με υποτροφία του Östtereiches Bundesminister für Wissenschaft und Forschung. To 1982. άρχισε την εκπόνηση της διδακτορικής του διατριβής, με τίτλο “Τα Κύθηρα από την Προϊστορική εποχή ως την Ρωμαιοκρατία”, υπό την εποπτεία της νυν Ομοτίμου Καθηγήτριας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, Λίλας Μαραγκού. Ολοκλήρωσε την διατριβή το 1984. Στις 27 Νοεμβρίου 1986, εκλέχτηκε λέκτορας Κλασικής Αρχαιολογίας, στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. Ανέσκαψε επί σειρά ετών, στην θέση Παλαιόκαστρο Κυθήρων. Το 2000, οργάνωσε το Α΄ Διεθνές Συνέδριο Κυθηραϊκών Μελετών. 

Νικόλαος Πλάτων

αρχείο λήψης

     Σαν σήμερα, φεύγει από την ζωή ο σπουδαίος αρχαιολόγος, ακαδημαϊκός Νικόλαος Πλάτων. Ο Πλάτων υπήρξε ένας από τους σπουδαιοτέρους μελετητές της αιγαιακής προϊστορίας. 

     Γεννήθηκε το 1909 στην Κεφαλονιά. Σπούδασε Φιλολογία και Αρχαιολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και τελείωσε το διδακτορικό του στο Παρίσι (École pratique des hautes études). Ξεκίνησε το 1930 την αρχαιολογική του σταδιοδρομία ως βοηθός στο Μουσείο Ηρακλείου. Το 1937, γύρισε στο Παρίσι για σπουδές. Διεξήγε ανασκαφές στο ανατολικότερο κέντρο της Κρήτης, στη Ζάκρο. Το 1945, η ιδιότητά του ως Έφορος επεκτείνεται σε όλη την Κρήτη μέχρι το 1962. Από το 1960 ως το 1962, ορίστηκε διευθυντής της Αρχαιολογικής Περιφέρειας Αθηνών και του Μουσείου Ακροπόλεως. Το 1965 έγινε καθηγητής Προϊστορικής Αρχαιολογίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και το 1974 στο Πανεπιστήμιο Ρεθύμνου, νεοσυσταθέν τότε. Πρότεινε στο Συνέδριο Προϊστορικής Αρχαιολογίας του Αμβούργου το 1958 ένα διαφορετικό σύστημα χρονολόγησης του μινωικού πολιτισμού, στηριγμένο κυρίως στις μεταβολές του ανακτορικού συστήματος με την εναλλακτική χρονολογική αλληλουχία: Προανακτορική (ΠM I–MM I), Πρωτοανακτορική (MM I–MM III), Νεοανακτορική l (MM III–ΥΜ II [ΥΜ IIIa στην Κνωσσό]) και Μεταανακτορική (ΥΜ III).  Λίγο πριν το θάνατό του, τιμήθηκε από την Ακαδημία Αθηνών.

Λίτσα Κοντορλή-Παπαδοπούλου

litsa kontorli-papadopoulou_1

 

     H αρχαιολογική κοινότητα θρήνησε σήμερα ένα εξαίρετο μέλος της. Πρόκειται για την καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, Λίτσα Κοντορλή-Παπαδοπούλου.

     Τη βαθύτατη θλίψη της για την απώλεια της αρχαιολόγου Λίτσα Κοντορλή-Παπαδοπούλου, εξέφρασε η Αρχαιολογική Υπηρεσία του Υπουργείου Πολιτισμού, Παιδείας και Θρησκευμάτων.

«Η αρχαιολογική οικογένεια απώλεσε ένα εκλεκτό μέλος της», αναφέρεται σε σχετική ανακοίνωση του ΥΠΠΟ, που συμπληρώνει: «Η Αρχαιολογική Υπηρεσία τού Υπουργείου Πολιτισμού, Παιδείας και Θρησκευμάτων εκφράζει στην οικογένεια της Λίτσας Κοντορλή-Παπαδοπούλου τη βαθύτατη θλίψη της για την απώλειά της και τα θερμά της συλλυπητήρια. Το επιστημονικό, ερευνητικό και ακαδημαϊκό της έργο μένει ζωντανό, κληρονομιά στην ελληνική και διεθνή αρχαιολογική κοινότητα».

Η Λίτσα Κοντορλή-Παπαδοπούλου σπούδασε αρχαιολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Στη συνέχεια ειδικεύτηκε στην Προϊστορική Αρχαιολογία σε Πανεπιστήμιο της Μ. Βρετανίας.

Αργότερα υπηρέτησε την αρχαιολογία στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων από το οποίο και αποχώρησε με το βαθμό της Αναπληρώτριας Καθηγήτριας.

Διετέλεσε διευθύντρια ανασκαφών στην Εφύρα, την Αχαΐα, την Ιθάκη και την Ιορδανία, πάντα σε συνεργασία με τον συνοδοιπόρο της ζωής και του έργου της, καθηγητή Αθανάσιο Παπαδόπουλο.

Αλέξανδρος Ρίζος Ραγκαβής

Alexandros-Rizos_Ragkavis

     Ο σημαντικότατος λόγιος Αλέξανδρος Ρίζος-Ραγκαβής φεύγει από την ζωή στις 16 Ιανουαρίου 1892. Ο Ραγκαβής διετέλεσε καθηγητής Αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, ενώ ασχολήθηκε και με την ποίηση. 

Heinrich Schliemann

heinrich-schliemann-1-sized

     Ένας πρωτοπόρος της Πρωτοϊστορικής Αρχαιολογίας στον ελλαδικό χώρο, ο Γερμανός φυσιοδίφης Heinrich Schliemann, γεννάται στις 6 Ιανουαρίου 1822. Ο Schliemann έγινε γνωστός για την ανακάλυψη του Τρωικού και Μυκηναϊκού πολιτισμού, στην προσπάθεια του να επιβεβαιώσει την ιστορικότητα των ομηρικών επών. 

     Ο  Heinrich Schliemann γεννήθηκε στο Neubukow του Mecklenburg-Schwerin. Εργάστηκε αρχικά ως μούτσος σε πλοίο. Κατόπιν, μετέβη στην Κύπρο, όπου μελέτησε ξένες γλώσσες. Το 1848, ιδρύει δικό του εμπορικό οίκο στην Αγία Πετρούπολη. Εκεί, σπούδασε αρχαία ελληνικά και μελέτησε σε βάθος τα ομηρικά έπη. Η αγάπη του για το ηρωικό παρελθόν των Ελλήνων τον οδήγησε αργότερα στο Παρίσι, όπου σπούδασε αρχαιολογία. Ανέσκαψε αρχικά στην Ιθάκη και την Τροία (1870). Το 1876, πραγματοποίησε ανασκαφικές έρευνες στις Μυκήνες, επιβεβαιώνοντας τον ομηρικό χαρακτηρισμό “πολύχρυσος Μυκήνη”. 

    Είχε νυμφευθεί την Ελληνίδα Σοφία Εγκαστρωμένου. Πέθανε στις 26 Δεκεμβρίου 1890.